SA/Bk 743/99

Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi Adama B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 21 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie remontu budynku mieszkalnego - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., decyzją z dnia 4 marca 1999 r., powołując przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w zw. z art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nakazał Lechowi i Danucie K. wykonania czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych /remontu/ budynku przy ul B. 37 w B. do stanu zgodnego z prawem. Inwestorów zobowiązano do przedłożenia inwentaryzacji budynku, oceny technicznej stanu budynku, dowodu uprawniającego do dysponowania nieruchomością. W uzasadnieniu podano, że Danuta i Lech K. na podstawie zgłoszenia z dnia 10.04.1998 r. przystąpili do robót w przedmiotowym budynku. Na wniosek sąsiada - Adama B. dokonano kontroli budowy. Organ I instancji odmówił wstrzymania prowadzonych robót. Organ odwoławczy uchylił decyzję i nakazał wyjaśnić okoliczności pękania ściany szczytowej stanowiącej równocześnie ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. w tej sytuacji przedłożenie nakazanych dokumentów o stanie technicznym budynku uznano za niezbędne. Odpis decyzji został doręczony również Adamowi B. Odwołując się od powyższej decyzji Adam B. wskazywał, że roboty budowlane zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia budowlanego. W tej sytuacji winne być zastosowane przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Zdaniem odwołującego się brak było podstaw prawnych legalizujących samowolę budowlaną. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 kwietnia 1999 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego charakter wykonanych robót wykraczał wprawdzie poza ustawową definicję remontu określoną w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, to jednak roboty były prowadzone na podstawie zgłoszenia. Właściwy organ przyjął to zgłoszenie i nie nałożył w okresie 30 dni żadnych dodatkowych obowiązków. W tej sytuacji nie można było zastosować przepisów art. 48 Prawa budowlanego i nakazania rozbiórki wykonanych nadproży nad oknami, drzwiami, wymiany stolarki okiennej drewnianej na plastikową oraz przemurowania częściowego ściany szczytowej budynku. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy i nakazał dostarczenia wymienionych w decyzji opracowań technicznych. Skarżąc powyższą decyzję nie zgadzał się z zawartym w nim rozstrzygnięciem organu odwoławczego oraz organu I instancji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty zawarte w decyzji organu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ stanowią, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Wyżej przytoczony przepis jest klasyczną sankcyjną normą prawną. Ponieważ przepis ma charakter sankcyjny, przeto winien być interpretowany ściśle. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Bezspornym jest, że Danuta i Lech K. zgłosili Prezydentowi Miasta B. zamierzony remont budynku położonego przy ul. B. nr 37 w B. Organ ten przyjął zgłoszenie remontu przedmiotowego budynku, złożone w trybie przepisów art. 30 Prawa budowlanego. Z treści zgłoszenia z dnia 14 października 1998 r. przyjętego przez Urząd Miejski w B. wynika, że objęto nim m.in. zmianę pokrycia dachowego na budynku mieszkalnym na bardziej trwałe i estetyczne /pkt 6/, wymianę stolarki drewnianej na plastikową z dostosowaniem do wymiarów okna /pkt 7/, ocieplenie i otynkowanie tegoż budynku /pkt 3/. Oględziny budynku dokonane w dniu 1 września 1998 r. wykazały, że wymiany stolarki okiennej dokonano w ten sposób, iż część otworów powiększono, a część zamurowano; wykonano na trzech ścianach tynki zewnętrzne oraz wewnętrzne; grubość muru wynosiła 50 cm i charakteryzowała się bardzo dobrym stanem technicznym; nie stwierdzono pęknięć na ścianach nośnych; stan dachu oceniono jako dobry. W oparciu o powyższe ustalenia organy administracyjne orzekające w sprawie odmówiły zastosowania przepisów art. 48 Prawa budowlanego. Ponieważ skarżący podnosił, że stan techniczny budynku zagraża bezpieczeństwu osób i mienia, przeto w oparciu o przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i nałożono na inwestorów obowiązek przedłożenia oceny technicznej budynku. W świetle powyższego bezspornym jest, że roboty prowadzone były w oparciu o zgłoszenie dokonane w trybie przepisów art. 30 Prawa budowlanego. Skoro roboty prowadzone były na podstawie dokonanego zgłoszenia, a przyjmujący je organ nie żądał szczegółowego sprecyzowania zakresu robót, to nie można twierdzić, że przedmiotowe roboty prowadzone były w warunkach samowoli budowlanej i dlatego nie zastosowanie trybu przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego było uzasadnione. W tym stanie rzeczy skarga Adama B. nie zasługiwała na uwzględnienie i Sąd stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł o jej oddaleniu.