IV SA 1331/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Emilii T. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 maja 2000 r. (...) w przedmiocie rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia - skargę oddala. Decyzją (...) z dnia 17 listopada 1999 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 i ust. 4, art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W., nakazał Emilii T. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego ogrodzenia z cegły pełnej, wykonanego równolegle do istniejącego ogrodzenia nieruchomości Danuty S., od strony ul. M. w W. Organ I instancji ustalił, iż Emilia T. wybudowała samowolnie w 1998 r., murowane ogrodzenie od strony ul. M. w W., równolegle do istniejącego ogrodzenia nieruchomości Danuty i Stefana S., bez dopełnienia, wynikającego z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., obowiązku zgłoszenia organowi administracji. Organ ustalił też, iż łączna rozpiętość przęseł płotu, wynosi 7,36 m, a wysokość ich wynosi 2,60 m. Płot wybudowany został na cokole betonowym o wysokości 0,25 m, wzmocniony trzema słupami żelbetowymi o wysokości 2,73 m. Odwołanie od tej decyzji złożyła Emilia T. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła jej, iż wydana została bez podstawy prawnej. Podniosła, iż ogrodzenie bez porozumienia z nią, wzniosła Danuta S., odwołująca zaś tylko uzupełniła brakujące przęsła płotu. Ponadto wskazała, że działka przy ul. R. 130 w W. w miejscu rozgraniczenia jej działki z działką Danuty S. nie przylega do ulicy i drogi, a więc do wykonanych przez nią prac budowlanych nie mają zastosowania przepisy powołane w decyzji organu. W wyniku tego odwołania (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 170/2000, wydaną dnia 12 maja 2000 r., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji ustalił, że Emilia T. przedmiotowe ogrodzenie wybudowała sama tego nie kwestionowała, bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwym organom administracji architektoniczno-budowlanej. Przyjął, że wobec niedopełnienia przez Emilię T. obowiązku wynikającego z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo Budowlane, organ I instancji zobligowany był, zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 51 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, do wydania decyzji o rozbiórce wzniesionego przez skarżącą ogrodzenia, którego wysokość wynosi 2,60 m. Wybudowanie bowiem ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, a także o wysokości powyżej 2,20 m, a więc takiego jak przedmiotowe, wymaga, zgodnie z wyżej cytowanym przepisem odpowiedniego zgłoszenia organom administracji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła Emilia T. Zarzuciła decyzji obrazę przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który według skarżącej nie miał w sprawie zastosowania, gdyż jej zdaniem ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym. Podała, iż nie wykonała ogrodzenia, jedynie wyremontowała od strony swojej posesji to ogrodzenie, które postawili Danuta i Stefan małż. S. Zdaniem skarżącej prace przez nią wykonane nie wymagały pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W skardze polemizowała też z ustaleniami organu dotyczącymi służebności ustanowionej na jej działce. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazał na wynikający z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego, obowiązek zgłoszenia budowy ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m. Podniósł również, że sama Emilia T. złożyła do protokołu wizji przeprowadzonej w dniu 30 czerwca 1999 r. oświadczenia, że przedmiotowe ogrodzenie wybudowała bez uzyskania uprzednio pozwolenia, i że prace przy ogrodzeniu wykonała w czerwcu 1998 r. Organ wskazał też, iż służebność dotycząca gruntu Emilii T. nie może być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Mimo, że w skardze Emilia T. podała, iż nie wybudowała ogrodzenia, a jedynie je uzupełniła, bezsporne jest, że w trakcie postępowania administracyjnego, jak i w skardze wskazała, że wykonała w 1998 roku murowane przęsła płotu o rozpiętości 7,37 m. Dokumentacja zaś fotograficzna dołączona do akt wskazuje, że przedmiotem niniejszego postępowania są wybudowane równolegle do istniejącego płotu małż. S., ww. przęsła ogrodzenia o wysokości 2,60 m. Wysokości ich skarżąca nie kwestionowała. Zgodnie zaś z treścią art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 roku, budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia i to niezależnie od usytuowania tego obiektu względem ulicy czy innych miejsc publicznych. Sama skarżąca przyznała, że takiego zgłoszenia na wybudowanie przedmiotowego murowanego płotu nie wykonała, uważała bowiem, że na wykonanie przedmiotowych prac budowlanych nie jest potrzebne ani pozwolenie ani zgłoszenie. W świetle powyższego, przyjąć należało, że skoro decyzja organu I instancji odpowiada prawu, utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji, czyni także, wbrew zarzutowi skargi, niewadliwą decyzję zaskarżoną. Inne zaś zarzuty skarżącej dotyczące błędnych ustaleń organu w przedmiocie służebności na nieruchomości Emilii T., czy wybudowanie bez pozwolenia płotu przez małżonków S., nie podlegało ocenie sądu, bo nie stanowiły przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.