SA/Wr 1728/95

oddala skargę. Decyzją z 17.2.1995 r. Burmistrz Miasta i Gminy Z. ustalił R.Z. podatek od nieruchomości za 1995 r. w łącznej kwocie 70 zł, w tym w podatku od gruntów w kwocie 34 zł i od budynków w kwocie 36 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 132 poz. 675/ bez bliższego skonkretyzowania tej podstawy. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie R.Z. Odwołujący się zarzucił, że budynek znajdujący się na jego działce nie podlega podatkowi od nieruchomości, gdyż jest to prowizoryczna szopa służąca do przechowywania narzędzi. Zbyt wielki podatek naliczono również od gruntów. Przedmiotowa działka znajduje się bowiem w pobliżu zakładów koksowniczych, które wpływają destrukcyjnie na środowisko i powodują obniżenie wartości gruntów, co powinno z kolei mieć wpływ na obniżenie podatku od nieruchomości. Po rozpoznaniu sprawy w II instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z 23.5.1995 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że podatek od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów nie złączonych trwale z gruntem. Zobowiązanie podatkowe podatnika ustalono w oparciu o stawki podatku od nieruchomości określone w uchwale Rady Miejskiej w Z. z 30.12.1994 r., podjętej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy skonstatował przy tym, że cechy indywidualne nieruchomości i miejsce jej położenia nie mają wpływu na wysokość wymiaru podatku od nieruchomości, chyba że wynika to z treści uchwały rady gminy określającej stawki podatkowe, co nie dotyczy konkretnego przypadku. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.Z. podtrzymał swoje zarzuty, wywodząc, iż podatek od nieruchomości za 1995 r. został zawyżony. Wymierzono go bowiem jak od działki budowlanej, a tymczasem jest to działka uprawna o niskiej bonitacji gleby /kl. VI/, położona w strefie ochronnej w pobliżu zakładów koksowniczych, które wpływają destrukcyjnie na środowisko i powodują jego skażenie. Powołując się na powyższe argumenty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 200 par. 2 Kpa i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części oraz grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym. Sporna działka nie jest opodatkowana podatkiem rolnym. Obszar jej wynosi bowiem niespełna 24 ary /vide wykaz nieruchomości z 15.12.1994 r./. Dla celów podatku rolnego obszar użytków rolnych musi przekraczać 1 ha /art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j. Dz.U. 1993 nr 94 poz. 431 ze zm./. Przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości nie jest istotna bonitacyjna klasa gruntu. W myśl art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy podatek od nieruchomości wymierza się według stawek określonych w uchwale rady gminy. Uchwałą z 30.12.1994 r. nr VIII/53/94 Rada Gminy w Z. ustaliła owe stawki na 0,22 zł od 1 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz na 0,01-0,02 zł od 1 m2 pozostałych gruntów. Wysokość stawek określonych w uchwale Rady Gminy nie przekracza wysokości stawek przewidzianych przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 132 poz. 674/. Zatem zarzut, iż podatek od spornych gruntów wymierzono nieprawidłowo i niezgodnie z przepisami jest bezpodstawny. Nietrafny również okazał się zarzut dotyczący wymiaru podatku od budynku znajdującego się na przedmiotowej działce, który - zdaniem skarżącego - nie podlega podatkowi, gdyż jest zwykłą, drewnianą szopą służącą do przechowywania narzędzi. Otóż wedle art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za budynek w rozumieniu ustawy uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy oraz pokrycie dachowe. Tym kryteriom odpowiada budynek znajdujący się na działce skarżącego, wobec czego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a skoro wymiaru podatku dokonano na podstawie stawek określonych w omawianej uchwale Rady Gminy, decyzja również w tej części jest niewadliwa i prawa nie narusza. Z tych powodów na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało skargę oddalić jako nieuzasadnioną.