SA/Kr 991/90

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Rady Gminy T. w Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody N-kiego z dnia 12 lipca 1990 r. orzekające nieważność uchwały Rady Gminy i Miasta w Z. w sprawie zmiany nazwy Rady. Rada Gminy i Miasta w Z., powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/, podjęła w dniu 6 czerwca 1990 r. uchwałę nr T/1/90 tej treści, że przyjmuje się nazwę Rada Gminy T. Jednocześnie postanowiono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Wojewoda N-ki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 12 lipca 1990 r. nr ON-II-0137/1/90 stwierdził nieważność tej uchwały, powołując jako podstawę prawną art. 91 ust. 1, 3 i 5 i art. 98 ust. 1 wskazanej na wstępie ustawy oraz art. 104 par. 1 i art. 156 par. 1 pkt 1 i 2 Kpa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że w przedstawionym stanie faktycznym Rada Gminy dokonała w istocie zmiany dotychczasowej nazwy gminy Z., a zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy organem kompetentnym do ustalenia nazwy gminy jest Rada Ministrów. Zmiana zatem nazwy gminy Z. może być dokonana w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami. Wojewoda uznał, że omawiana uchwała podjęta została z naruszeniem przepisów o właściwości, a w konsekwencji tego z rażącym naruszeniem art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/ i jako sprzeczna z prawem jest nieważna. W skardze na to rozstrzygnięcie Rada Gminy T. oraz Burmistrz domagają się jego uchylenia, podnosząc, że trudno się zgodzić ze stanowiskiem Wojewody, ponieważ z treści uchwały niedwuznacznie wynika, że chodzi o zmianę nazwy rady, a nie gminy. Powołano się przy tym na art. 15 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy, który stanowi, że jeżeli siedzibą rady jest miasto, nosi ona nazwę rady miejskiej, chyba że rada postanowi inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż kwestionowane w niej rozstrzygnięcie nadzorcze nie jest niezgodne z prawem, a konieczność jego uchylenia zachodziłaby tylko w takim wypadku. Na wstępie trzeba wyjaśnić, że Wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością komunalną jest obowiązany orzec o nieważności uchwały organu gminy, w całości lub w części, gdy w istotny sposób narusza ona prawo /art. 86 i art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./. Kontrola dokonana przez sąd daje podstawę do podzielenia stanowiska Wojewody, iż podejmując w dniu 6 czerwca 1990 r. uchwałę tej treści, że Rada Gminy i Miasta w Z. będzie miała nazwę Rady Gminy T., w istotny sposób naruszono art. 4 ust. 1 tej ustawy, gdyż wynika z jego treści, że ustalanie nazwy gmin jest zastrzeżone dla Rady Ministrów. W skardze podkreślono wprawdzie, że z omawianej uchwały niedwuznacznie wynika, iż chodzi o zmianę nazwy Rady, a nie Gminy /według nie podważonych ustaleń Wojewody Gmina Z. do dnia 6 czerwca 1990 nosiła nazwę "Miasto Z. i Gmina T."/, argumentacja ta jednak nie mogła być uznana za przekonującą, albowiem nazwa gminy wchodząca w skład nazwy rady nie może /w świetle art. 4 ust. 1 omawianej ustawy/ odbiegać od prawidłowej nazwy samej gminy, a taką sprzeczność wywołałaby wspomniana uchwała. Nie można oczywiście nie dostrzec, że art. 15 ust. 2 powyższej ustawy w brzmieniu pierwotnym: "Jeżeli siedzibą rady gminy jest miasto, nosi ona nazwę rady miejskiej, chyba że rada postanowi inaczej", nie był sformułowany wystarczająco wyraźnie, a przede wszystkim w sposób wyłączający w praktyce możliwość naruszenia wspomnianego wyżej art. 4 ust. 1 tej ustawy, obecnie jednak sytuacja uległa zasadniczej zmianie. Ustawą z dnia 21 czerwca 1990 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 43 poz. 253/ nadano art. 15 ust. 2 następujące brzmienie: "Jeżeli siedziba rady gminy znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy, rada nosi nazwę rady miejskiej". Czyniąc tak i stanowiąc w art. 5, że ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 27 maja 1990 r., ustawodawca dał wyraz temu, że nie może być najmniejszej wątpliwości co do tego, iż zasada o wyłącznej kompetencji Rady Ministrów w sprawie decydowania o tworzeniu, łączeniu i znoszeniu gmin, ustalaniu ich granic i nazw oraz siedzib władz nie uległa żadnej zmianie. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 207 par. 5 Kpa, jako nieuzasadnioną.