OSK 1488/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie NSA Małgorzata Stahl (spr.), Krystyna Borkowska, Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 1245/02 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Państwowego Wojewódzki Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 17 kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r.(sygn.akt 3/II SA/Ka 1245/02), po rozpoznaniu skargi S. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 17 kwietnia 2002 r.([...]) w przedmiocie choroby zawodowej, skargę oddalił. W skardze od wskazanej decyzji S.W. podnosił że odmowna decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego została wydana bez wzięcia pod uwagę wywiadu środowiskowego, z którego wynika że w Górniczym Zespole Lecznictwa Ambulatoryjnego rozpoznano u niego pylicę płuc a to powoduje konieczność weryfikacji opinii lekarskich na jakie powołuje się organ i wydanie nowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, wydana została zgodnie z przepisami procedury administracyjnej a organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie i swoje stanowisko przekonująco uzasadniły. Organ odwoławczy przyjął ,ze Stefan Warmiak w czasie zatrudnienia w latach od 1953 do 1982 pracowała w warunkach przekroczeń normatywów higienicznych dla pyłów zwłókniających a więc pracował w warunkach stwarzających ryzyko choroby zawodowej. Jednostkami właściwymi dla rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wskazane w przepisie § 7 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65,poz.294 ze zm.), są nimi zatem Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, na których opinie powołano się w zaskarżonej decyzji a nie jest nią Górniczy Zespół Lecznictwa Ambulatoryjnego w Bytomiu. Tym samym opinia tej jednostki nie była wiążąca dla organów orzekających w sprawie, tym bardziej gdy się zważy na formę w jakiej znajduje się w aktach sprawy(pozycja 9 wywiadu środowiskowego , rubryka : choroba zawodowa "pylica płuc" i pieczątka Poradni). W orzeczeniach uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek służby zdrowia stwierdzono , że brak jest podstaw do rozpoznania pylicy płuc.Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie pozostające w związku przyczynowym z pracą.Choroby zawodowe są przewidywalne bo pozostają w związku z wykonywaną pracą a te przewidywalne uszkodzenia zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych.Brak przesłanki w postaci rozpoznania pylicy płuc przez upoważnioną placówkę uniemożliwia stwierdzenie w skarżącego choroby zawodowej i dla wyniku sprawy nie ma w tej sytuacji znaczenia to, że skarżący przez wiele lat pracował w warunkach narażenia na działanie pyłu.Wniosek o ponowne badanie lekarskie nie był zasadny w sytuacji gdy tryb sporządzania i kontroli opinii lekarskich, przewidziany w rozporządzeniu ,został zachowany. Pełnomocnik S.W. ,adw.I.B. , wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając na podstawie art.174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy a to, § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, iż pomimo stwierdzonych nieprawidłowości w funkcjonowaniu płuc skarżącego nie występuje u niego choroba zawodowa – pylica płuc i naruszenie art.145 § 1 pow.ustawy poprzez przyjęcie, że w trakcie postępowania przed organami administracji nie doszło do obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na wydane decyzje, a to art.7 k.p.a. pomimo nieustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wobec wymienienia w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy występowania w obrazie rtg płuc zacienień siateczkowo-smużkowowatych stanowiących nieprawidłowość w funkcjonowaniu płuc bez wskazania jak je zakwalifikować i ogólnym wskazaniu w orzeczeniu lekarskim Szpitala Instytutu Medyny w Sosnowcu braku zmian charakterystycznych dla pylicy płuc z jednoczesnym występowaniem zaburzeń wentylacyjnych typu obturbacyjnego dużego stopnia należało orzec o istnieniu u Stefana W. choroby zawodowej – pylicy płuc.W uzasadnieniu podniesiono, że nie można poprzestać na ogólnikowych i lakonicznych opiniach, zwłaszcza w okolicznościach tej sprawy.Ustalenia faktyczne oparte na niekompletnym materiale dowodowym, czy nie w pełni rozpatrzonym naruszają zasadę prawdy obiektywnej określoną w art.7 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być uznane za zasadne a tym samym skarga ta nie mogła zostać uwzględniona. Przede wszystkim w skardze kasacyjnej jako podstawa prawna powołany został art.174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270)odnoszący się do naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie podczas gdy w istocie zarzut został określony jako naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy ale w odniesieniu do przepisu § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65,poz.294 ze zm.)czyli przepisu prawa materialnego błędnie zinterpretowanego przez Sąd, który przyjął że u skarżącego nie występuje choroba zawodowa. Ten zarzut nie może być uznany za zasadny w sytuacji gdy z akt sprawy wynikało, że mimo pracy w warunkach narażających na zachorowanie, dwie opinie uprawnionych organów nie stwierdzały występowania w płucach skarżącego zmian wskazujących na pylicę płuc. Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące rozbieżności tych opinii, gdy jednoznacznie wynika z nich że zmiany płucne i inne objawy nie pozwalają na rozpoznanie choroby zawodowej –pylicy płuc. W sytuacji gdy dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędne jest wystąpienie jednocześnie dwóch przesłanek – pracy w warunkach narażających na zachorowanie ( co w tym przypadku nie jest w sprawie kwestionowane)oraz stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia - pylicy płuc - brak tej drugiej przesłanki nie pozwalał na stwierdzenie choroby zawodowej. Wskazanie w przepisach jednostek uprawnionych do stwierdzania choroby zawodowej powoduje , że gdy ich opinie nie stwierdzają istnienia choroby zawodowej opinia innej jednostki służby zdrowia i to niespełniająca żadnych wymogów formalnych nie może być uznawana za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych .W świetle powyższego nie mógł być uznany za zasadny także zarzut drugi – naruszenia przepisu art.145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (bez wskazania pkt 1 lit.c)przez przyjęcie że nie doszło do obrazy przepisu art.7 k.p.a. W świetle akt sprawy zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej przez organy w sprawie orzekające nie był usprawiedliwiony i tym samym nie doszło do naruszenia przez Sąd wskazanego przepisu art.145 § 1 P.p.s.a. Zważywszy zatem ,że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.