III SA 67/93

uchyla zaskarżoną decyzję. Urząd Celny pobrał podatek obrotowy od Spółki według stawek wynikających z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 32 poz. 140/. Rozporządzenie to weszło w życie 4.5.1992 r. /par. 7/. Według twierdzeń Spółki, opodatkowany towar przekroczył granicę niemiecko-polską w dniu 1.5.1992 r. w G. Z powodu dużego tłoku służby celne nie chciały dokonać "całkowitej odprawy" i w związku z tym przekazano sprawę do Urzędu Celnego w Ł. Dnia 4.5.1992 r. - po 3 dniach wolnych od pracy - Spółka zgłosiła się do specjalistycznej firmy w celu prawidłowego wypełnienia druków odprawy celnej SAD. Poinformowano Spółkę, że dokument będzie gotowy 5.5.1992 r. W dniu 5.5.1992 r. naliczono podatek obrotowy według nowych przepisów. Zdaniem Spółki, chwilą zgłoszenia towaru do odprawy celnej był dzień 1.1.1992 r. Urząd Skarbowy nie podzielił tego poglądu i po konsultacji z Urzędem Celnym odmówił uznania nieistnienia obowiązku podatkowego w trybie art. 175 par. 1 Kpa. Powołał się przy tym na art. 23 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445/. W odwołaniu Spółka podniosła, że dnia 1.5.1992 r. w Urzędzie Celnym w G. został złożony jednolity dokument SAD z wnioskiem importera o przekazanie sprawy do Urzędu Celnego w Ł. Było to - zdaniem Spółki - jednoznaczne z wszczęciem postępowania celnego, a wniosek o przekazanie sprawy ma wpływ na procedurę postępowania, lecz nie jest odroczeniem jego wszczęcia. Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Izba nie zajęła stanowiska co do wniosków jakie skarżący wyprowadzał z zarządzenia Prezesa GUC z 12.8.1991 r., pomijając ten zarzut całkowitym milczeniem. Ogólnie powołano się na art. 23 Prawa celnego. Spółka wniosła skargę na decyzję Izby Skarbowej, ponawiając zarzuty z odwołania. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, nie przytaczając nowych argumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powołanie się w zaskarżonej decyzji na art. 23 prawa celnego niczego w sprawie nie wyjaśnia, gdyż obowiązywania wspomnianego przepisu żadna ze stron nie kwestionowała. Zarówno podatnik, jak i organy podatkowe stały na zgodnym stanowisku, iż przy poborze podatku obrotowego należy stosować stawki obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego /art. 23 ust. 1 prawa celnego w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym - Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191 ze zm./. Sporne było natomiast, czy zgłoszenie celne uważa się za dokonane już w chwili złożenia wniosku o przekazanie sprawy do innego urzędu celnego, czy też w okresie późniejszym. Na ten temat Izba Skarbowa nie tylko nie czyniła żadnych rozważań, ale - co gorsza - nie ustosunkowała się w ogóle do interesujących wywodów prawnych, zawartych w odwołaniu. Tym samym naruszyła art. 107 par. 3 Kpa w związku z art. 140 Kpa. Zagadnienie to Izba Skarbowa pominęła także w odpowiedzi na skargę, naruszając tym samym art. 200 par. 5 Kpa. Trafna jest teza skarżącego, iż przed przekazaniem sprawy do Urzędu Celnego w Ł. niezbędne było wszczęcie postępowania celnego. Postępowanie to wszczęto na wniosek z 1.5.1992 r., a zakończyła odprawa celna. Nie było natomiast innego postępowania, które toczyłoby się równolegle. Gdyby Izba Skarbowa zechciała przeanalizować powołane przez stronę zarządzenie Prezesa GUC z dnia 12 sierpnia 1991 r. w sprawie wniosków o wszczęcie postępowania celnego /M.P. nr 31 poz. 225/, a w szczególności punkt 7 załącznika nr 4, z pewnością doszłaby do wniosku, ze zgłoszenie celne obejmuje kilkanaście procedur, a jedną z nich jest przekazanie sprawy do innego urzędu celnego. Złożenie wniosku o przekazanie sprawy do innego urzędu celnego jest jednoznaczne ze zgłoszeniem celnym w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne, ze wszystkimi konsekwencjami z przepisu tego wynikającymi. Tym samym brak było podstaw do poboru podatku obrotowego według obowiązującego od 4.5.1992 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 32 poz. 140/, a organy podatkowe, odmawiając uznania nieistnienia obowiązku podatkowego oraz zwrotu pobranej kwoty, naruszyły prawo materialne. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.