IV SA 4044/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2003 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Państwowego Użyteczności Publicznej "PP." Zakład Transportu Samochodowego w "L." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (...) z 14 listopada 2001 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę. Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 14 listopada 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., w wyniku rozpoznania odwołania PPUP "PP" Zakład Transportu Samochodowego w L., od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 19 września 2001 r. ustalającej na wniosek "R." Sp. z o.o. w R., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budowy stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą. techniczną na działkach Nr 146/1 i 58/4 przy ul. T. 1 w R. - trzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Według ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazane działki położone są w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, symbolem "PSB" tzn. obszaru o dominującej funkcji przemysłowo-składowej oraz baz budowlanych i transportowych de adaptacji i porządkowania istniejącego zainwestowania. Podstawowy rodzaj użytkowania tego terenu to obiekty przemysłowa składowe i tereny składowania, bazy budowlane i transportowe. Cel działania to między innymi podniesienie standardu technicznego, w szczególności w zakresie obsługi komunikacji. Uzupełniający rodzaj użytkowania terenu to parkingi, zieleń izolacyjna, obiekty obsługi gospodarki komunalnej, obiekty obsługi systemów komunikacji i energetyki, drobna wytwórczość oraz rzemiosło, administracja i inne usługi towarzyszące funkcjom przedmiotowej strefy. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., określona przez wnioskodawcę inwestycja mieści się w pojęciu obiektów obsługi komunikacji i jest zatem dopuszczalna w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie przeprowadzono z zachowaniem wymogów ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania m środowisko. W sprawie brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania inwestycji zgodnej z planem z tego powodu, że organ I instancji nie uwzględnił wniosku innego inwestora co do budowy stacji paliw na terenie działki sąsiadującej z terenem przedmiotowej inwestycji. W złożonej skardze PPUP "PP" Zakład Transportu Samochodowego w L., zarzuciło decyzjom organów obu instancji obrazę art. 41 ust. 1, w związku z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 107 par. 3 Kpa, nierówne traktowanie podmiotów postępowania administracyjnego w identycznym stanie faktycznym i prawnym "orzekanie krańcowo odmiennie i przyjęcie tego samego zapisu planu, raz jako podstawy wydania decyzji, a drugi raz jako podstawy odmowy wydania decyzji" tj. naruszenie art. 77 i art. 6 Kpa oraz złamanie "zasad Konstytucji RP o równym traktowaniu podmiotów prawa. Wniosek skargi zmierzał do uchylenia decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. O oddalenie skargi wniósł też inwestor. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień wymagających wyeliminowania jej z obrotu prawnego i ostatecznie odpowiada prawu. Przede wszystkim wypada zaznaczyć, iż zamierzonego skutku nie mógł odnieść argument skargi zasadzający się na eksponowaniu negatywnego załatwienia wniosku innego inwestora /firmy "S."/, w innej sprawie administracyjnej. Tego rodzaju zarzut z całą pewnością nie mieści się w sferze interesu prawnego strony skarżącej, zważywszy, iż nieodłączną z cechą pojęcia interesu prawnego jest zawsze jego zindywidualizowanie /musi być to własny interes konkretnego podmiotu/. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w granicach określonych przez prawo i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do ochrony tylko "własnego interesu prawnego" przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, mają z reguły zwłaszcza właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości przylegających do terenu inwestycji ale nie oznacza, że wszystkie zarzuty zgłaszane nawet przez tego rodzaju podmioty, mieszczą się w sferze ich interesu prawnego. Interesu prawnego, który musi mieć zawsze zakotwiczenie w przepisach prawa - gwarantujących zachowanie przez dany podmiot określonych uprawnień - nie można też mylić z interesem faktycznym /na gruncie niniejszej sprawy nie może np. budzić wątpliwości, iż powstanie konkurencyjnej stacji paliw projektowanej przez wnioskodawcę, jest sprzeczne z interesem faktycznym strony skarżącej prowadzącej w pobliżu także stację paliw/. Ponadto zakwestionowania wymagają też wywody strony skarżącej ukierunkowane na naruszenie w sprawie, konstytucyjnej zasady równości wobec prawa /art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz.U. nr 78 poz. 483/. Zasada ta ma bowiem gwarantować uzyskanie /a nie odmowę uzyskania/ przez wszystkie podmioty znajdujące się w identycznym stanie faktycznym i prawnym, określonych uprawnień. W niniejszej sprawie rozstrzygające organy administracji publicznej trafnie - w ocenie Sądu - uznały, iż wnioskodawcy przysługuje prawo do wskazanego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Podnoszenie zatem przez stronę skarżącą negatywnego załatwienia wniosku innego inwestora, w innej sprawie administracyjnej /której legalności sposobu zakończenia Sąd zresztą nie badał/ nie oznacza wcale naruszenia omawianej zasady konstytucyjnej. Przy rozstrzyganiu spraw związanych z ustalaniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zasadnicze znaczenie ma ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze swej istoty stanowią formę ograniczenia swobody w sposobie zagospodarowania terenu. Wszelkie przepisy o charakterze ograniczającymi zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych, czy nieprecyzyjnych, winny być zaś wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń. Zważywszy na to, zaakceptować wypada pogląd, iż realizacja stacji paliw na określonym terenie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skoro przewiduje on powstawanie "obiektów obsługi systemów komunikacji". Budowa stacji paliw służy niewątpliwie systemowi komunikacji drogowej. Zdaniem Sądu - wbrew uwagom strony skarżącej - nie ma żadnych podstaw do domniemywania, że zacytowane sformułowanie planu oznacza co innego, niż wynika to z języka potocznego. Wpływu na wynik sprawy nie miała lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przytoczenie brzmienia art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w jego "starej" wersji, czy też brak dodania przy porównywaniu zamierzenia inwestycyjnego z zapisami planu słowa "systemów". Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.