SA/Ł 1046/94

1. Nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko takie budynki i budowle związane z gospodarczą działalnością rolniczą, która polega na produkcji roślinnej i zwierzęcej. 2. Kwalifikowanie materiału siewnego do produkcji, nadzorowanie kontraktacji nasion nie stanowi działalności rolniczej w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Rada Miejska w G. ustaliła stawki podatku od nieruchomości. W par. 1 ust. 2 ustalono, że stawka od budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna wynosi 36.980 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1.221 zł za 1 m2. Przedsiębiorstwo Nasienne w deklaracji podatku od nieruchomości za 1993 r. wyliczyło podatek od budynków i gruntów przyjmując stawkę podatku, odpowiednio 6.000 i 20 zł za 1 m2 powierzchni. Wyliczony podatek wynosił 99.264.000 zł. Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia 15 grudnia 1993 r. ustalił, że podatek od nieruchomości za 1993 r. wynosi 255.919.500 zł. W uzasadnieniu podał, że wszystkie nieruchomości, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli są we władaniu podmiotu utworzonego w celu prowadzenia działalności gospodarczej i nie ma znaczenia jak są wykorzystywane. Dlatego należało wyliczyć podatek od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w kwocie 158.534.500 zł /przy zastosowaniu 36.920 zł, a nie 6.000 zł za 1 m2/, a od pozostałych gruntów 24.293.000 zł /stawka 1.221 zł, a nie 20 zł za 1 m2/. W odwołaniu Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie decyzji, jako sprzecznej z prawem. W uzasadnieniu Przedsiębiorstwo podniosło, że nie prowadzi działalności gospodarczej, gdyż zgodnie z zarządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 2 listopada 1988 r. prowadzi i nadzoruje kontraktację nasion rolniczych sadzeniaków ziemniaka; zajmuje się skupem surowca siewnego, który jest doprowadzany, poprzez suszenie i czyszczenie, do norm materiału siewnego. Świadczy to, w przekonaniu odwołującego, że Przedsiębiorstwo nie prowadzi działalności gospodarczej. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na uprawnienie organu, wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/, pozwalające na ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania. Nie można również, w ocenie organu II instancji, podzielić zarzutów podniesionych przez Przedsiębiorstwo w odwołaniu. Z treści art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. jednoznacznie wynika, jaką działalność uważa się za rolniczą. Natomiast działalność Przedsiębiorstwa polega na skupie materiału siewnego, jego standaryzacji /oczyszczaniu, sortowaniu, suszeniu/ oraz sprzedaży. Jest to, zdaniem Kolegium, działalność handlowa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie obu decyzji. Stwierdziło, że prowadzi działalność rolniczą, polegającą na kwalifikowaniu materiału siewnego do produkcji, nadzorowaniu, kontraktacji nasion. W odpowiedzi, strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: budynki lub ich części i budowle związane wyłącznie z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Ustęp 2 tego artykułu stwierdza, że za działalność rolniczą, w rozumieniu ustawy, uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego. Przepis ten jednoznacznie stanowi, że musi to być produkcja tego materiału. Oznacza to, że Przedsiębiorstwo musiałoby wytwarzać materiał siewny. Natomiast w skardze i w odwołaniu, skarżący stwierdził, że kwalifikuje materiał siewny do produkcji, nadzoruje kontraktację nasion. Nie jest to działalność rolnicza w rozumieniu powołanego przepisu. Jeżeli skarżący twierdzi, że jest inaczej, to na nim spoczywał obowiązek wykazania, że taką działalność prowadzi. Nie przedstawił jednak ani w toku postępowania odwoławczego, ani przed sądem żadnych dowodów. Mając powyższe okoliczności na względzie, sąd na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.