IV SA 2088/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 1999 r. sprawy ze skargi Tomasza M. na decyzję Wojewody O. z dnia 21 października 1996 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę. Umową darowizny z dnia 14 października 1994 r. sporządzoną w formie aktu notarialnego małżonkowie Jadwiga i Leon M. przekazali synowi Tomaszowi M. nie zabudowaną działkę o powierzchni 9 arów położoną w M. Do powyższego aktu, strony umowy przedłożyły zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy z dnia 18 lipca 1994 r. stwierdzające, że działka położona w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy jest przeznaczona do użytku rolniczego. W dniu 13 maja 1996 r. przeprowadzono kontrolę budów na działkach rolnych położonych na terenie wsi M. W czasie tej kontroli ustalono, że na działce jest w budowie budynek drewniany parterowy z poddaszem użytkowym. Pismem z dnia 17 maja 1996 r. zawiadomiono Tomasza M., o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie wybudowania budynku o konstrukcji drewnianej z poddaszem. W dniu 27 maja 1996 r. przeprowadzono w obecności inwestora kontrolę na działce we wsi M. i stwierdzono, że znajdujący się na działce budynek letniskowy drewniany jest w budowie. Decyzją z dnia 9 września 1996 r. wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazano Tomaszowi M. rozebrać samowolnie wznoszony budynek letniskowy o konstrukcji drewnianej zlokalizowany na działce położonej w obrębie ewid. wsi M. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że inwestor roboty budowlane rozpoczął w maju 1994 r., a zakończenie tych prac przewidział na koniec 1996 r. Roboty budowlane prowadzone były bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponieważ wymogi art. 48 Prawa budowlanego zostały spełnione, wydano decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania Tomasza M., decyzją z dnia 21 października 1996 r., wydaną z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 48 i art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, orzeczono utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że działka posiadająca powierzchnię 9 arów stanowi grunty rolne. Na działce został wybudowany budynek drewniany bez wymaganego, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę. Brak pozwolenia uzasadniał wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Ponadto w uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że zgodnie z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzonym przez Radę Gminy w S., uchwałą Nr XX/133/93 w dniu 31 marca 1993 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. O. nr 17 poz. 200 z dnia 7 maja 1993 r. działka, na której pobudowano budynek, znajduje się na terenach upraw rolnych. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Tomasz M. Skarżący wskazał, że zwracał się o zmianę planów co do sposobu zagospodarowania działki, na której znajduje się przedmiotowy budynek, ale uzyskał odpowiedź negatywną, ponadto stwierdził, że dom stoi na słupkach, a nie na fundamentach. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Pojęcie obiektu budowlanego zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego i zgodnie z tym przepisem obiektem budowlanym może być budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi albo budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, albo obiekt małej architektury. Będący przedmiotem niniejszej sprawy obiekt określany przez samego skarżącego domkiem letniskowym, a co też potwierdza dokumentacja fotograficzna, nie może być uznany za budynek, ani też za obiekt małej architektury, może być natomiast uznany niewątpliwie za budowlę. Pojęcie budowli zdefiniowane zostało w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Fakt, że przedmiotowy budynek nie posiada fundamentów, a jest oparty jedynie na słupach stanowi o tym, że należy zaliczyć go do budowli, a nie budynków. Zarówno jednak budowle, jak i budynki zaliczają się do obiektów budowlanych. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie fakt, że skarżący przystępując do wykonania robót budowlanych nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezsporny jest też fakt, iż skarżący, będący inwestorem, przedmiotowej budowli nie ukończył przed dniem 1 stycznia 1995 r., co skutkuje tym, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, iż dyspozycje zawarte w art. 48 Prawa budowlanego zostały spełnione. W zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę na to, iż skarżącemu, który otrzymał w darowiźnie przedmiotową działkę znany był fakt, że działka ta przeznaczona jest do użytkowania rolniczego. Przedstawiona w skardze okoliczność, iż skarżący wystąpił do Wójta Gminy z wnioskiem o zmianę przeznaczenia przedmiotowej w planie zagospodarowania przestrzennego gminy, i uzyskał negatywną odpowiedź na swój wniosek, nie stanowi żadnego usprawiedliwienia dla zaistniałej samowoli budowlanej. Okoliczności faktyczne i prawne wskazują, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, nie nastąpiło też naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny nie może posługiwać się innymi kryteriami oceny niż te, które wynikają z przepisów prawa. W tej sytuacji, skoro Sąd nie stwierdza, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.