OSK 1324/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki Jan Paweł Tarno (spr) Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jacka K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2004 r. sygn. akt II SA 2700-2701/03 w sprawie ze skargi Jacka K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2003 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wyznaczenia na stanowisko służbowe postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 375/trzysta siedemdziesiąt pięć/ zł, na rzecz Jacka K., tytułem zwrotu kosztów postępowania. OSK 1324/04 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 marca 2004 r., II SA 2700-2701/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Jacka K. na decyzję Ministra spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2003 r., (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wyznaczenia na stanowisko służbowe. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że stosownie do art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierz zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55/ skarga do sądu administracyjnego skarga na decyzję o wyznaczeniu na stanowisko służbowe nie przysługuje, a zatem należało ją odrzucić jako niedopuszczalną. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł Jacek K., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania i materialnych, a w szczególności: a/ art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierz zawodowych poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; b/ art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez jego niezastosowanie; c/ art. 106 par. 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 233 par. 1 Kpc poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i dowolne ukształtowanie przedmiotu skargi; d/ art. 9 ust. 4 ustawy z 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /t.j. Dz.U. 2002 nr 76 poz. 693/ poprzez jego niezastosowanie. Mając powyższe na względzie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, skierowanie pytania prawnego o konstytucyjność art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierz zawodowych oraz o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżących kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Uzasadniając swoje stanowisko podnieśli, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, ponieważ nie uwzględnia ono stanu faktycznego i prawnego sprawy. W szczególności podkreślono, że Sąd nie dostrzegł, iż zaskarżona decyzja w istocie rzeczy zawierała rozstrzygnięcia 4 odrębnych spraw. Pierwsze dotyczyło pozostawania skarżącego w dyspozycji, drugie grupy uposażenia, z której skarżący otrzymywał uposażenie, trzecie - wyznaczenia na stanowisko, a czwarte - obniżenia grupy dotychczasowej z U-12 na U-13. Wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczył jedynie rozstrzygnięcia o obniżeniu grupy uposażenia. W tym zakresie sprawa niewątpliwie należy do kognicji sądu administracyjnego - por. np. wyrok z 4 września 2001 r., II SAB 7/01. W tym zakresie nie ma zastosowania art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierz zawodowych, a więc skarga na decyzję w tej sprawie jest dopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, zaś zarzut naruszenia art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierz zawodowych poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie jest trafny. Ten ostatni przepis stanowi wyjątek od przyjętej w art. 107 ust. 1 cyt. ustawy zasady, że od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy /kandydat na żołnierza zawodowego/ może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że żaden z wyjątków wskazanych w ust. 1a art. 107 nie może być interpretowany rozszerzająco. W konsekwencji należy przyjąć, że decyzja w sprawie obniżenia uposażenia żołnierza zawodowego podlega kognicji sądu administracyjnego nawet, jeżeli została ona sformułowana jako część decyzji o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe. Z tych względów, działając na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.