IV SA 1979/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja K. na decyzję Wojewody O. z dnia 27 lipca 1998 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch indyczników - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; (...). Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch indyczników. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, iż zostały spełnione warunki do wydania pozwolenia na budowę a ponadto inwestorka aktem notarialnym nabyła wszelkie prawa do objętej inwestycją fermy indyczej od swojej matki. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuca się, iż inwestor nie posiadał decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a ponadto operat oddziaływania inwestycji na sąsiadujący teren nie był uzgadniany z osobami, których dotyczy emisja z powstającej inwestycji. W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie oraz wyjaśnia, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera poprawkę "na Ewę M.", która nabyła aktem notarialnym fermę "wraz z wszelkimi prawami związanymi z przedmiotową fermą" przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Niesłuszny jest też zarzut dotyczący braku uzgodnienia operatu oddziaływania inwestycji, bowiem skarżący jako właściciel fermy sąsiadującej z inwestycją przez niego kwestionowaną nie udostępnił autorowi operatu niezbędnych danych dotyczących jego fermy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W skardze zarzuca się, iż zaskarżona decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana pomimo nie posiadania przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak to jednoznacznie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którą inwestor ma obowiązek dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, musi być wydana na jego wniosek. Niedopuszczalne jest natomiast posługiwanie się decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną innemu podmiotowi. Należy przy tym zauważyć, że brak jest ograniczeń co do liczby podmiotów, które mogą uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej tej samej nieruchomości a ponadto decyzja ta może być wydana każdemu, kto o nią wystąpi, nie musi to być podmiot posiadający praw do określonej w decyzji nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy zauważył, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmująca przedmiotową inwestycję wskazywała jako stronę matkę inwestorki, po czym dokonano na egzemplarzu tej decyzji poprawek /skreślono imię i nazwisko matki inwestorki i w to miejsce wpisano imię i nazwisko inwestorki/. Poprawka ta została zaopatrzona pieczęcią urzędu gminy i nieczytelnym podpisem. Brak jest daty dokonania tych poprawek. W ocenie organu odwoławczego nabycie przez inwestorkę od jej matki aktem notarialnym fermy indyczej będącej przedmiotem działalności inwestycyjnej powoduje przejście również wszelkich praw związanych z nabytą fermą. Można przypuszczać, że organ sądzi, iż tą drogą mogło nastąpić również przeniesienie praw z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonanie skreśleń i poprawek w tej decyzji organ odwoławczy uznaje w tej sytuacji za nie mające istotnego znaczenia. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że jak to już wskazano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że prawo wynikające z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do ubiegania się wydanie pozwolenia na budowę, może być przeniesione decyzją administracyjną. Prawo to nie podlega również przeniesieniu w wyniku notarialnego zbycia praw do nieruchomości, co do której orzeczono o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ orzekający na podstawie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę ma obowiązek wyjaśnić, czy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana na rzecz podmiotu z tym wnioskiem występującego. Znajdująca się w aktach sprawy decyzja natomiast, jak można wnosić na podstawie całokształtu materiału zebranego w aktach sprawy, została wydana na rzecz matki skarżącej - natomiast prawdopodobnie dopiero po nabyciu przez skarżącą fermy indyczej, zostały dokonane na egzemplarzu, którym posłużyła się skarżąca, poprawki dostosowujące tą decyzję do nowego stanu prawnego tej fermy. Należy podkreślić, że byt prawny uzyskuje wyłącznie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w brzmieniu określonym w wydanym uprawnionej stronie egzemplarzu, czyli jak wszystko na to wskazuje, do obrotu prawnego weszła decyzja wydana matce inwestorki. Natomiast dokonane na egzemplarzu decyzji, która już weszła do obrotu prawnego poprawki, nawet zawierające pieczęć urzędu, prowadzące do zmiany podmiotu uprawnionego z tej decyzji, nie mogą odnieść skutku prawnego. W efekcie ten poprawiony egzemplarz decyzji nie może być traktowany jako decyzja administracyjna, będąca aktem prawnym wymaganym przy wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez szczegółowego wyjaśnienia, czy inwestorka legitymowała się ważną, wydaną na jej rzecz decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, to jest okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.