IV SA 498

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Małgorzaty W. na postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie sprostowania błędów pisarskich w decyzji i postanowieniu - oddala skargę. Zaskarżonymi postanowieniami z dnia 5 stycznia 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpatrzenia zażaleń Małgorzaty W., utrzymał w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 21 listopada 2000 r. o sprostowaniu z urzędu "błędów pisarskich" w wydanym przez ten organ postanowieniu z dnia 4 września 2000 r., w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz decyzji z dnia 4 września 2000 r. nakazującej Elżbiecie G. wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych przy budowie domku letniskowego na działce nr 162/4 w miejscowości G., gmina P. do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił pogląd wyrażony przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika prowadzenie postępowania przy budowie domku letniskowego na działce nr 162/4, a nie nr 162/7, pozwolenia na budowę udzielono zaś 7 sierpnia 1996 r. nie zaś 4 sierpnia 1996 r. - jak to błędnie wpisano w sprostowanych rozstrzygnięciach. Faktu tego nie kwestionowała składająca zażalenie. Dokonanie zatem sprostowań było zgodne z art. 113 Kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Małgorzata W. podniosła, iż wskazanych błędów "nie można nazwać pisarskimi, ani oczywistymi omyłkami". Błędy te bowiem popełnili "poważni pracownicy administracji państwowej w bardzo ważnych dokumentach urzędowych" i były one "kroplą, która przelała czarę goryczy". Zdaniem skarżącej, są one wyrazem jej lekceważenia jako "petenta" i świadczą o złym sprawowaniu obowiązków przez urzędników "z Regionu W.-M". Rozwiązując ten wątek skarżąca przedstawiła w sposób szczegółowy swoje zastrzeżenia do całokształtu działań i rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji publicznej w sprawie przedmiotowej inwestycji. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. W ocenie Sądu kwestionowane przez skarżącą sprostowania mieszczą się w granicach wynikających z powołanej podstawy prawnej - art. 113 par. 1 Kpa - i stąd nie ma podstaw do eliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień. Zgodnie z art. 113 par. 1 Kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach /a także postanowieniach z mocy art. 126 Kpa/. Warunkami zastosowania omawianego trybu rektyfikacji rozstrzygnięć administracyjnych są: - po pierwsze nieistotność wadliwości, - po drugie oczywistość zaistniałego błędu czy omyłki. Nieistotność usuwanej wadliwości oznacza, że nie może ona prowadzić ani nawet wpływać na merytoryczną zmianę rozstrzygnięcia. Oczywistość błędu czy omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą /zamierzeniem/ wyrażoną przez organ, a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia nie budzących wątpliwość faktów /por. wyroki NSA z dnia: 22 stycznia 1997 r., SA/Ka 2714/95 - Prawo Gospodarcze 1998 nr 3 str. 33, 4 maja 1988 r. III SA 1466/87 - OSP 1990 z. 11-12 poz. 398, 22 stycznia 1998 r. IV SA 531/96 i 11 sierpnia 1999 r. II SA 1072/99 - nie publ./. Warunki te zostały spełnione w niniejszej sprawie poprzez zastąpienie wadliwie użytego oznaczenia działki stanowiącej teren inwestycji oraz daty pozwolenia na budowę. Nie ma bowiem wątpliwości, iż w poddanych prostowaniu rozstrzygnięciach chodziło organowi administracji publicznej o działkę nr 162/4, a pozwolenie na budowę wydano 7 sierpnia 1996 r. Takiego stanu rzeczy nie kwestionuje w rzeczywistości skarżąca. Zaistnienie wskazanych usterek w wyrażeniu rozumowania przedstawionego przez organ administracji publicznej, nie miało żadnego wpływy na wynik sprawy. Ich usunięcie nie rzutuje tym samym na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Z tych względów zastrzeżenia zgłoszone przez skarżącą są całkowicie bezpodstawne w świetle uregulowania art. 113 par. 1 Kpa. Uzasadnieniem ich zgłoszenia nie może być zaś co do zasady, eksponowanie przez skarżącą ogólnego niezadowolenia z całokształtu działań i rozstrzygnięć organów administracji publicznej w związku z poczynaniami inwestora. Kwestia ta wykracza bowiem poza przedmiot zaskarżonych postanowień. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest do rozpatrywania skarg powszechnych /art. 227 i następne Kpa/ na funkcjonowanie administracji publicznej wobec wyraźnego określenia kognicji w art. 16 /i następnych ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Poza tym, poszczególne rozstrzygnięcia skarżąca zaskarżyła przed sądem administracyjnym w innych sprawach. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o NSA. Na marginesie można dodać, iż w samej skardze wadliwie oznaczono datę wydania zaskarżonych postanowień /15 stycznia 2001 r. zamiast 5 stycznia 2001 r./.