SA/Kr 1158/95

Sygn. akt SA/Kr 1158/95 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie NSA : Alina Paluch Stanisław Flasiński (spr.) Protokolant : Bożena Kwarciak po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 1996 r. sprawy ze skargi H. w K. na decyzję Wojewody Krakowskiego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia planu realizacyjnego i pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...] ustalił lokalizację inwestycji Spółdzielni Budowy Domów Jednorodzinnych "Y." w Krakowie obejmującej II etap budowy osiedla domów Jednorodzin¬nych w K. z oczyszczalnia ścieków w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. Jako zgodnej z obowiązującym wówczas miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Krakowskiego decyzją z dnia [...] r. [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny - OZ w Krakowie oddalił skargę H. Skarbu Państwa w tej sprawie. Dnia 28 września 1994r. Prezydent K. decyzją z dnia [...] r. zatwierdził plan realizacyjny i udzielił pozwolenia na budowę osiedla domów jednorodzinnych w W. z oczyszczalnią ścieków. Wojewoda Krakowski decyzją z dnia [...] r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując sprawę ponownie Prezydent K. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] znów udzielił pozwolenia na przedmiotową budowę. [...] 31 grudnia 1994r. weszła w życie zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego wprowadzona uchwałą nr 58 Rady Miasta Krakowa, ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Krakowskiego dnia 16 grudnia 1994 r., która teren objęty dotychczasową lokalizacją inwestycji określiła jako "obszar rolny RP bez prawa zabudowy". Powołując się na tę zmianę H. Skarbu Państwa działająca w imieniu i na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta K. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, lecz Wojewoda Krakowski decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał ją w mocy stwierdzając w uzasadnieniu, że skoro w dacie wydania przez organ I instancji pozwolenia na budowę była ona zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, to późniejsza zmiana tego planu nie ma znaczenia w sprawie. Ponadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty, z których wynika, że inwestor, jako wieczysty użytkownik miał uprawnienia do dysponowania terenem. Dopiero po rozpoznaniu w innej sprawie złożonego przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania i uchylenie w wyniku takiego wznowienia decyzji lokalizacyjnej będzie można wzruszyć decyzję o pozwoleniu na budowę. Ma powyższą decyzję dnia [...] r. złożyła skargę H. Skarbu Państwa w imieniu 1 na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła ona naruszenie wszelkich przepisów kpa, art. 61 i 62 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP art. 19 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (j.t. z 1991 r., Nr 30, poz. 127), art. 5, 7, 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 35 - 46 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 46 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Twierdził, iż Gmina K. nie oddała skutecznie inwestorowi teren objęty lokalizacją, a w związku z tym inwestor nie posiadał uprawnienia do dysponowania tym terenem. Wojewoda K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie zostało niczym wykazane by w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji naruszone zostały powołane w skardze przepisy prawa materialnego i formalnego. Warunki do zatwierdzenia planu realizacyjnego oraz udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę wymagane przepisami art. 20, 28 - 31 prawa budowlanego z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz § 12, 19 i 21 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), a w szczególności istnienie ostatecznej (a w tym przypadku również prawomocnej) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, jak również istnienie prawa do terenu, - zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. Brak było jakichkolwiek podstaw, by w sprawie o pozwolenie na budowę istniała konieczność badania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza wobec wiążącego w sprawie o takie pozwolenie - charakteru ostatecznej i prawomocnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Prawo do terenu uzyskał inwestor z datą wpłynięcia do Wydziału ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla K. zawartego w akcie notarialnym z dnia 12 marca 1993 r. rep. A Nr 458/93 wniosku o wpis ustanowienia przez Gminę K. na jego rzecz wieczystego użytkowania (art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze z., por. również St. Rudnicki 5 "Prawo obrotu nieruchomościami" praca zbiorowa, Wyd. C. H. Beck 1995 r., s. 177 oraz tenże, "Komentarz do ustawy o księgach wieczystych i hipotece", Wyd. Prawnicze, W-wa 1993r. s. 102 - 104 i orz. Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 1981 r. III CRN 283/80 - OSNCP 1981 r., z. 10, poz. 195). Wpis wieczystego użytkowania na rzecz inwestora w księdze wieczystej KW Nr [...] nastąpił dnia 11 lipca 1995 r,, a rewizja od niego została oddalona postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 17 października 1995 r. (k. 13 i 80 tomu II akt wyżej wym. księgi wieczystej), zaś wniosek o dokonanie tego wpisu wpłynął do Sądu Rejonowego dla K. dnia 18 marca 1993 r., a wzmiankę o nim wpisano 22 marca 1993 r. (k. 97 tomu I akt wyż. wym. księgi wieczystej). Inwestor zachował więc terminy określone w art. 21 ust. 4 prawa budowlanego z 24 października 1974 r. Jeśli chodzi o art. 46 ustawy z 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 17, poz. 99 ze zm.) oraz art. 34 - 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415), to mieć należy na uwadze, że dopóki w odrębnym postępowaniu nie została prawomocnie stwierdzona nieważność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub jej wygaśnięcie, dopóty zarzut naruszenia tych przepisów nie może być skutecznie podnoszony. Tak więc, skoro zarzuty podniesione w skardze okazały się chybione, a w okolicznościach sprawy nie można się było dopatrzyć naruszenia przepisów, które bierze się pod rozwagę nawet z urzędu, należało zgodnie z art. 207 § 5 kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzec, jak w sentencji.