IV SA 1534/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Teresy S. na decyzję Wojewody M. z dnia 8 sierpnia 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 3 sierpnia 1999 r. Wojewoda M., w wyniku rozpatrzenia odwołania Teresy S. od decyzji Prezydenta miasta S. z dnia 8 lipca 1999 r. udzielającej "Miastu S." pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej /odcinek A-B, wraz z przyłączami do posesji przy ul. M. w S./ - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż zgłoszone przez Teresę S. zastrzeżenia co do braku podstaw prawnych do wydania decyzji pozwalającej na budowę są niesłuszne, skoro inwestor uzyskał zezwolenie oparte na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; dotyczące zajęcia pasa gruntu o szerokości 4,5 mb z nieruchomości, oznaczonych jako działki 97/3 i 97/4 przy ul. M., których współwłaścicielką jest skarżąca /decyzja Prezydenta miasta S. z dnia 20 kwietnia 1999 r. utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 12 czerwca 1999 r./. Wskazane zezwolenie stanowi zaś tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Poza tym organ II instancji zauważył, iż w odwołaniu zakwestionowano legalność wykonywania robót przy realizacji kanalizacji deszczowej, tymczasem przedmiotowe pozwolenie na budowę dotyczy kanalizacji sanitarnej. W złożonej skardze Teresa S. zarzuciła, iż decyzja Wojewody M. "rażąco narusza jej dobra osobiste. Nie jest bowiem prawdą, aby ktokolwiek przeprowadzał z nią rokowania". Skarżąca podkreśliła też, iż nie wyrażała zgody na przedmiotową inwestycję na warunkach "zasłyszanych" a nie zaproponowanych przez Urząd Miasta S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Przede wszystkim wypada zauważyć, iż zarzuty skargi podnoszą okoliczności, które w istocie dotyczą zgodności z prawem postępowania zakończonego wydaniem decyzji o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm./, a nie zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane jest jednym z warunków udzielenia pozwolenia na budowę /art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane/. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać również z tytułu administracyjnoprawnego. Tytułem tym jest w szczególności zezwolenie wymienione we wskazanym już przepisie ustawy o gospodarce nieruchomościami /por. L. Bar. E. Radziszewski Kodeks Budowlany Komentarz Warszawa 1999 str. 93/. Przewiduje on ograniczenie przez właściwy organ sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładania i przeprowadzanie na nieruchomości /zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu/ określonych inwestycji liniowych /w tym związanych z przysłaniem płynów/ jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, organy administracji publicznej rozstrzygając o udzieleniu pozwolenia na budowę prawidłowo oparły się między innymi na przedstawionym wyżej zezwoleniu, dotyczącym przedmiotowej inwestycji i nie miały prawa oceniać czy zaistniały warunki do jego wydania. Kontrola omawianego zezwolenia przekracza też granice kognicji Sądu w niniejszej sprawie. Ponadto wypada zaznaczyć, iż wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym, w tym co do wykazania prawa do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej /art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane/. W świetle całości przedstawionych wyżej uwag zarzuty zgłoszone w rozpatrywanej sprawie nie mogły doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z obrotu prawnego. Co do możliwości kwestionowania natomiast ostatecznej decyzji w zakresie zezwolenia wydanego na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to określa je art. 16 ust. 1 Kpa. Na marginesie należy też wyjaśnić, iż wskazane zezwolenie, stanowiące istotnie ingerencję w prawo własności /które nie jest wcale prawem absolutnym i może być ograniczane na podstawie przepisu ustawowego/, łączy się z zagwarantowaniem przez ustawodawcę nakazu zrekompensowania właścicielowi negatywnych konsekwencji jego wydania /por. art. 124 ust. 4 w związku z art. 128 ust. 4 oraz art. 124 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami/. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.