SA/Gd 804/93

1. Z przepisu par. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1988 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 44 poz. 350/ wywieść należy, że rozbieżność pomiędzy zapisem w księdze podatkowej, a rzeczywistością ustaloną w konkretnym czasie w oparciu o obiektywne źródła wskazuje na nierzetelność księgi podatkowej. Pojęcie rzetelności w kategorii obiektywnie istniejącego stanu rzeczy nie wymaga by organ podatkowy wykazywał zawinienie, czy zamiar podatnika, co jest kategorią subiektywną, a oprócz tego nieznaną prawu podatkowemu, tym bardziej, organ ten nie musi wykazywać umyślnego lub nieumyślnego działania podatnika w celu zaniżenia obrotów lub dochodów, a ogólnie mówiąc uszczuplenia podatkowego co jest znów kategorią charakterystyczną dla prawa karnego skarbowego. Rzeczywistość może być jedna i nie podlega ona gradacji, czy różnicowaniu. To samo odnieść należy do rzetelności. Stąd nie można twierdzić, że nie wpisanie przychodów w wysokości 600 tys. zł. przy obrocie 294 mln. zł. nie jest jeszcze nierzetelnością, zaś powyżej pewnej kwoty występuje już nierzetelność. W każdym bowiem przypadku rzeczywistość różni się od zapisów księgi podatkowej. 2. Przepis par. 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatku obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z tytułu nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ jest samoistną podstawą prawną i jego działanie uruchomione zostaje na skutek stwierdzenia nierzetelności księgi podatkowej, gdyż jest to fakt prawotwórczy.