IV SA 1505/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 września 2001 r. sprawy ze skargi Marty i Marcina H. oraz Krystyny i Rajmunda Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 16 lipca 1999 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę. Na wniosek Małgorzaty i Marcina K. Prezydent Miasta Stołecznego W. decyzją (...) z dnia 2 czerwca 1999 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w W. przy ul. O. 40A. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, planowana inwestycja jest zgodna z treścią zapisu i rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. W. zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 28 września 1992 r. /Dz.Urz. Woj. W. nr 15/. Teren inwestycji położony jest w obszarze MU-23 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. Zamierzenie rozbudowy budynku zostało uzgodnione z organami Konserwatora Zabytków. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Marta i Marcin H. oraz Krystyna i Rajmund Sz., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wnoszący odwołanie podnoszą zarzut, że w decyzji nie uwzględniono ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Określenie "budynek niski", wobec braku normatywnej definicji tego pojęcia, nie stanowi dla inwestora konkretnego ograniczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 lipca 1999 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazuje na różny zakres tej ochrony wynikający z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i z ustawy - prawo budowlane. Zarzuty podnoszone w odwołaniu dotyczą warunków techniczno-budowlanych, które są określane w pozwoleniu na budowę, a nie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na wniosek Macieja K. Prezydent Miasta Stołecznego W. decyzją (...) z dnia 2 czerwca 1999 r. ustali warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w W. przy ul. O. 40B. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, planowana inwestycja jest zgodna z treścią zapisu i rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. W. zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 28 września 1992 r. /Dz.Urz. Woj. W. nr 15/. Teren inwestycji położony jest w obszarze MU-23 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. Zamierzenie rozbudowy budynku mieszkalnego zostało uzgodnione z organami Konserwatora Zabytków. Takż od tej decyzji Marta i Marcin H. oraz Krystyna i Rajmund Sz., złożyli odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wnoszący odwołanie podnoszą zarzut, że w decyzji nie uwzględniono ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Określenie "budynek niski", wobec braku normatywnej definicji tego pojęcia, nie stanowi dla inwestora konkretnego ograniczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 lipca 1999 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazuje na różny zakres tej ochrony wynikający z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i z ustawy - Prawo budowlane. Zarzuty podnoszone w odwołaniu dotyczą warunków techniczno-budowlanych, które są określane w pozwoleniu na budowę, a nie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W skargach do Sądu na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego Marta i Marcin H. oraz Krystyna i Rajmund Sz. wnoszą o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia. Podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniach, to jest brak faktycznego zabezpieczenia interesu osób trzecich na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skarżący ponadto stwierdzili, że organ odwoławczy nie odniósł się do ich zarzutów zawartych w odwołaniach, co stanowi naruszenie art. 107 par. 3 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonych decyzjach, wnosi o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Nie ulega wątpliwości, co również potwierdzili skarżący na rozprawie, że intencją ich było powstrzymanie planowanej rozbudowy budynków znajdujących się przy ulicy O. 40A i 40B, w obawie przed tym, że inwestycje te ograniczą możliwość dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w nieruchomościach należących do skarżących. Zaskarżone decyzje zostały wydane w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiot tych postępowań i zakres regulacji, który należy uwzględnić w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wynika z brzmienia art. 41 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niejako etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu ustalenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne, może być na danym terenie zrealizowane w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ są spełnione. Jak wynika z powyższego, realizacja inwestycji przebiega w dwu etapach następujących po sobie, w dwu różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony interesów prawnych osób trzecich. Jednak zakres tej ochrony jest różny, dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Jedno jest pewne, że zakres ochrony interesów osób trzecich, przysługującej w danym postępowaniu, nie może być szerszy, niż przedmiot tego postępowania i zakres dopuszczalnej regulacji w decyzji kończącej to postępowanie. (...) Skarżący domagają się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzygnięć dotyczących kwestii, które nie mogą być w niej zawarte. Konkretne określenia usytuowania obiektu budowlanego, Jego wysokości, kształtu i innych szczegółów architektoniczno-technicznych, jeśli nie wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należą do zakresu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. I do tego zakresu spraw należy również zbadanie, czy planowana nadbudowa budynku, nie spowoduje ograniczenia dopływu światła dziennego w pomieszczeniach zajmowanych przez skarżących. Nie należy to jednak do tego etapu postępowania i do tych organów, które wydały decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzuty skarżących, podyktowane ich obawami o przyszły kształt planowanych inwestycji, nie wynikały z treści kwestionowanych decyzji, lecz jak przyznali na rozprawie, z informacji uzyskanych nieformalnie o przygotowywanych planach rozbudowy. Twierdzenie, że pojęcie "budynek niski" nie ma znaczenia normatywnego, nie polega na prawdzie, gdyż znajduje ono swoje odzwierciedlenie w par. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Zgodnie z tam zawartym określeniem, budynki mieszkalne niskie są to budynki o wysokości do 4 kondygnacji włącznie. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje prawa nie naruszają, a zarzuty podnoszone przez skarżących, powinny być przez nich zgłoszone w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (...). Biorąc powyższe pod uwagę. Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.