P 3/96

Umorzyć postępowanie na podstawie art. 4 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. skierowane pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy wątpliwość dotycząca konstytucyjności aktu normatywnego pozostaje w związku z konkretnym toczącym się postępowaniem. Nie jest natomiast dopuszczalne inicjowanie za pomocą pytań prawnych kontroli generalno-abstrakcyjnej przed Trybunałem. Powyższy wymóg musi być spełniony w trakcie całego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Niespełnienie warunku z art. 11 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym na jakimkolwiek etapie postępowania powoduje, iż Trybunał nie może wydać merytorycznego rozstrzygnięcia odnośnie zaskarżonych przepisów. Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Dnia 25 lipca 1996 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęło pismo Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów, którym wycofuje on złożone pytanie prawne. Niemożność wydania merytorycznego rozstrzygnięcia jest zatem uzasadniona wycofaniem pytania prawnego. Odnośnie podstawy prawnej i formy zakończenia postępowania w niniejszej sprawie, należy przypomnieć wcześniejsze stwierdzenie Trybunału Konstytucyjnego, w myśl którego z art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w drodze analogii legis można wyinterpretować dopuszczalność umorzenia postępowania także w przypadkach, w których zdarzenie następcze powoduje zbędność wydania orzeczenia lub niedopuszczalność dalszego postępowania /orzeczenie z dnia 8 listopada 1994 r. P 1/94, OTK 1995 cz. II poz. /. W niniejszej sprawie oparcie się na art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym jest uzasadnione dodatkowo wypływającym z art. 12 tejże ustawy nakazem rozpatrywania pytań prawnych na zasadach i w trybie przewidzianym dla wniosków o stwierdzenie konstytucyjności aktów normatywnych.