IV SA 1064

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zdzisława W. i Anny W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 1998 r. (...) w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych - oddala skargę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 lutego 1996 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody W. z dnia 18 grudnia 1992 r. nakazującej Zdzisławowi W. zamurowanie okna znajdującego się w przybudówce do budynku położonego na posesji nr 9 przy ul. Ch. we W. Decyzja GINB zapadła po postępowaniu z udziałem Anny W. współwłaścicielki nieruchomości na której usytuowany jest budynek w którym znajduje się okno, którego zamurowanie nakazano. W uzasadnieniu GINB stwierdził, iż zgodność z prawem decyzji Wojewody W. badana była przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu i że Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, co przesądza odmowę stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. W związku z wnioskiem zgłoszonym przez Annę W. i Zdzisława W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznał sprawę w trybie art. 127 par. 3 Kpa i decyzją z dnia 27 kwietnia 1998 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 28 lutego 1996 r. oraz podtrzymał swoje uzasadnienie z decyzji pierwotnej. Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęły dwie skargi, a mianowicie skarga Zdzisława W. i skarga Anny W. W obu skargach postawiony został wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzut wskazujący, iż decyzja Wojewody W. nakazująca zamurowanie okna skierowana jest do Zdzisława W. podczas gdy nieruchomość i budynek stanowią współwłasność skarżących. Decyzja ta jest zatem niewykonalna gdyż Anna W. nie wyraża zgody na zamurowanie okna, a brak jest podstaw do skierowania przeciwko niej postępowania egzekucyjnego. Nadto w skargach podniesiono, iż decyzja Wojewody W. nie wskazuje podstawy prawnej nakazu zamurowania okna i nie posiada ona uzasadnienia merytorycznego. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja jest wadliwa gdyż nie wyjaśnia istotnych okoliczności i z braku właściwego uzasadnienia powinna być uchylona. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor wniósł o ich oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi nie są zasadne. Odnośnie zarzutu dotyczącego faktu istnienia współwłasności nieruchomości na której usytuowany jest budynek, co do którego wydano nakaz zamurowania okna usytuowanego w warunkach sprzecznych z przepisami prawa budowlanego trzeba wskazać, iż nakaz zamurowania okna skierowany został do osoby, która wykonała sprzeczne z prawem prace budowlane i tylko do tej osoby nakaz taki mógł być skierowany. Okoliczność, iż nieruchomość stanowi współwłasność nie może stać na przeszkodzie polecenia usunięcia naruszeń prawa budowlanego gdyż polecenie to nie wynika z naruszenia prawa cywilnego, a prawa administracyjnego, które nie może być obchodzone przez zasłanianie się instytucją współwłasności. Likwidację naruszeń prawa budowlanego musi się egzekwować od osoby wchodzącej w kolizję z tym prawem, dlatego jeśli wykonanie okna obciąża Zdzisława W. decyzja administracyjna musiała być skierowana do tej osoby, a nie do innych współwłaścicieli nieruchomości, którzy nie wchodzili osobiście w kolizję z prawem budowlanym. Natomiast kwestia wzajemnych stosunków i rozporządzeń pomiędzy współwłaścicielami leży poza przedmiotem niniejszej sprawy i organ nie był kompetentny do ustalania, czy skarżący Zdzisław W. wykonał okno np. za zgodą współwłaściciela, czy też bez jego zgody. Nie można także uznać za zasadny, zarzut iż nakaz zamurowania okna wydany został bez wskazania podstawy prawnej i bez podania uzasadnienia. Podstawa prawna została wskazana /art. 36 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r./, a decyzja zawiera uzasadnienie, które odpowiada wymogom określonym w Kpa. Trzeba poza tym wskazać, iż decyzja o nakazie zamurowania okna była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny /wyrok z dnia 23 września 1993 r. SA/Wr 745/93/i Sąd nie dopatrzył się niezgodności tej decyzji z prawem, nie mówiąc o tym ażeby uznał, iż decyzja ta rażąco narusza prawo. Odmowa stwierdzenia nieważności opisanej decyzji była zatem uzasadniona. Z powyższych względów z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r. orzeczono jak w sentencji.