IV SA 2559/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "S.-P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 listopada 1997 r. (...) w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty pieniężnej kary łącznej - oddala skargę. Decyzją (...) z dnia 28 sierpnia 1997 r. wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w R. na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska /Dz.U. nr 77 poz. 335/ w związku z art. 110c ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/ odmówiono rozłożenia na raty kary pieniężnej w wysokości 17.212,38 zł ustalonej dla Spółki z o.o. "S.-P." w P. za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń w okresie od dnia 16 stycznia do 31 grudnia 1996 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka z o.o. "S.-P." w P.. Decyzją (...) z dnia 15 listopada 1997 r. wydaną z upoważnienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, iż Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w R. decyzją z dnia 4.07.1997 r. ustalił "S.-P." Sp. z o.o. w P. łączną karę pieniężną w kwocie 17.212,38 zł za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń z emitorów K1 i K 2 zakładowej kotłowni. W ocenie organu odwoławczego z przedłożonych informacji wynika, że zakład nie realizuje przedsięwzięć, których wykonanie zapewni usunięcie przyczyn wymierzenia kary. Decyzje wymierzające karę, wydane zostały w oparciu o ostateczną decyzję o dopuszczeniu emisji, natomiast decyzja ustalająca karę pieniężną, w oparciu o ostateczne decyzje wymierzające godzinowe kary pieniężne. Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca w złożonym wniosku stwierdził, że posiada kwoty pozwalające na spłatę różnych zobowiązań oraz dyspozycyjną kwotę przewyższającą ustaloną karę pieniężną. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że zapłata kary znacznie ograniczy lub uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższej decyzji wniosła Spółka z o. o. "S.-P." w P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji. Skarżąca wskazała, że żadne normy nie zostały przekroczone, ale zostały błędnie wymierzone. Obecnie żadne normy nie są przekraczane, bowiem nastąpiła zmiana norm. Zakład nie realizuje wykonania prac, bowiem nie ma takiej potrzeby. Nadto skarżąca stwierdziła, że uiszczenie kary doprowadzi stan konta Spółki do stanu zerowego i w efekcie nastąpi likwidacja zakładu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o skargi jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego ani procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu szczegółowej oceny legalności zaskarżonej decyzji nie znalazł podstaw do uznania, że decyzja ta w jakimkolwiek stopniu narusza prawo. W rozpoznawanej sprawie, która dotyczy odmowy rozłożenia na raty łącznej kary pieniężnej wymierzonej skarżącej, zakres kontroli legalności kwestionowanej decyzji był wyznaczony przez przedmiot zaskarżonej decyzji. Wbrew zatem wywodom zawartym w skardze nie może być przedmiotem analizy w niniejszej sprawie zasadność decyzji z dnia 22.01.1997 r. określającej rodzaj i ilość substancji dopuszczalnych do wprowadzenia do powietrza atmosferycznego dla kotłowni K 1 i K 2 zlokalizowanych na terenie skarżącej, nie może być przedmiotem badania w niniejszej sprawie zasadność decyzji wymierzających godzinowe kary pieniężne za przekroczenie dopuszczalnych norm, oraz decyzji z dnia 4.07.1997 r. dotyczącej ustalenia dla skarżącej łącznej kary pieniężnej w kwocie 17.212,38 zł za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń w okresie od 16 stycznia do 31 grudnia 1996 r. Podstawę prawną zaskarżone decyzji stanowił przepis art. 110c ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/. Stosownie do powyższego przepisu decyzja o rozłożeniu na raty może być podjęta w razie stwierdzenia, że zapłata w całości wymierzonej kary, w terminie określonym w art. 110b ust. 1, znacznie ograniczy lub uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, a w szczególności kontynuację przedsięwzięć, których wykonanie, zapewni usunięcie przyczyn wymierzenia tej kary. Tak więc, składając wniosek o rozłożenie na raty zakład musiałby, wykazać, że wymierzona kara pieniężna ograniczy bądź uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej, a w szczególności kontynuację przedsięwzięć, których wykonanie zapewni usunięcie przyczyn, wymierzenia kary. Tymczasem skarżąca w złożonej skardze wręcz oświadczyła, że zakład prac ograniczających emisję z emitorów kotłowni K1 i K2 nie realizuje, bo nie ma takiej potrzeby. Nie może być przedmiotem niniejszej sprawy, co już wcześniej podkreślano, ocena zasadności wcześniej wydanych i ostatecznych już decyzji. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił jako bezzasadną.