IV SA 41/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Bogdana M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 października 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i uchylenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją orzeczono o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z dnia 30 lipca 1997 r. (...) zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę budynków handlowo-usługowo-mieszkalnych "C1", "C2" i "C3" współużytkownikom wieczystym nieruchomości położonej w R. przy ul. T. nr 10. Z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji wystąpił skarżący, który był również adresatem kwestionowanej przez niego decyzji, podnosząc zarzut, iż współużytkowników wieczystych nie mogło reprezentować Stowarzyszenie "H." jako osoba prawna. Orzekający w sprawie organ stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż podniesiony przez stronę zarzut reprezentowania inwestorów przez powyższe Stowarzyszenie jest niezgodny ze stanem faktycznym. W dokumentach organu wydającego kwestionowaną decyzję znajduje się bowiem pełnomocnictwo udzielone przez współużytkowników wieczystych /w tym również przez skarżącego/ Zarządowi Stowarzyszenia Handlowego "H." w R. do przeprowadzenia prac przygotowawczych dla wspólnej budowy, rozpoczęcie której i jej zakończenie jest obwarowane terminami określonymi w aktach notarialnych, zawartych indywidualnie przez wszystkich współużytkowników wieczystych. W skład Zarządu Stowarzyszenia wchodzą konkretne osoby fizyczne, wybrane przez ogólne zebranie Stowarzyszenia. Ponadto na pierwszym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynku "C1" z dnia 18 września 1996 r. figuruje podpis skarżącego, zaś wnioski uzupełniające zostały podpisane przez Agatę K. i Tadeusza P. Decyzja kwestionowana została przy tym wydana na wszystkich współużytkowników wieczystych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreśla się też, iż Zarząd Stowarzyszenia, w którym skarżący w określonym czasie pełnił funkcję Prezesa, uzyskał upoważnienie do wykonywania zarządu - administrowania nieruchomości, a między innymi do załatwiania spraw związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę i reprezentowania współwłaścicieli przed sądami, organami administracji oraz zarządzania obiektami wspólnymi po zabudowie nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, wnosząc o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, skarżący cofnął udzielone przez siebie Zarządowi Stowarzyszenia pełnomocnictwo, pozostając nadal członkiem Stowarzyszenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ orzekający uznał, że nie zachodzą określone w art. 156 par. 1 Kpa przesłanki stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W skardze na powyższą decyzję zarzuca się jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji kwestionowanej a w uzupełnieniu skargi strona powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający decyzję wydaną w sprawie budowy kolejnych budynków w postępowaniu administracyjnym ogólnym, w którym to wyroku między innymi zauważa się, iż do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o udzielenie pozwolenia na budowę nie mógł być uprawniony Zarząd Stowarzyszenia zawiązanego przez współużytkowników nieruchomości. W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, iż ocena innego składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotycząca w szczególności oceny prawnej decyzji administracyjnej wydanej w administracyjnym postępowaniu ogólnym w innej sprawie /pozwolenia na budowę innych obiektów budowlanych niż w niniejszej sprawie/ nie może mieć wiążącego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego przeprowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej bada tylko, czy prawidłowo organ administracji zastosował przepisy regulujące to właśnie postępowanie, a w szczególności czy zgodnie z prawem uznał, że zachodzi /ewentualnie nie zaistniała/ przesłanka określona w art. 156 par. 1 Kpa. Postępowanie to musi przy tym uwzględniać jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a to zasadę trwałości decyzji administracyjnych statuowaną przepisem art. 16 Kpa. Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny rozważał, w związku z zarzutem podniesionym przez stronę skarżącą, czy do złożenia wniosku o wydanie decyzji przez organ architektoniczno-budowlany w imieniu współużytkowników wieczystych określonej nieruchomości nie był uprawniony Zarząd założonego przez nich Stowarzyszenia i czy można uznać, że jak to twierdzi strona skarżąca, wystąpiła w sprawie przesłanka nieważność i owa określona w art. 156 par. 1 Kpa, polegająca na tym, że brak było wniosku podmiotu mającego w sprawie interes prawny. Otóż nie może budzić żadnych wątpliwości, iż w dacie złożenia wniosku o wydanie kwestionowanej decyzji skarżący, wraz z innymi współużytkownikami wieczystymi, był zainteresowany uzyskaniem takiej decyzji. Podpisał też upoważnienie dla Zarządu Stowarzyszenia do działania także w jego imieniu. Kwestionowana decyzja adresowana między innymi do skarżącego /doręczona skarżącemu co wynika niespornie z akt sprawy/ stała się ostateczna i prawomocna. Dopiero wówczas skarżący cofnął pełnomocnictwo dla Zarządu Stowarzyszenia i podjął starania o usunięcie z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego /art. 33 par. 1/ pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a więc w ocenie orzekającego w sprawie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd Stowarzyszenia nie mógł pełnić funkcji pełnomocnika współużytkowników wieczystych, w tym też i skarżącego. Niezasadne są w tej kwestii wywody zaskarżonej decyzji co do tego, że w istocie wniosek podpisały osoby fizyczne /członkowie Zarządu/ co miałoby odpowiadać dyspozycji art. 33 par. 1 Kpa. O tym jednak jakie są wymogi procedury administracyjnej w kwestii pełnomocnictwa strony skarżący powinien wiedzieć, zwłaszcza podejmując się pracy w Zarządzie Stowarzyszenia, co ustalił organ orzekający w niniejszej sprawie. Na organie administracji natomiast rozpatrującym sprawę stosownie do art. 9 Kpa ciążył obowiązek poinformowania stron o treści art. 33 Kpa i wezwania wszystkich współużytkowników wieczystych do złożenia podpisów pod wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną decyzją. Nie zapoznanie się przez skarżącego z obowiązującymi przepisami we własnym zakresie oraz nie wywiązanie się przez organ administracji z obowiązku wezwania stron, w tym skarżącego do uzupełnienia braku wniosku /złożenia podpisu/ nie zmienia faktu, iż w dacie złożenia wniosku a także w dacie wydania kwestionowanej decyzji wolą wszystkich współużytkowników wieczystych /w tym skarżącego/ było uzyskanie pozytywnej dla nich decyzji właściwego organu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Skoro więc decyzja kwestionowana była zgodna z wolą stron, nie można w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego skutecznie -twierdzić, że rażąco narusza ona prawo, bowiem była wydana na wniosek złożony przez podmiot, który nie mógł zastąpić stron postępowania jako ich pełnomocnik. Uznając z powyższych przyczyn, że zaskarżona decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji nie narusza prawa. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.