IV SAB 185/98

oddala skargę na bezczynność organu - Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej o odszkodowanie. W skardze z dnia 30 czerwca 1998 r., nazwanej skargą "na niezałatwienie sprawy w ustalonym w przepisach prawa terminie" Jerzy P. domagał się zobowiązania Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do wydania, w zakreślonym przez sąd terminie, decyzji w sprawie przyznania odszkodowania współwłaścicielom Hotelu Bristol w K. Jak wynika z twierdzeń skargi po wydaniu ostatecznych decyzji o stwierdzeniu nieważności orzeczeń o ustanowieniu przymusowego zarządu i przejęciu na własność Państwa Hotelu Bristol, w dniu 11 września 1993 r. zgłoszony został wniosek o przyznanie odszkodowania w trybie art. 160 Kpa. Wniosek ten nie został rozpoznany do chwili wniesienia skargi na bezczynność. Wprawdzie, jak podniesiono w skardze, postępowanie administracyjne o przyznanie odszkodowania zostało, na wniosek skarżącego, zawieszone w dniu 5 grudnia 1995 r., jednakże wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania z dnia 5 stycznia 1997 r. nie został rozpatrzony co uzasadnia wniesienie skargi. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Według twierdzeń organu w dniu 16 stycznia 1998 r. wpłynął wprawdzie wniosek skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania /które zostało zawieszone w związku z toczącym się postępowaniem przed sądem powszechnym/, jednakże nie dołączono do wniosku o podjęcie postępowania wyroku Sądu Wojewódzkiego w K., wydanego w sprawie I C 1380/93. Pismem z dnia 1.09.1998 r. skarżący został poinformowany, że warunkiem podjęcia postępowania i rozpoznania sprawy jest dołączenie tego wyroku. W piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 1999 r. skarżący zaprzeczył aby otrzymał pismo organu z dnia 1.09.1998 r. i Urząd nie dysponuje dowodem jego doręczenia. Poza tym pismo to zostało wysłane już po wniesieniu skargi na bezczynność zaś mając na uwadze nagminność niedotrzymywania terminów, skarżący podtrzymał w całości skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Przede wszystkim należy podnieść, iż skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1998 r. wydanym w sprawie IV SAB 23/98 /Gazeta Prawna 1998 nr 31 str. 28/ co do tego, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji w sprawie o odszkodowanie na podstawie art. 160 Kpa na rzecz strony, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem art. 156 par. 1 Kpa. Wprawdzie w razie wydania decyzji o odszkodowaniu w trybie art. 160 par. 5 Kpa strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może wnieść powództwo do sądu powszechnego /wobec czego wyłączona jest droga przed sądem administracyjnym/, jednakże nie ulega wątpliwości, że wszczęto postępowanie administracyjne zaś w związku z tym sąd administracyjny władny jest do badania czy to postępowanie administracyjne prowadzone jest w sposób określony w przepisach Kpa niezależnie od tego, że w drugim etapie tego postępowania administracyjnego ustawodawca określił właściwość sądu powszechnego. Konsekwentnie więc należy przyjąć, że do kognicji sądu administracyjnego należy rozpoznanie skarg na bezczynność organu w tej kategorii spraw administracyjnych rozstrzyganych decyzją. Niezależnie jednak od tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie /na bezczynność organu w sprawie przyznania odszkodowania w trybie art. 160 Kpa/ okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust 1 pkt 4 tej ustawy a więc przykładowo: w sprawie bezczynności organu na nie wydanie decyzji /art. 16 ust 1 pkt 1 cyt. ustawy/, bezczynności na nie wydanie postanowienia /art. 16 ust 1 pkt 2 ustawy/ a także na bezczynność organu w sprawach podjęcia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku /art. 16 ust 1 pkt 4 ustawy/. Oznacza to, że w sprawie niniejszej możliwe było np. wniesienie skargi na bezczynność organu w sprawie nie wydania /nie zakończenia sprawy/ w przedmiocie przyznanie odszkodowania w trybie art. 160 Kpa/, na nierozpoznanie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania czy też innej bezczynności organu. Skarżący w sposób jednoznaczny określił przedmiot zaskarżenia - bezczynność organu w sprawie przyznania odszkodowania. Tak określone żądanie skarżącego nie mogło więc być uwzględnione. Niesposób bowiem mówić o bezczynności organu skoro postępowanie administracyjne zostało przez organ zawieszone. Według utrwalonego już orzecznictwa sądowego niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu dopóty, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania lub nie zostanie podjęte postępowanie /por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1992 r. II SA 697/92 - ONSA 1994 Nr 2 poz. 50/. Zawieszenie postępowania administracyjnego i tzw. bezczynność organu w rozpatrzeniu sprawy są odrębnymi i wzajemnie się wyłączającymi instytucjami prawa procesowego. Stąd też, co oczywiste, sąd /rozpoznając sprawę o bezczynność w załatwieniu sprawy/ nie był władny badać czy zawieszenie postępowania było uzasadnione, czy zaistniała zwłoka w rozpoznaniu wniosku o podjęcie postępowania skoro strona skarżąca, we właściwym trybie nie wniosła stosownych środków prawnych dot. zawieszenia postępowania /nie wyłączając skargi do sądu na bezczynność w tym przedmiocie/. Dlatego też bez znaczenia jest to czy pismo organu z 1.09.1998 r. /informujące o obowiązku doręczenia wyroku Sądu Wojewódzkiego w K./ zostało skarżącemu doręczone czy też nie, jak twierdzi skarżący. W istocie bowiem skarżący /jak to wynika z powołanego już wyroku NSA z dnia 29 grudnia 1992 r./, nie uruchomił trybu prowadzącego do podjęcia postępowania a ściślej nie skorzystał ze środków prawnych prowadzących do podjęcia zawieszonego postępowania. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U Nr 74 poz. 368 ze zm./ co orzeczono jak w sentencji.