OSK 406/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. 3 Spółka z o.o. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1030/03 w sprawie ze skargi S. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 14.07.2003 r. sygn. akt SA/Bd 1030/03, uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...].08.2002 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Inowrocławskiego z dnia [...].07.2002 r. nr [...] o udzieleniu "P. 3" Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie C. H. K. w Inowrocławiu. Uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło z tego względu, iż Sąd uznał, iż dokonana przez "P. 3" zmiana rozwiązania komunikacyjnego w zakresie połączenia sieci dróg wewnątrz obiektu C. H. z drogą publiczną w stosunku do zatwierdzonej dokumentacji projektowej wymagała zgody zarządcy drogi stosownie z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), a takiej akta administracyjne nie zawierają, a wobec tego zmiany tej nie można uznać za nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, jak to uczyniły organy. Sąd uznał, że utrzymanie w mocy pozwolenia na użytkowanie narusza art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i art. 138 § 1 kpa. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła "P. 3" Sp. z o.o. zarzucając naruszenie art. 52 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) poprzez zaniechanie samodzielnego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, zamiast art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, poprzez przyjęcie niedopełnienia obowiązku uzyskania zezwolenia zgody zarządcy drogi na przebudowę zjazdu, a także art. 59 ust. 1 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że pozwolenie na użytkowanie nie powinno zostać wydane z tego względu, iż odstępstwa od projektu były istotne i konieczne było podjęcie środków do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Uzasadnienie podniesionych zarzutów sprowadza się w istocie do tego, że zmiany układu komunikacyjnego zostały wymuszone modernizacją drogi publicznej, dokonaną przez jej zarządcę, co Sąd powinien ustalić (na potwierdzenie tej okoliczności faktycznej zostały dołączone kserokopie decyzji wydanych dla zarządcy drogi w przedmiocie modernizacji), a także że w przypadku wykonania robót nie jest możliwe wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej są chybione. Nie można Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu Ośrodkowi Zamiejscowemu w Bydgoszczy postawić zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), że nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego co do okoliczności prawnych i faktycznych wymuszających dokonane przez "P. 3" odstępstwo układu komunikacyjnego od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż okoliczność ta została podniesiona dopiero w skardze kasacyjnej. W postępowaniu ze skargi na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego "P. 3" na te okoliczności nie powoływała się ani na rozprawie, ani w piśmie procesowym załączonym do protokołu z rozprawy. Odstępstwo od zatwierdzonego projektu, co jest okolicznością bezsporną, nawet jeżeli zostało wymuszone modernizacją drogi publicznej, dokonaną przez zarządcę drogi, powinno zostać zaakceptowane przez tego zarządcę ale nie w sposób dorozumiany, jak to sugeruje w skardze kasacyjnej skarżąca, ale w formie prawem przewidzianej. Taka czynność nie została przez zarządcę dokonania i wobec tego nie można zarzucić Sądowi błędnego rozumienia i zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Skoro odstępstwo od projektu było istotne, to również zarzut co do naruszenia przez Sąd art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nie ma uzasadnionych podstaw. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).