IV SA 3114

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Barbary B. na decyzję Wojewody M. z dnia 4 września 2001 (...) i z dnia 7 września 2001 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażami i lokalem handlowo-usługowym wraz z przyłączami oraz parkingu - oddala skargę. Decyzją (...) z dnia 4 września 2001 r. Wojewoda M. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1, art. 104 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Barbary B. utrzymał w mocy decyzję (...) z dnia 2 sierpnia 2001 r. Kierownika Referatu Budownictwa, podjętą z upoważnienia Prezydenta Miasta S. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania dla M.-S. SA Budownictwo z siedzibą S. ul. T. 12 pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażami i lokalem handlowo-usługowym w zabudowie jednorodzinnej, zlokalizowanego na działce nr geod. 65 przy ul. D. 10 w S., parkingu dla samochodów osobowych w pasie drogowym, zjazdu na działkę, przyłącza wodociągowego, przyłącza kanalizacji sanitarnej, przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazu w ww. budynku. Decyzją (...) z dnia 7 września 2001 r. Wojewoda M. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1, art. 104 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Barbary B. utrzymał w mocy decyzję (...) z dnia 14 sierpnia 2001 r. Kierownika Referatu Budownictwa podjętą z upoważnienia Prezydenta Miasta S. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania dla M.-S. SA Budownictwo z siedzibą S. ul. T. 12 pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażami i lokalem handlowo-usługowym w zabudowie jednorodzinnej, zlokalizowanego na działce nr geod. 57 przy ul. D. 12 w S., przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazu, zjazdu na działkę, przyłącza wodociągowego, przyłącza kanalizacji sanitarnej w ww. budynku. W uzasadnieniu powyższych decyzji Wojewoda M. podniósł, że z przytoczonych w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanych z upoważnienia Prezydenta Miasta S. w dniach 20 października 2000 r. (...) i 27 listopada 2000 r. (...) ustaleń wynika, że przedmiotowe inwestycje nie pozostają w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto uzyskano pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na etapie decyzji o warunkach zabudowy, jak i pozwolenia na budowę. Inwestor posiada zgodę Zarządu Miasta S. na zadysponowanie gruntu pasa drogowego ul. D., ul. Ks. B. i ul. D. na cele budowlane w celu wykonania przyłączy wody, gazu i kanalizacji sanitarnej, wjazdu na działkę nr ewid. 57 i 65 oraz wykonania zatoki parkingowej. Z projektu branży sanitarnej oraz warunków technicznych podłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o. o. w S. wynika, że projektowane budynki mieszkalne będą włączone do istniejącej kanalizacji sanitarnej w ulicy D. /powyższy projekt posiada stosowne uzgodnienie z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji w S. z dnia 5.06.2001 r./. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe decyzje Wojewody M. złożyła Barbara B., wnosząc o stwierdzenie ich nieważności, zarzucając im sprzeczność z planem miejscowym, znaczne pogorszenie warunków sanitarnych środowiska poprzez całkowite zniszczenie kanału deszczowego, "zasłonienie widoczności na ulicę D.", przedstawienie "zagospodarowania terenu" inaczej w warunkach zagospodarowania terenu, a inaczej w pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego. Skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego. Jedynie wykazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa, a także warunków technicznych mogłoby prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji, zaś do takiej oceny, w świetle poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw. Zaskarżone decyzje zostały poprzedzone wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /dotyczących zamierzonych inwestycji/, opartych na przepisie art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/. Zatem, zgodnie z art. 47 tej ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Oznacza to, że przesądzona została kwestia możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem /miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego/ zabudowy działki inwestorów. Wywody dotyczące samego faktu i zasady zabudowy działki inwestorów nie mogą odnieść skutku, gdyż o dopuszczalności i zgodności z prawem tej zabudowy orzeczono w ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodać przy tym należy, że w myśl art. 3 cyt. ustawy każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Inwestor wykazał się tytułem prawnym do zagospodarowania terenu w postaci aktu notarialnego (...) z dnia 24 marca 1999 r., z którego wynika prawo własności do działki nr 57 o powierzchni 708 m2 i nr 65 o powierzchni 704 m2. Ponadto inwestor posiada zgodę Zarządu Miasta S. na zadysponowanie gruntu pasa drogowego ul. D., ul. Ks. B. i ul. D. na cele budowlane w celu wykonania przyłączy wody, gazu i kanalizacji sanitarnej, wjazdu na działkę nr 57 i 65 oraz wykonania zatoki parkingowej. Stąd też, w warunkach sprawy nie może ulegać wątpliwości zasadność wykonania zamierzonej inwestycji w ramach wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy doszło do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli oraz współużytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także w tym zakresie, nie można uznać, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że projektowane budynki będą włączone do istniejącej kanalizacji sanitarnej w ul. D., na co projekty posiadają stosowne uzgodnienia z dnia 5 czerwca 2001 r. z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. w S. Ponadto uzyskano pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Inspektora Zabytków również na etapie pozwolenia na budowę. Przedłożono także projekt odtworzenia nawierzchni jezdni, zieleńca i chodnika po wykonaniu przyłączy wody, gazu ziemnego i kanalizacji sanitarnej do budynku. Nie mogły być uznane za uzasadnione także te twierdzenia skargi, które dotyczą obawy, iż inwestycja zasłoni skarżącej widoczność na ulicę D., albowiem usytuowanie budynku zgodne z wymogami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie narusza interesu prawnego skarżącej. Należy mieć na uwadze, że budynki znajdują się w strefie o funkcjach mieszkaniowo-usługowych o zabudowie intensywnej i średniointensywnej. Nie można podzielić także zarzutu skarżącej o odmiennym zagospodarowaniu działki w decyzji o pozwoleniu na budowę niż w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż ostateczne wytyczenie położenia budynku następuje w pozwoleniu na budowę. Nie ma potrzeby określenia w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sposobu zabudowy określonej działki poprzez jednoznaczne określenie umiejscowienia planowanych obiektów w określonym fragmencie działki. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne i zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.