SA/Kr 277/85

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Lesława Sz. na decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta Krakowa z dnia 12 grudnia 1984 r. w przedmiocie ustalenia wysokości czynszu najmu i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Dzielnicowego w K., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta Krakowa kwotę sześćset złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Rozpatrując ponownie wniosek Lesława Sz., Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Dzielnicowego w K. ustalił decyzję z dnia 26 października 1984 r. czynsz najmu w wysokości 1051 zł miesięcznie za lokal mieszkalny nr 2 o pow. 66,81 m2, położony w K. przy ul. G. nr 4 zajmowany przez Lesława Sz. Czynsz ustalono według stawek określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174/, to jest po 12,80 zł za 1 m2 /8 zł stawka bazowa + 30 procent w.c. + 30 procent urządzenia kąpielowe/ od powierzchni 51,53 m2 oraz po 25,60 zł za powierzchnię ponadnormatywną /15,28 m2/. Po rozpatrzeniu odwołania Lesław Sz., Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta Krakowa decyzją z dnia 12 grudnia 1984 r. nr GKM.VI-8130/83/84 uchwalił w całości decyzję organu I instancji i ustalił czynsz najmu za lokal mieszkalny nr 2 przy ul. G. nr 4 w K.: - od dnia 1 stycznia 1984 r. do dnia 30 września 1984 r. w wysokości 788 zł miesięcznie, to jest za 51,53 m2 powierzchni użytkowej x 9,60 zł oraz za 15,28 m2 x 19,20 zł - od dnia 1 października 1984 r. do dnia 30 września 1985 r. w wysokości 1,051 zł miesięcznie, to jest za 51,53 m2 powierzchni użytkowej x 12,80 zł oraz 15,28 m2 x 25,60 zł. Jako podstawę prawną tej decyzji powołano art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa oraz ogólnie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174/. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przy ustalaniu czynszu najmu organy administracji państwowej nie uwzględniły powierzchni mieszkalnej dla zamieszkującej w lokalu niepełnoletniej wnuczki najemcy, przyjmując, że uprawnionymi do zamieszkiwania w tym lokalu są tylko Helena i Lesław Sz. W związku z tym za pokój o powierzchni 15,28 m2, stanowiący nadwyżkę powierzchni mieszkalnej, podwyższono czynsz o 100 procent. Ponieważ spór między wynajmującym a najemcą co do wysokości czynszu trwa od stycznia 1984 r., organ II instancji ustalił czynsz najmu od dnia 1 stycznia 1984 r., a ponieważ od dnia 1 października 1984 r. obowiązuje drugi etap podwyżki czynszów, ustalono również wysokość czynszu i za ten okres. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Lesław Sz. zarzucał, że decyzja została wydana na podstawie błędnego ustalenia, pomijającego prawo do mieszkania wnuczki, która stale zamieszkuje w zajmowanym przez niego lokalu i jest w nim zameldowana jako osoba bliska. Zarzucał również przekroczenie uprawnień administracji przez ingerowanie w prywatne życie obywateli, w szczególności przez wypowiadanie poglądów, gdzie osoby bliskie najemcy mają mieszkać. W odpowiedzi organ II instancji wnosił o oddalenie skargi, wyjaśniając, że przy obliczaniu należnej skarżącemu powierzchni mieszkalnej - w myśl art. 32 ust. 1 prawa lokalowego - słusznie nie uwzględniono normy zaludnienia dla zamieszkałej z nim wnuczki Doroty T., która - jako małoletnia i pozostająca pod władzą rodzicielską - powinna mieszkać wraz z rodzicami /Art. 26 Kc/ i w ich mieszkaniu powinna być realizowana przysługująca jej norma zaludnienia. Uczestniczący w rozprawie prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Artykuł 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ przewiduje, że przy przydziale lokalu mieszkalnego oraz przy obliczaniu należnej najemcy powierzchni mieszkalnej uwzględnia się normy zaludnienia przysługujące najemcy i osobom bliskim prowadzącym z nim wspólne gospodarstwo domowe. Aby uwzględnić normę zaludnienia dla osoby bliskiej zamieszkałej z najemcą i prowadzącej z nim wspólne gospodarstwo domowe, nie musi być ta osoba bliska wymieniona w decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego najemcy. Może ona zamieszkać w czasie późniejszym, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej. Dorota T. zamieszkuje od urodzenia w lokalu dziadka, który przydział na ten lokal otrzymał kilkanaście lat przed urodzeniem się wnuczki. Dla uwzględnienia normy zaludnienia dla osoby bliskiej zamieszkałej razem z najemcą i prowadzącej z nim wspólne gospodarstwo domowe nie jest przeszkodą także to, że osoba bliska jest niepełnoletnia i ma rodziców, którym przysługuje władza rodzicielska, z którymi jednak osoba ta faktycznie nie zamieszkuje /art. 26 par. 1 Kc/. Z ustaleń organów administracji państwowej wynika, że są im znane i nie kwestionowane fakty, że Dorota T. od urodzenia, a więc od 12 lat, mieszka razem z najemcą Lesławem Sz., a jako wnuczka jest osobą bliską najemcy w rozumieniu art. 8 ust. 1 prawa lokalowego. Od pięciu lat uczęszcza tu do szkoły podstawowej. W związku z sytuacją mieszkaniową i rodzinną jej rodziców, mających na utrzymaniu dwoje młodszych dzieci /przy czym matka Doroty T. obecnie jest w ciąży/, dziadkowie faktycznie opiekują się i wychowują Dorotę T. Opisany wyżej stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, a to powinno powodować uwzględnienie normy zaludnienia przysługującej najemcy i osobom bliskim prowadzącym z nim wspólne gospodarstwo domowe przy obliczaniu Lesławowi Sz. należnej powierzchni mieszkalnej. Osobą bliską jest niewątpliwie Dorota T. Następstwem naruszenia wymienionych wyżej przepisów było błędne zastosowanie par. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174/. Z przytoczonych powodów skargę uwzględniono i na zasadzie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa orzeczono, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono na zasadzie art. 208 Kpa.