OSK 275/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Alicja Plucińska - Filipowicz, Zbigniew Rausz(spr.), Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Romana W. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 2092/00 w sprawie ze skargi Romana W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 3 sierpnia 2000 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 czerwca 2003 r. II SA/Wr 2092/00 oddalił skargę Romana W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 3 sierpnia 2000 r. (...) dotyczącą zatwierdzenia projektu podziału działki. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że 12.05.2000 r. do Urzędu Gminy i Miasta w N. wpłynął wniosek pełnomocnika Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału m.in. nieruchomości gruntowej położonej we wsi C. w granicach działki (...) o powierzchni 11.600 m2 stanowiącej własność Romana W. Podział był niezbędny w celu nabycia na własność Skarbu Państwa gruntów znajdujących się w liniach rozgraniczających pas drogowy autostrady. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia 29.05.2000 r. (...) Burmistrz Gminy i Miasta w N. zatwierdził przedłożony projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej we wsi C. w granicach działki (...) o pow. 11.600 m2. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że przedłożony projekt jest zgodny z decyzją (...) z dnia 23.03.1998 r. Wojewody J. o ustaleniu lokalizacji inwestycji autostrady płatnej A-4 na terenie województwa J. dla odcinka Z. km 0+000.00 K. km 48 + 207,17 i decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 21 sierpnia 1998 r. (...) zmieniającą decyzję Wojewody. W decyzjach tych został bowiem określony przebieg autostrady A-4 przez obszar byłego województwa J. i linie rozgraniczające teren autostrady. Od decyzji zatwierdzającej podział Roman W. wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia. W odwołaniu podniósł, że decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż zatwierdzony projekt podziału działki jest sprzeczny z decyzją (...) Wojewody J. z dnia 23.03.1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady A-4 oraz że powstała w wyniku podziału działka (...) nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Stwierdza także, że nie wyraził zgody na podział działki (...) oraz że nie jest współwłaścicielem tej działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia 31.08.2000 r. (...) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części rozstrzygnięcia stwierdzającej, że nieruchomość jest współwłasnością Romana W. i orzekło, że działka, która podlega podziałowi stanowi własność Romana W., zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium wskazało, że aczkolwiek podstawowym kryterium dopuszczalności podziału nieruchomości sformułowanym w art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami /t.j. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ jest zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to ustawa ta przewiduje również sytuacje, w których podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Sytuacje te zostały określone w przepisie art. 95 ustawy, który w punkcie 6 stwierdza, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady. Lokalizacja autostrady nie musi zatem być przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Lokalizacja autostrady dokonywana jest w odrębnym trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 27.10.1994 r. o autostradach płatnych /Dz.U. nr 127 poz. 627 ze zm./ do którego nie mają zastosowania zgodnie z art. 25 ustawy przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do przepisów tej ustawy decyzje o ustaleniu lokalizacji autostrady wydaje wojewoda na wniosek Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad. Przepis art. 22 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy stwierdza, że decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady wydana zgodnie ze wskazaniami lokalizacyjnymi, powinna zawierać m.in. linie rozgraniczające teren. Wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji autostrady wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu i treści pozostałe strony w drodze obwieszczenia w urzędach gmin i prasie lokalnej /art. 22 ust. 2 ustawy/. Zatem to w postępowaniu prowadzonym przez wojewodę przy ustalaniu lokalizacji autostrady właściciele gruntów objętych tą inwestycją mogą wpływać na przebieg linii rozgraniczających teren. Ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania o podział nieruchomości objętej tą decyzją. Decyzją (...) z dnia 23.03.1998 r. Wojewody J. ustalono lokalizację odcinka autostrady płatnej A-4 na terenie województwa J. Decyzja ta w wyniku odwołań Zarządu Gminy Z. oraz Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad została częściowo zmieniona decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 21.08.1998 r. (...). Ustalono w niej linie rozgraniczające pas drogowy autostrady A-4 obejmujący odcinek Z. /km 0 + 000.00 K. /km 48 + 207,17/. W punkcie 12 decyzji p.t. "Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" zabezpieczono interesy wszystkich, których nieruchomości zostały pobawione dostępności /siedliska, pola, lasy/ oraz narażone na negatywny wpływ autostrady. W punkcie tym zapisano m.in., że na terenach przebiegu autostrady należy zapewnić prawidłowe funkcjonowanie gospodarstw rolnych poprzez zapewnienie dojazdu do siedlisk i pól przeciętych autostradą. Zatwierdzony projekt podziału działki Nr 15/21 jest zgodny z decyzjami o ustaleniu lokalizacji autostrady. Ustala on bowiem przebieg linii granicznej pomiędzy powstałymi w wyniku podziału działkami o numerach 15/37 i 15/38 zgodnie z przebiegiem linii rozgraniczającej ustalonej na rysunku Nr 9 arkusza 15 mapy ewidencji gruntów stanowiącym załącznik Nr 3 do decyzji (...) Wojewody J. Zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Brak dostępu do drogi publicznej nowo wydzielonej działki Nr 15/37 nie ma zdaniem Kolegium znaczenia w przedmiotowej sprawie ponieważ działka ta wchodzi w pas drogowy projektowanej autostrady i dostęp tej działki do innego pasa drogowego jest zbyteczny. Kolegium stwierdziło też, że jedynym właścicielem nieruchomości podlegającej podziałowi jest odwołujący się i z tego względu uchyliło zaskarżoną decyzję w tym zakresie i orzekło, że właścicielem tej działki jest Roman W. Podniósł również organ, że z chwilą uprawomocnienia się decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, zgoda na podział działki była zbędna. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Roman W. podnosząc w niej zarzuty zbieżne z odwołaniem. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie według Sądu organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że podział nieruchomości gruntowej może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego, jeśli jego celem jest wydzielenie części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady, o czym stanowi wyraźnie art. 95 pkt 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jeżeli ustawodawca zwalnia wprost taki podział z wymogu zgodności z planem miejscowym, to tym samym nie byłoby działaniem racjonalnym wszczynanie postępowania incydentalnego, zapisanego w art. 93 ust. 4 bowiem bez względu na to jaki charakter miałaby taka opinia, decyzja zatwierdzająca projekt podziału może być wydana, o ile w sprawie zostaną spełnione pozostałe przesłanki ustawowe. Za niezasadny też Sąd uznał zarzut strony dokonania podziału bez jej zgody. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja o lokalizacji autostrady, to właśnie jej postanowienia mają podstawowe znaczenie dla kontrolowanych przez Sąd orzeczeń, dlatego zgoda właściciela nie jest warunkiem niezbędnym dla wydania decyzji podziałowej. Jeśli idzie o zarzut nieprawidłowości podziału nieruchomości gruntowej to wskazać trzeba, że w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z podziałem działki na szczególny cel, wyodrębnienie działek dla pasa autostrady. Ma rację skarżący, że w myśl art. 93 ust. 3 podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, gdy projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Jednakże, w świetle omawianego przepisu, za dostęp do drogi publicznej ustawodawca uznaje również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Ustawodawca zatem dopuszcza podział nieruchomości nawet wówczas gdy nowo utworzone w ten sposób działki nie mają dostępu do drogi publicznej, o ile dostęp do takiej drogi zostanie zapewniony w inny sposób wskazany w art. 93 ust. 3 powołanej ustawy. Kwestie dostępności do drogi publicznej nieruchomości powstałej w wyniku wydzielenia części nieruchomości przeznaczonej pod autostradę omawiał W. Wieczorek w artykule "Podział nieruchomości przeznaczonych pod budowę autostrad" zamieszczonym w Rejencie 2002 nr 1, w którym autor wyraża pogląd, że "wydzielenie części nieruchomości objętej decyzją lokalizacyjną nie wymaga zapewnienia dostępu do drogi publicznej w trybie art. 93 ww. ustawy, gdyż podział zmierza w tym przypadku do wydzielenia terenu, który stanowić będzie drogę publiczną". Autor wskazuje też, że "w sytuacji gdy decyzja lokalizacyjna nie zapewnia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom powstałym w wyniku wydzielenia części nieruchomości przeznaczonej pod autostradę, generalnie powinien znaleźć zastosowanie art. 93 ust. 3 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zapewnienie dostępu do drogi publicznej polegać powinno więc na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, a podziału dokonywać można pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione /art. 99/. Akta administracyjne a zwłaszcza znajdująca się w nich decyzja lokalizacyjna dotyczące autostrady wskazują, że już w tamtym ostatecznym i pozostającym w obrocie prawnym orzeczeniu zabezpieczono interesy osób trzecich zobowiązując inwestora do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania gospodarstw rolnych, poprzez zapewnienie dojazdu do siedlisk i pól przeciętych autostradą. Dlatego zapis w kontrolowanej decyzji o uwarunkowaniu ustanowienia na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienia dla tych działek innych służebności drogowych, należałoby uznać za niepotrzebne powtórzenie zapisów aktu administracyjnego, pozostającego w obrocie prawnym. Interesy właścicieli dzielonych nieruchomości gruntowych zostały w sposób wystarczający zabezpieczone w decyzji lokalizacyjnej. Służebność drogi koniecznej została uregulowana w art. 145 Kc i podlega rygorom prawa cywilnego. Stąd też tej służebności /w rozpoznawanej sprawie/ nie sposób ustanowić decyzją administracyjną. Okoliczność, że w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości organ jest związany liniami rozgraniczającymi teren określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady oznacza, że linie rozgraniczające są jednocześnie granicą nowo utworzonych działek, wydzielonych pod autostradę. Ani przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami ani rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.02.1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu /Dz.U. nr 25 poz. 130/ nie upoważniają organu zatwierdzającego podział nieruchomości do weryfikacji linii rozgraniczającej teren przewidziany pod autostradę. Otwartą natomiast kwestią jest uwzględnienie interesu właścicieli nieruchomości oraz przesądzenie, czy dojdzie do wykupu całej dotychczasowej nieruchomości, to jednak należy do postępowania wywłaszczeniowego. Sąd podkreślił, że jak wynika z "mapy projektu podziału nieruchomości" i załącznika Nr 3 do decyzji (...) z 23.03.1998 r. nowoutworzone działki 15/37 i 15/38 mają dostęp do drogi publicznej, bowiem działka Nr 15/37 przewidziana jest jako pas dla autostrady, co czyni spełnienie tego warunku całkowicie zbędnym. Niesporne zaś pozostaje, że projektowana działka 15/38 taki dostęp posiada. Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego i z tego względu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę Romana W. oddalił. Od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 12.06.2003 r., o którym wyżej mowa skargę kasacyjną wniósł na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ Roman W. reprezentowany przez adwokata Piotra J. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez uznanie, iż decyzja wydana w trybie art. 97 ust. 3 tejże ustawy w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej nie wymaga opinii burmistrza wyrażonej w formie postanowienia stwierdzającej zgodność podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnoszono, że skarżony wyrok w sposób oczywisty narusza prawo wskutek niesłusznego uznania, że decyzja wydana w trybie art. 95 pkt 6, art. 96 i art. 97 powołanej ustawy zatwierdzająca podział nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady, nie wymaga opinii burmistrza wyrażonej w formie postanowienia, stwierdzającego zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego i przepisami szczególnymi określonymi w art. 93 ust. 4 i 5 ww. ustawy. W konkluzji skargi kasacyjnej wnoszący ją domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywiódł wadliwy wniosek, z którego wynika, że jeżeli ustawodawca na mocy art. 95 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zwolnił podziały nieruchomości z wymogu zgodności z planem miejscowym, to tym samym nie byłoby działaniem racjonalnym wszczynanie postępowania incydentalnego, zapisanego w art. 93 ust. 4 bowiem bez względu na to jaki charakter miałaby ta opinia, decyzja zatwierdzająca projekt podziału mogłaby być wydana, o ile w sprawie spełniono by pozostałe przesłanki ustawowe. Taka konkluzja jest zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną niedopuszczalna, ponieważ żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami lub ustawy o autostradach płatnych nie zwolnił od obowiązku opiniowania zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. W dniu wydania decyzji organu I instancji zatwierdzającej podział działki 15/21 położonej w C. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego z dnia 3.08.2000 r. art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie czynił żadnych wyjątków co do konieczności opiniowania przez burmistrza zgodności proponowanego podziału nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady, z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie definitywnie rozstrzygnął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7.03.2002 r. III RN 50/01 stwierdzając, że "obowiązek wyrażenia opinii o zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zarówno podziału dokonywanego na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny /art. 97 ust. 1 i 2/, jak i podziału dokonywanego z urzędu /art. 97 ust. 3, 4 i 5/". W świetle przytoczonych faktów oczywistym jest, zdaniem skarżącego, iż zaskarżony wyrok narusza art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej, które do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło 18 maja 2004 r. pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną Romana W. w oparciu o art. 183 par. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił dodatkowo naruszenie art. 97 ust. 4 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż postępowanie w sprawie podziału przedmiotowej nieruchomości zostało wszczęte z urzędu na wniosek uprawnionego podmiotu. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania wniosek o zatwierdzenie podziału nieruchomości należącej do skarżącego skierował do Burmistrza Gminy i Miasta w N. Prezes Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad, a więc podmiot, który nie był do tego uprawniony w myśl art. 97 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W takim zaś przypadku postępowanie w sprawie podziału nieruchomości było bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Romana W. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 12.06.2003 r., o którym wyżej mowa nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd przepisu art. 93 ust. 4 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Powołany przepis art. 93 ust. 4 nawiązuje do zasady wyrażonej w ustępie 1 tej normy stwierdzającej, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi i stanowi, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości w omawianym zakresie z zastrzeżeniem art. 94 i art. 95 opiniuje /w formie postanowienia/ wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Tak więc podział nieruchomości musi być zgodny zarówno z przepisami prawa miejscowego jakimi jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jak i przepisami szczególnymi stanowiącymi akty normatywne powszechnie obowiązujące, które odnoszą się do nieruchomości ulegającej podziałowi. Chodzi w tym przypadku o unormowania zawarte np. w ustawie o ochronie środowiska, o ochronie przyrody, ochronie dóbr kultury, o lasach o autostradach płatnych itd. Zasada wymogu zgodności proponowanego podziału z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego doznaje ograniczenia w sytuacjach określonych w art. 94 i art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Art. 94 ust. 1 przewiduje, że w razie braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nie objętym obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzania tego planu - zasady podziału nieruchomości ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wówczas organ, o którym mowa w art. 93 ust. 4 opiniuje zgodność proponowanego podziału z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast w okolicznościach określonych w art. 95 powołanej ustawy nie ma potrzeby wydawania opinii o zgodności proponowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ponieważ w tym przypadku postanowienia wzmiankowanego planu nie mają wiążącego znaczenia /jak również przepis ten nie przewiduje w takim przypadku wydania decyzji o której mowa w art. 94 ust./, gdyż podział nieruchomości w tym trybie może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a zatem jest możliwy nawet wbrew ustaleniom planu zagospodarowania przestrzennego. Można przyjąć, że w okolicznościach wskazanych w ww. art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami ewentualna opinia jaką miałby wydać wójt, burmistrz albo prezydent miasta dotyczyłaby jedynie zgodności proponowanego podziału z przepisami szczególnymi, ale też nie w każdym przypadku wymienionym w tej normie. Art. 95 pkt 6 ww. ustawy dotyczy podziału nieruchomości, którego celem jest wydzielenie części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady. Podziału nieruchomości w omawianym trybie nie można zatem rozpatrywać w oderwaniu od celu, dla którego podział ten następuje, a którego podstawę stanowi ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady wydana w oparciu o przepisy ustawy z 27.10.1999 r. o autostradach płatnych /Dz.U. 2001 nr 110 poz. 1192/. Zgodnie z przepisami rozdziału 4 ustawy o autostradach płatnych zatytułowanego "Lokalizacja autostrad" na etapie przygotowywania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady musi dojść do uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego jakim jest budowa autostrady z przepisami szczególnymi /jak przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury itd./, co musi znaleźć następnie odzwierciedlenie w samej decyzji lokalizacyjnej /zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych/. Warunki wynikające dla realizacji omawianej inwestycji z przepisów szczególnych zawiera także decyzja (...) z 23.03.1998 r. Wojewody J. o ustaleniu lokalizacji inwestycji - autostrady płatnej A-4 na terenie województwa J., zmieniona w części decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 21.08.1998 r. (...) - która stanowiła podstawę podziału nieruchomości stanowiącej własność Romana W. oznaczonej jako działka Nr 15/21 położonej we wsi C. Decyzja lokalizacyjna zawiera linie rozgraniczające teren, które równocześnie są granicami działek przewidzianych do wydzielenia w drodze podziału nieruchomości na potrzeby autostrady. Tak więc ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady przesądza o zakresie podziału i wpływa na sposób jego przeprowadzenia na gruncie. Jeżeli zatem decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady zawiera warunki jakie wynikają dla tej inwestycji z przepisów szczególnych to nie ma potrzeby opiniowania zgodności podziału nieruchomości w celu wydzielenia gruntów niezbędnych dla autostrady objętych tą decyzją z przepisami szczególnymi. Prowadzi to do wniosku, że w przypadku dokonania podziału nieruchomości w trybie art. 95 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami Wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie wydaje opinii o jakiej stanowi art. 93 ust. 4 tej ustawy. Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ stanowi m.in., iż skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 powołanej ustawy stanowiąc, że skarga może być oparta na: 1/ naruszeniu materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik spraw. Oznacza to obowiązek przy wnoszeniu skargi kasacyjnej wskazania w jej podstawie konkretnej normy prawa materialnego lub postępowania, której naruszenie zarzuca się Sądowi. Po złożeniu skargi kasacyjnej do Sądu wnoszący tę skargę nie może już rozszerzać podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie nowego przepisu, któremu jego zdaniem Sąd uchybił. Dopuszczalne jest natomiast jak wynika z art. 183 par. 1 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przytaczanie przez stronę nowego uzasadnienia wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacji. Oznacza to, że nie jest możliwe odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do podniesionego dodatkowo przez pełnomocnika skarżącego w piśmie procesowym z 18.05.2004 r. zarzutu naruszenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku art. 97 ust. 4 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zarzut ten bowiem jak zaznaczono powinien być sformułowany w podstawie skargi kasacyjnej już w momencie wnoszenia skargi tej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle powyższego należy dojść do wniosku, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem i z tego względu na podstawie art. 184 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną Romana W. oddalono.