OSK 1275/04

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Katarzyna Baran, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "S." Spółki z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2004r., sygn. akt 6/II SA 3723/02 w sprawie ze skargi "S." Spółki z o.o. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 10 października 2002 r. (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzja z dnia 21 czerwca 2000 r. (...), wydana na podstawie art. 36 i art. 39 ust. 1 pkt 5 oraz art. 40 ust. 1 i 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ oraz na podstawie par. 11 ust. 3 w związku z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./ oraz art. 104 Kpa orzekł o przywróceniu przez "P." Sp. z o.o. P. samowolnie naruszonego pasa drogowego, drogi krajowej Nr 7 do stanu poprzedniego poprzez usunięcie tablicy reklamowej /pylonu/ o treści" Logo firmy "P." oraz informacja na 10 elementach o asortymentach i cenach paliw wraz z fundamentem w terminie 14 dni od otrzymania decyzji i nałożył na "P." karę pieniężną w wysokości 61.593 zł. 21 gr. Wnioskiem z dnia 6 lipca 2000 r. Spółka "P." zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej powyższa decyzją. Przedstawiciel firmy "P." złożył wniosek o odstąpienie lub zmniejszenie kary argumentując, że będący przedmiotem sporu pylon jest posadowiony w granicach działki należącej do Władysława G., będącego właściciela stacji paliw. Decyzją z dnia 10 października 2002 r. (...) wydana na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/ oraz na podstawie par. 11 ust. 3 w zw. z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./ i art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na "P." karę pieniężną w kwocie 34.218 zł. 45 gr. za samowolne naruszenie prawa drogowego drogi krajowej Nr 7 G.-W. w miejscowości Ś. gmina B. polegające na umieszczeniu w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi reklamy podświetlanej w okresie od 19 listopada 1999 r. do 19 czerwca 2000 r. W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, że w sprawie bezsporne jest, że reklama podświetlana /pylon cenowy/ została ustawiona bez zgody zarządcy drogi, na terenie niezabudowanym, czym został naruszony art. 39, art. 40 ust. 4 w związku z art. 36 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ponadto nie został dopełniony obowiązek wynikający z ustawy Prawo budowlane, zobowiązujący inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy reklamy właściwemu organowi. Karę pieniężną za umieszczenie tablicy reklamowej w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi od dnia 19 listopada 1999 r. do dnia 19 czerwca 2000 r. obliczono zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i par. 11 ust. 3, w związku z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./ i faktyczną powierzchnią tablicy reklamowej znajdującej się w pasie drogowym. Kwota kary jest niższa w stosunku do kwoty ustalonej decyzją (...) z dnia 21 czerwca 2000 r. z powodu mniejszej powierzchni tablicy reklamowej znajdującej się w pasie drogowym. Ponieważ strona tablicę reklamową przestawiła i znajduje się ona poza pasem drogowym, dlatego orzeczenie o obowiązku przywrócenia samowolnie naruszonego pasa drogowego do stanu poprzedniego, stało się bezprzedmiotowe. Odnośnie podnoszonego przez stronę zarzutu, że pylon cenowy nie jest reklamą, organ wyjaśnił, że za reklamę przyjmuje się informację o osobie, firmie, towarze lub usługach sporządzoną w różnorodnej formie, umieszczoną w polu widzenia użytkowników dróg na tablicy lub innym nośniku, nie będącym znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach drogowych. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła "P.". Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. par. 11 ust. 3 i par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 kwietnia 2004 r. 6/II SA 3723/02, po rozpoznaniu skargi "S." Spółka z o.o. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 10 października 2002 r. (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego, oddalił skargę. W uzasadnieniu wywodził, że zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ "za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg, pobiera się opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne". W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. par. 11 ust. 3 w zw. z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, które określają wysokość kary - przy czym stawki kar są wyższe między innymi w stosunku do reklam. Przede wszystkim skarżąca zakwestionowała uznanie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych Autostrad, że "pylon cenowy" stanowi reklamę, zdaniem skarżącej jest to jedynie oferta sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił w tej kwestii zdania skarżącej. Przepisy ustawy o drogach publicznych nie definiowały w 2002 r. pojęcia "reklama". Definicji reklamy nie zawierały też w owym czasie przepisy dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej czy zwalczania nieuczciwej konkurencji, do których z uwagi na ich ogólny charakter można by się w tym miejscu odwołać. W doktrynie spotyka się wiele definicji reklamy. Zgodnie z jednym z najbardziej ogólnych określeń, reklamą "są wszelkie starania zmierzające do upowszechnienia określonych informacji o ludziach, firmach, ideach, przedsięwzięciach lub rzeczach, podejmowane w celu ich popularyzacji, zainteresowaniu nimi" /B. Jaworska-Dębska. Wokół pojęcia reklamy - PUG 1993 nr 12 str. 20-24/. Przez reklamę gospodarcza rozumie się zaś każdą wypowiedź związaną z wykonywaniem działalności handlowej, produkcyjnej, rzemieślniczej albo wykonywaniem wolnego zawodu mającą na celu wspieranie zbytu towarów lub wykonywanie usług /J. Wiszniewska, R. Skubisz. Środki zapobiegania nieuczciwej reklamie w projekcie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - Państwo i Prawo 1992 nr 4 str. 49-56/. Przy takich określeniach reklamy oczywiste jest, że wypowiedź skierowana do potencjalnego nabywcy towaru lub usługi, zawierająca również informacje odnoszące się do przedsiębiorcy oferującego ten towar lub usługę np. logo firmy, mają charakter reklamy. W sprawach, które dotyczą zajęcia pasa drogowego - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - reklama powinna być rozumiana szeroko. Takie też stanowisko zajął prawidłowo Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Przepisy o drogach publicznych zakazują uiszczania w pasie drogowym reklam ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Umieszczane przez przedsiębiorstwo tablice /pylony cenowe/, niezależnie od tego, że wskazują na oferowane towary, rozpraszają kierowców i stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z tego punktu widzenia bez znaczenia jest także to, czy w umieszczonych na tablicach wypowiedziach przeważa funkcja informacyjna, czy zachęta do nabycia towarów. W przedmiotowej sprawie na górze "pylonu cenowego" umieszczone było logo firmy "P.", a także wskazane były ceny poszczególnych towarów, asortyment paliw, godziny otwarcia stacji, mające na celu zachęcić klienta do zakupu właśnie na tej stacji, paliw konkretnego producenta, czy dystrybutora. Elementy powyższej tablicy wyczerpują - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - definicję reklamy przytoczoną na wstępie. Podkreślenia wymaga również fakt podświetlenia "pylony cenowego" - reklamy. Ma to - zdaniem Sądu - na celu przyciągnięcie wzroku klienta i jeszcze skuteczniejsze oddziaływanie na jego podświadomość. Jest to tzw. igłą reklamową. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przedmiotowa tablica jest przejawem działań reklamowych, noszącym jednocześnie cechy autopromocji. Sąd wskazał, że w chwili obecnej ustawa o drogach publicznych zawiera już w art. 4 pkt 23 definicję reklamy. Zgodnie z tą definicją - reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Definicja powyższa została wprowadzona do ustawy o drogach publicznych, ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 200 poz. 1953/. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, Sąd podzielił stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, odnośnie zastosowania par. 11 ust. 3 w zw. z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych. Przedmiotowy pylon cenowy - jak już wykazano wyżej - stanowi reklamę, dlatego też zastosowanie par. 10a w zw. z par. 11 ust. 3 ww. rozporządzenia, było prawidłowe. Art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy o drogach publicznych, zabrania umieszczania w pasie drogowym poza obszarem zabudowanym tablic reklamowych. Art. 49 ust. 4 ww. ustawy obliguje zarządcę drogi do pobierania kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Skoro obiekt reklamowy /pylon cenowy/ firmy "P." znajdował się w pasie drogowym drogi Nr 7 w Ś. na obszarze niezabudowanym, zarządca drogi naliczył karę pieniężną według obowiązujących stawek za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi - podstawą tych obliczeń był par. 11 ust. 3 w zw. z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./. Zarzut podwojenia kary pieniężnej jest nieprawdziwy, gdyż "pylon cenowy" jest dwustronny, dlatego też zgodnie z dyspozycją par. 10a cytowanego rozporządzenia, w którym mowa o powierzchni reklamy - chodzi o całą powierzchnię, a nie tylko o jej jedna stronę - dlatego też powierzchnię należało podwoić. Jeżeli zaś chodzi o same wyliczenie powierzchni reklamy, to skarżąca mimo kwestionowania tej powierzchni nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Natomiast Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, do obliczenia kary pieniężnej przyjął obmiar reklamy wykonany podczas pomiarów w dniu 21 marca 2000 r., gdy pylon znajdował się jeszcze w pasie drogowym. Obmiar ten przyjęto z uwagi na fakt, że przebieg granic pasa drogowego w obu przypadkach był taki sam /tj. 21 marca 2000 r. i 7 maja 2002 r./. "S." sp. z o.o. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na obrazie przepisów art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz przepisów par. 11 ust. 3 i par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, w związku z przepisem art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Na tej podstawie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie skargi. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w ślad za decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, nieprawidłowo klasyfikuje przedmiotowy pylon cenowy, zawierający logo spółki "P." sp. z o.o. oraz informację o asortymencie paliw i cenach paliw znajdujących się w ofercie sprzedaży na stacji paliw, jako reklamę /tablicę z hasłami reklamowymi lub propagandowymi/ w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy o drogach publicznych oraz par. 11 ust. 3 w zw. z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych. Powoduje to konsekwencje krzywdzące dla skarżącego, gdyż prowadzi do obciążenia karą pieniężną wyższą niż powinna mieć zastosowanie w świetle obowiązujących przepisów, w przypadku naruszenia pasa drogowego wskutek umieszczenia pylonu cenowego, zakwalifikowanego jako tablica informacyjna w pasie drogowym. W okresie, kiedy miało miejsce zajęcia pasa drogowego oraz w okresie wydania decyzji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, przepisy ustawy o drogach publicznych nie zawierały definicji reklamy. Wobec braku legalnej definicji pojęć "reklama" i "informacja", należy w tym względzie odwołać się do rozumienia tego terminu w potocznym języku polskim. W świetle objaśnień zawartych w Słowniku języka polskiego opracowanym pod red. M. Szymczaka, tom III "reklama" to rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwości nabycia, chwalenie, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję, środki /np. plakaty, napisy, ogłoszenia/ służące temu celowi. Natomiast słowo "informacja" jest rozumiane według powyższego Słownika jako powiadomienie o czymś, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, wskazówka, pouczenie. Również w świetle ogólnie przyjętego i rozpowszechnionego w orzecznictwie sądowym rozumienia pojęcia "reklama", rozumiana jest jako rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartościach, miejscach i możliwościach nabycia, przekazywane bliżej nieokreślonemu kontrahentowi, mające na celu zachęcenie potencjalnego klienta do nabywania towaru lub skorzystania z określonych usług. Celem reklamy jest nie tylko przekazywanie informacji o towarach /usługach/, ale również nakłanianie potencjalnych klientów do ich nabycia, poprzez prezentowanie np. cech jakościowych, użytkowych, zalet technicznych, estetycznych po to, aby skłonić jak największą liczbę potencjalnych klientów do zakupu. Informacja, aby miała charakter reklamowy musi zawierać elementy wartościujące /oceniające/, zachęcające do zakupu danych towarów. W świetle powyższych definicji "reklamy" należy przyjąć, że najistotniejszym jej elementem dla odróżnienia tego pojęcia od pojęcia "informacja" jest element wartościujący tj. podkreślający zalety i wartości towaru, mający na celu zachęcenie potencjalnego klienta do kupna właśnie tego towaru. Podkreślić należy, że również na gruncie ustawy o drogach publicznych, odróżniane są pojęcia "tablica reklamowa" oraz "tablica informacyjna". Wobec powyższej definicji reklamy, nie stanowi natomiast działań mieszczących się w pojęciu reklamy, umieszczenie informacji o rodzajach towarów, tak jak w niniejszej sprawie paliw, oferowanych do sprzedaży na stacji paliw oraz o ich cenach, gdyż powyższe informacje nie zawierają elementów wartościujących i stanowią jedynie ofertę skierowaną do ogółu adresatów w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Pylon cenowy umieszczony przez "P." sp. z o.o. w pasie drogowym przy stacji paliw w miejscowości Ś., gmina B., zawierał jedynie informacje o asortymencie sprzedawanym na stacji oraz o jego cechach, a więc elementy przedmiotowo istotne umowy sprzedaży, stanowił konkretną propozycję zawarcia umowy określonej treści, ale z uwagi na brak elementów wartościujących, nie stanowił reklamy produktów "P." sp. z o.o., jak również nie stanowił reklamy działalności samej spółki. Tablica umieszczona została przy samej stacji paliw, jej celem było wyłącznie informowanie potencjalnych klientów o asortymencie i cenach paliw, brak jest więc podstaw ku temu aby traktować ją jako reklamę. Również niezasadne jest założenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że ze względu na to, iż pylon cenowy był podświetlany, należy go uznać za reklamę /tzw. igła reklamowa/. Pylon cenowy był podświetlany jedynie w porze nocnej, co też jest typowo stosowane na stacjach paliw, nie z tego powodu, aby zachęcić do nabywania paliw właśnie na tej stacji, ale aby umożliwić uczestnikom ruchu drogowego zauważenie stacji paliw w porze nocnej, a również zapoznanie się przez nich z rodzajami paliw, a przede wszystkim z cenami paliw sprzedawanymi na danej stacji. Z tych względów nieprawidłowe było zakwalifikowanie pylony celowego "P." jako "tablicy z hasłami reklamowymi lub propagandowymi" w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy o drogach publicznych. Prawidłowo pylon cenowy powinien zostać zakwalifikowany w świetle ustawy o drogach publicznych jako "urządzenia, przedmioty i materiały nie związane z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego" w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy. Zarzuciła, że rażąco nieprawidłowe było zastosowanie do obliczenia wysokości kary pieniężnej, stawki w wysokości 1,50 zł. którą par. 10a powołanego rozporządzenia przewiduje za umieszczenie reklamy w pasie drogowym na obszarze zabudowanym, w sytuacji, gdy po pierwsze, pylon cenowy nie jest reklamą, zaś po drugie przedmiotowy pylon cenowy umieszczony był na obszarze niezabudowanym. Wobec powyższego, pylon cenowy "P.", powinien zostać zaklasyfikowany - w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o drogach publicznych, jedynie jako tablica informacyjna - do kategorii urządzeń i obiektów nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego /art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych/, zaś dla potrzeb przyjęcia stawki opłaty wynikającej z par. 10a ust. 3, jako obiekt handlowy i usługowy, inny niż reklama, co którego ma zastosowania stawka opłaty 0,40 zł. za 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy obiektu /stawka obowiązująca za umieszczenie obiektu handlowego i usługowego przy drodze krajowej, na obszarze niezabudowanym/. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, nieprawidłowo zatem obliczył karę pieniężną za przekroczenie pasa drogowego, przyjmując za podstawę obliczenia kary pieniężnej stawkę 1,50 zł. wynikającą z par. 11 ust. 3 w zw. z par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, która ma zastosowanie do reklam umieszczanych na obszarze zabudowanym, zamiast stawki 0,40 zł. obowiązującej za umieszczenie obiektów handlowych i usługowych w pasie drogi krajowej, na obszarze niezabudowanym /pylon cenowy, co jest bezsporne, był umieszczony przy drodze krajowej na obszarze niezabudowanym/. Rażąco nieprawidłowe oraz nie znajdujące oparcia i uzasadnienia w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, było również podwojenie obliczonej kary pieniężnej nałożonej na skarżącego, z uwagi na to, że pylon cenowy był dwustronny tj. umieszczone były na nim informacje po obu stronach powierzchni tablicy. Co więcej, przy prawidłowym zakwalifikowaniu pylonu cenowego jako obiektu handlowego lub usługowego, zgodnie z par. 10a ust. 3 powołanego rozporządzenia, przy obliczaniu opłaty za umieszczenie w pasie drogowym obiektu handlowego lub usługowego, bierze się pod uwagę rzut poziomy obiektu handlowego lub usługowego. Wobec braku wyraźnej regulacji prawnej, naliczenie kary pieniężnej w kwocie podwojonej z uwagi na to, że tablica informacyjna /pylon cenowy/ była dwustronna i zawierała informacje po obu stronach, pozbawione jest podstawy prawnej. Wobec powyższego, prawidłowo obliczona kara pieniężna w przedmiotowej sprawie powinna - zdaniem skarżącego - wynosić 4.566,72 zł. /5,36 m2 x 213 dni x 0,40 zł. x 10/, nie zaś 34.218,45 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2004 nr 204 poz. 2086/, przez wadliwą wykładnię pojęcia reklamy. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił przyjętą w zaskarżonym wyroku wykładnię pojęcia reklamy. Reklama jest rozpowszechnianiem wiadomości o towarach i usługach wpływające na kształtowanie się popytu, zwiększenie zbytu, rozszerzenie klienteli. Podanie ceny jest elementem wartościującym, a zatem w pełni wpływającym na reklamę towaru. Nie można zatem skutecznie zarzucić naruszenia art. 39 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy o drogach publicznych. Nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 40 ust. 4 powołanej ustawy o drogach publicznych w zakresie obliczenia powierzchni reklamy. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w pełni stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku że reklama jest dwustronna, a zatem należało uwzględnić całą powierzchnię, a nie tylko powierzchnię jednej strony. Nie można też podzielić zarzutu co do naruszenia par. 11 ust. 3 i par. 10a rozporządzenia Rady Ministrów z 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./. Art. 39 ust. 1 powołanej ustawy o drogach publicznych wprowadził zakaz umieszczania reklam poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów. Wprowadzony bezwzględny zakaz uzasadniał brak delegacji do określenia stawki opłaty za naruszenie tego zakazu /art. 40 ust. 7 powołanej ustawy o drogach publicznych/. Z tego względu, powołane rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów o drogach publicznych, nie zawiera stawki opłaty za reklamy w obszarze niezabudowanym. W takim przypadku do ustalenia wysokości kary pieniężnej za zajęcie pasa drogi w obszarze niezabudowanym, zastosowanie ma stawka za reklamy na obszarze zabudowanym. W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - orzekł jak w sentencji.