OSK 1089/04

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.), Alicja Plucińska – Filipowicz, Protokolant Katarzyna Baran, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2004r., sygn. akt II SA/Lu 161/03 w sprawie ze skargi Z. U. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 grudnia 2002r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 23.03.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24.12.2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę stacji paliw. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził co następuje: Decyzją z dnia 24.10.2002 r. Prezydent Miasta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji paliw tj. budynku obsługi ze sklepem i myjnią samochodową z instalacjami wewnętrznymi, budowę wiaty, sieci wodociągowej, kanalizacji, zbiorników paliw, sieci odwadniającej, dróg ze zjazdem, znaków reklamowych oraz urządzenia zieleni. Powyższa decyzja w związku ze złożonym przez Z. U. odwołaniem, skontrolowana została przez Wojewodę Lubelskiego, który utrzymał ją w mocy. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów Wojewoda wyjaśnił, że o lokalizacji stacji paliw "rozstrzygnęła decyzja Prezydenta L. z 20.04.1998 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wystąpienie do Prezesa Sądu Najwyższego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Ministra Sprawiedliwości, z podaniem o rewizję nadzwyczajną od wyroku NSA z 5.03.2002 r. (sygn. akt II SA/Lw 1236/00) jest bez znaczenia, ponieważ dotyczyło innej decyzji niż ta, która poprzedziła wydanie decyzji pozwalającej mu na budowę. Oddalając wniesioną przez Z. U. – jako przedstawiciela Wspólnot Mieszkaniowych – skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że o lokalizacji stacji benzynowej zadecydowała decyzja z dnia 20.07.98 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Przedmiotowa inwestycja projektowana jest na terenie oznaczonym symbolem IV A12 A.U.C. i obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XV/91/86 Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30.12.1986 r. z późn. zm., zatwierdzonymi uchwałą z 21.10.1993 r., teren ten przewidywał pod wielofunkcyjny ośrodek usługowy II stopnia. Stacja paliw mieści się w tym pojęciu. Skoro więc wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął w dniu 15.10.1999 r., a więc w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i przedstawiony projekt spełniał wymagania zawarte w tej decyzji, brak było podstaw do odmówienia inwestorowi pozwolenia na budowę. Okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest sprzeczna z ustaleniami zawartymi w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. 2010", nie ma znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Studium nie jest przepisem gminnym i wobec tego nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 6 ust. 7 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). W tej sytuacji powoływanie się na treść art. 35 ustawy z dnia 7.07.94 r. – o zagospodarowaniu przestrzennym było pozbawione racji. W złożonej do przedstawionego wyżej wyroku skardze kasacyjnej Z. U. – przedstawiciel Wspólnot Mieszkaniowych [...] [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w L. – domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, zarzucił mu naruszenie: - "art. 46a ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, - naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę na treść art. 46a cyt. ustawy, który stwierdza, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego jest nieważna. Według wnoszącego skargę, dla terenu oznaczonego symbolem AUC 12 plan nie przewiduje stacji paliw typu II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia tych podstaw w złożonej skardze. Koniecznym zatem jest wskazanie przepisów prawa, którym – zdaniem wnoszącego skargę – uchybił Sąd, a także uzasadnienie zarzutu ich naruszenia. Skarga kasacyjna bowiem wymaga nie tylko przytoczenia podstaw, ale także ich uzasadnienia. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest poza przytoczeniem naruszonego przepisu, wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu. Ponadto podkreślić należy, że kontrola dokonywana przez NSA dotyczy wyłącznie tych przepisów prawa, które były stosowane przez sąd w danej sprawie. 1. Niniejsza sprawa dotyczy pozwolenia na budowę stacji paliw. Badając legalność w/w decyzji, Sąd administracyjny czynił to opierając się na przepisach Prawa budowlanego, które stanowiły podstawę wydania tej decyzji. Na tym etapie procesu inwestycyjnego zarówno Sąd jak i organy, nie stosowały przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym także powołanego w skardze art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Już tylko z tej przyczyny zarzut naruszenia przez Sąd art. 46a cyt. ustawy nie mógł odnieść zamierzonego skutku. 2. Również brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wymieniony wyżej przepis określa zakres działania zadań administracyjnych i stwierdza w pkt 2, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W skardze kasacyjnej skarżący ograniczył się jedynie do wymienienia tego przepisu o charakterze kompetencyjnym, nie wyjaśnił jednakże na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutu lub też stawiania hipotez co do tego, w jaki sposób określony przepis został naruszony. Reasumując stwierdzić należy, że wadliwe i nieprecyzyjnie sformułowane zarzuty skargi uniemożliwiły Sądowi dalej idąca kontrolę zaskarżonego wyroku. W tych warunkach skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu (art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).