SA/Kr 2170/95

Żaden przepis prawa nie łączy możliwości zaliczenia przychodu podatku od nieruchomości tylko przez właściciela lub samoistnego posiadacza. W dniu 26 kwietnia 1995 r. Urząd Skarbowy w K. wydał decyzję, którą określono podatek dochodowy od osób prawnych za okres od 1 października 1992 r. do 31 grudnia 1992 r. należny od Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego Sp. z o.o. na kwotę 4.181,20 zł. Przy ustalaniu podstawy opodatkowania urząd nie uznał, między innymi, za koszt uzyskania przychodu zapłaconego przez spółkę podatku od nieruchomości, wniesionych przez jednego ze wspólników jako wkład rzeczowy do spółki, polegający na prawie bezpłatnego użytkowania dwóch działek i znajdujących się na nich zabudowań i urządzeń technologicznych, a stanowiących własność tego wspólnika i jego żony. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia powołano art. 158, art. 237 i art. 265 par. 3 kodeksu cywilnego oraz art. 2 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ twierdząc, iż nie można uznać umowy spółki jako skuteczne przeniesienie prawa użytkownika wieczystego i budynków, w konsekwencji czego nie można uznać zapłaconego przez spółkę podatku od nieruchomości za koszty uzyskania przychodu, ponieważ zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na użytkowniku wieczystym nieruchomości, bądź na właścicielu nieruchomości. Jednocześnie decyzją z dnia 26 kwietnia 1995 r. urząd skarbowy określił wysokość podatku dochodowego za rok 1993 należnego od tego przedsiębiorstwa na sumę 37.265,60 zł. Przy tak wyliczonym podatku, nie uznano za koszt uzyskania przychodu między innymi: amortyzacji środków trwałych w kwocie 73.657,28 zł, twierdząc, że suma ta jest zawyżona o 24.147,40 zł z powodu niedopuszczalnego zastosowania wskaźników zwiększających amortyzację z dwóch tytułów i błędne naliczanie amortyzacji przez okres krótszy niż 2 lata, co zdaniem urzędu było niezgodne z przepisami par. 1 i par. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. /Dz.U. nr 30 poz. 130/. Analogicznie, jak w decyzji określającej podatek za okres od 1 października do 31 grudnia 1992 r., nie uznano zapłaconego przez spółkę w 1993 r. podatku od nieruchomości w kwocie 8.390,90 zł jako koszt uzyskania przychodu. W dniu 16 maja 1995 r. do Izby Skarbowej w K. wpłynęło pismo podpisane przez Prezesa Zarządu Sp. z o.o., zawierające odwołanie od powyższych decyzji Urzędu Skarbowego w K. z dnia 26 kwietnia 1995 r. Zdaniem odwołującego się, wymienione decyzje wydano z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ doszło do wydania decyzji na zobowiązanie podatkowe, które już wygasło z powodu wcześniejszej zapłaty /art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych/. Decyzją z dnia 11 sierpnia 1995 r. Izba Skarbowa w K. utrzymywała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. z dnia 26 kwietnia 1995 r. określającą kwotę podatku od osób prawnych należnego od spółki za rok 1993, którą to decyzję zaskarżyła spółka. W uzasadnieniu odniesiono się do dwóch zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji, tj. bezzasadnego nieuznania za koszt uzyskania przychodu zapłaconego przez spółkę podatku od nieruchomości za rok 1993, oraz nieuznanie w pełnej wysokości kwoty amortyzacji środków trwałych za 1993 r. W odpowiedzi na drugi zarzut dowodzono, iż zgodnie z brzmieniem par. 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 30 poz. 130/, w wypadku podwyższania lub obniżania podanych w wykazie stawek amortyzacyjnych za pomocą współczynników określonych w ust. 2, 5 i 6 tego rozporządzenia, należy stosować jeden współczynnik dla poszczególnych środków trwałych. Zatem spółka, stosując jednocześnie dwa współczynniki zwiększające /z tytułu użytkowania maszyn i urządzeń bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych oraz z tytułu wykorzystania środków trwałych w gminie o szczególnym zagrożeniu bezrobociem strukturalnym/, naruszyła par. 8 ust. 7 tego rozporządzenia. Nie podzielono też oceny odwołującego się, iż nie wyjaśniono dostatecznie wszystkich okoliczności sprawy, stwierdzając, że materiały zebrane w sprawie były wystarczającą podstawą do wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do par. 8 ust. 7 ww. rozporządzenia w przypadku podwyższania stawek amortyzacyjnych za pomocą współczynników określonych w ust. 2 i 6 należy stosować jeden współczynnik dla poszczególnych środków trwałych. Skarżący stosował dwa różne współczynniki z dwóch różnych tytułów. Jakkolwiek łącznie nie przekroczyły one dopuszczalnej granicy współczynników amortyzacji, to działanie takie było niezgodne z powołanym wyżej par. 8 ust. 7. Dlatego zarzut naruszenia ww. rozporządzenia nie mógł być przez Sąd uwzględniony. Trafny jest natomiast zarzut nie zaliczania do kosztów uzyskania przychodu zapłaconego podatku od nieruchomości. Sąd nie podziela zapatrywania organów podatkowych o możliwości zaliczenia podatku od nieruchomości tylko przez osobę zobowiązaną w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do jego uiszczenia. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości to jedno zagadnienie, a wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu to drugie zagadnienie. Niesporne jest, że skarżący był użytkownikiem przedmiotowej nieruchomości i zapłacił podatek od nieruchomości. Są to więc wydatki związane z uzyskaniem przychodu i spełniają kryteria wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Żaden bowiem przepis nie łączy możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodu podatku od nieruchomości tylko przez właściciela lub samoistnego posiadacza. Jeśli więc taka była umowa między użytkownikiem wieczystym a skarżącym, to nic nie stoi na przeszkodzie, by ten ostatni mógł wliczyć podatek od nieruchomości w koszty uzyskania przychodu. Z tego też względu Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem materialnym i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję urzędu skarbowego.