OSK 716/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Edward Janeczko /spr./, Joanna Runge-Lissowska, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Tadeusza C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2004 r. sygn. akt 6/II SA 931/02 w sprawie ze skargi Tadeusza C. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia 12 lutego 2002 r. (...) w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 9 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Tadeusza C. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia 12 lutego 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 20 grudnia 2001 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Ś. z dnia 27 października 1999 r. stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. z dnia 18 listopada 1997 r. w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb B. Według uzasadnienia zaskarżonego wyroku decyzja z dnia 18 listopada 1997 r. naruszała art. 61 par. 4 i art. 109 par. 1 Kpa, co mogło uzasadniać wznowienie postępowania. Decyzja Wojewody Ś. stwierdzając nieważność tej decyzji Dyrektora WBGiTR wydana jednak została z rażącym naruszeniem prawa. W skardze kasacyjnej Tadeusz C. zarzucając naruszenie art. 7 i 77 par. 1 Kpa wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zaskarżona w drodze skargi decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 par. 1 Kpa "przez brak wnikliwego i kompleksowego zbadania sprawy". Decyzja Wojewody Ś. z dnia 27 października 1999 r. stwierdzająca nieważność decyzji Dyrektora WBGiTR z dnia 18 listopada 1997 r. była uzasadniona. Decyzją z dnia 18 listopada 1997 r. dokonano bowiem zmiany w operacie ewidencji gruntów, choć rażąco naruszono przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo Geodezyjne i Kartograficzne /Dz.U. 2000 nr 100 poz. 1086/. Czynności rozgraniczeniowe zostały bowiem wykonane przez nieuprawnionego geodetę /art. 31 ust. 1/ i wadliwie ustalono granicę /art. 47 ust. 3/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /określanego daje skrótem p.p.s.a./ nakazując rozpoznanie sprawy jedynie w granicach skargi kasacyjnej oznacza pełne związanie sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Uwzględniając tę podstawową regułę, należy stwierdzić, że w zasadzie jedyny zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 7 i 77 par. 1 Kpa nie jest uzasadniony już choćby z tego względu, iż Sąd wydając zaskarżony wyrok nie stosował, ani też nie miał obowiązku stosowania, tych przepisów. Są to bowiem przepisy obowiązujące w postępowaniu administracyjnym. W konkluzji skargi kasacyjnej powołano jednak również art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co w zestawieniu z uzasadnieniem tej skargi i rozstrzygnięciem Sądu aprobującym zaskarżoną decyzję może oznaczać w ujęciu skargi kasacyjnej, że wydano tę decyzję mimo braku należytego wyjaśnienia sprawy. Nawet tak pojmowany zarzut skargi kasacyjnej nie jest również uzasadniony. Decyzja wydana z upoważnienia Wojewody Ś. z dnia 27 października 1999 r. stwierdza z urzędu nieważność decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. z dnia 18 listopada 1997 r. tylko z tego względu, że organ wydający tę decyzję prowadził postępowanie bez udziału osoby, będącej stroną. Decyzja nie została również doręczona tej osobie. Jest to typowa podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa. Należy przy tym podkreślić że wznowienie postępowania z tej przyczyny może nastąpić tylko na żądanie strony. Nie było więc żadnej podstawy uruchomienia trybu nadzoru w postaci stwierdzenia nieważności decyzji, i to, z urzędu. Ta okoliczność w sposób dostateczny przesądza o wadliwości decyzji z dnia 27 października 1999 r., bez potrzeby, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, czynienia dodatkowych ustaleń w zakresie wyjaśnienia sprawy. Jak wiadomo, pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na ich wyczerpujące wyliczanie w art. 156 par. 1 Kpa, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zgodnie z tą zasadą, przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji nie może być nie branie przez stronę udziału w postępowaniu, będąc przyczyną wznowienia postępowania. W takiej sytuacji stwierdzenie jedynie z tej przyczyny nieważności decyzji z dnia 18 listopada 1997 r. jest równoznaczne z naruszeniem prawa określonym w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Uzasadnione więc było stwierdzenie przez kwestionowane w skardze decyzje organu centralnego, stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Ś. z dnia 27 października 1999 r. Z przytoczonych względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skargę kasacyjną należało oddalić /art. 184 p.p.s.a./.