OSK 1637/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Teresa Kobylecka /spr./, Zygmunt Niewiadomski, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M., W. B., Z. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 258/04 w sprawie ze skargi R. M., W. B., Z. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargi R. M., W. B. i Z. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej, ponieważ pomimo wezwania skarżący nie uiścili w zakreślonym terminie należnego wpisu w pełnej wysokości, a jedynie w kwocie 500 zł – od wszystkich skarżących. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący są właścicielami lokali mieszkalnych w budynku przy ul. O. 3 w L., w którym wykonano prace budowlane, których dotyczy zaskarżona decyzja. Każdemu ze skarżących przysługuje prawo własności innego lokalu i związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Skoro tak, to każdy ze skarżących wywodzi swe prawo do udziału w postępowaniu w charakterze strony z własnego, przysługującego tylko jemu, udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Zatem każdy z nich powinien oddzielnie uiścić należną opłatę sądową od skargi. Przepis art. 214 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi bowiem, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie, w przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. W skardze kasacyjnej na to postanowienie R. M., W. B. i Z. G., reprezentowani przez radcę prawnego M. A. R.-S. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 214 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - "poprzez przyjęcie, że w przypadku skarżących nie zachodzą przesłanki podlegania jednej opłacie od skargi" i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku "celem merytorycznego rozpoznania skargi". W uzasadnieniu zarzutu skarżący powołali się na to, że zaskarżona decyzja dotyczy klatki schodowej budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne skarżących. Jest to część budynku przeznaczona do wspólnego korzystania przez wszystkich lokatorów, w stosunku do której przysługuje im współwłasność w niewydzielonych, ułamkowych częściach. Z tego względu, zdaniem skarżących zarówno uprawnienia, jak i obowiązki są wspólne – a zatem spełnione są przesłanki określone w art. 214 § 2 zd. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i pismo wniesione wspólnie przez skarżących powinno podlegać jednej opłacie – tj. jednemu wpisowi od skargi (w wysokości 500 zł). Błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż w stosunku do skarżących powinna mieć zastosowanie norma wynikająca z art. 214 § 2 zd. 2, spowodowało odrzucenie skargi, co należy uznać za uchybienie, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do naruszenia przepisu art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zdaniem skarżących skarga przez nich wniesiona winna podlegać jednej, wspólnej opłacie, gdyż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest część wspólna budynku, w stosunku do której uprawnienia ich i obowiązki są wspólne. Zarzut skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony. W sprawie niniejszej każdemu ze skarżących przysługuje prawo własności do innego lokalu i związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane jest z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Właściciele lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową, a ponieważ w przedmiotowym budynku lokali wyodrębnionych oraz niewyodrębnionych jest więcej niż siedem sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd wspólnoty mieszkaniowej, który także reprezentuje ją na zewnątrz (art. 20 i art. 21 cyt. ustawy). Przepisy ustawy o własności lokali określają czynności, które zarząd może podjąć samodzielnie (czynności zwykłego zarządu) i czynności, do podjęcia których potrzebna jest uchwała właścicieli lokali (czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu). Skoro zatem skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] składają członkowie wspólnoty mieszkaniowej – R. M., W. B. i Z. G. samodzielnie, nie reprezentowani przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, to uznać należy, że każdy z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego; czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć skarżąc decyzję jest dla nich wspólny. Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości od każdego ze skarżących. Słusznie zatem Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że uiszczenie wpisu w kwocie 500 zł, jak twierdzą skarżący "w imieniu trzech osób (skarżących)" nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 214 § 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia.