IV SA 1286/99

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ewy S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 5 lipca 1999 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu - uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej Ewy S.; (...). Postanowieniem (...) z dnia 5 lipca 1999 r. wydanym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. stwierdzono, że odwołanie Ewy i Jacka S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 8 czerwca 1999 r. nakazującej rozbiórkę drewnianego budynku wybudowanego na działce nr ew. 117/14 w obrębie R. gminy J. wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w trybie art. 129 par. 2 Kpa, w związku z czym odwołanie pozostawiono bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdzono, że decyzja z dnia 8 czerwca 1999 r. doręczona została pełnomocnikowi strony adwokatowi Andrzejowi J. - jak wynika z zapisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - w dniu 9 czerwca 1999 r. Termin do wniesienia odwołania, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, upłynął w dniu 23 czerwca 1999 r. Odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym M. 1 w dniu 26 czerwca 1999 r., tj. 3 dni po upływie przewidzianego terminu. Nadto organ wskazał, iż wniesione odwołanie nie spełnia wymogów art. 63 par. 3 Kpa, gdyż nie zostało podpisane przez stronę, jednak z uwagi na to, że odwołanie nie zostało rozpatrzone z innych przyczyn, to nie zwrócono go celem uzupełnienia. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła Ewa S., domagając się jego uchylenia. Skarżąca podkreślając, iż w przedmiotowej sprawie działała samodzielnie, a nie przez pełnomocnika, stwierdziła, że decyzję z dnia 8 czerwca 1999 r. otrzymała w dniu 17 czerwca 1999 r. i w terminie 14 dni wniosła odwołanie. Natomiast pełnomocnik ustanowiony został tylko przez męża skarżącej, który jest również stroną niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Nadto organ stwierdził, iż w przedmiotowym postępowaniu korespondencja była kierowana zarówno do pełnomocnika, jak i do Ewy i Jacka S., jednakże korespondencję prowadził tylko i wyłącznie Jacek S. W tej sytuacji zarzuty skargi w ocenie organu odwoławczego są bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie jest jedynie ocena prawidłowości postanowienia z dnia 5 lipca 1999 r. wydanego w oparciu o przepis art. 134 Kpa. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje to, że stronami postępowania są Ewa S. i Jacek S., natomiast pełnomocnictwo adwokatowi Andrzejowi J. udzielone zostało tylko i wyłącznie przez Jacka S. Nie wynika też z treści akt sprawy przedstawionych Sądowi, ani też z ustaleń dokonanych przez organ, czy też z oświadczeń samych stron, aby Ewa S. udzieliła pełnomocnictwa Jackowi S. w przedmiotowej sprawie do jej reprezentowania. Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, iż zasadne są zarzuty skargi, bowiem Ewa S., działając w sprawie osobiście, była też upoważniona do wniesienia odwołania we własnym imieniu. Tak więc organ odwoławczy badając, czy odwołanie wniesione zostało przez skarżącą w terminie winien ustalić datę doręczenia jej decyzji, bowiem ustanowiony w sprawie pełnomocnik upoważniony został tylko do zastępstwa Jacka S. W sytuacji, gdy stosownie do art. 40 par. 1 Kpa pisma doręcza się stronie, a jej przedstawicielowi wówczas, gdy strona przez niego działa, to nie można odnieść skutków doręczeń pełnomocnikowi jednej ze stron postępowania, do tej strony, która temuż pełnomocnikowi upoważnienia nie udzielała. Wobec przedstawionych wyżej uchybień, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę za zasadną, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej rozstrzygnięcia odnoszącego się do odwołania wniesionego przez Ewę S. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.