SA/Wr 191/83

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Zdzisławy F. na decyzję Wojewody Wrocławskiego z dnia 30 grudnia 1982 r. w przedmiocie cofnięcia przydziału lokalu użytkowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika Zdzisławy F. jest decyzja wydana z upoważnienia Wojewody Wrocławskiego w dniu 30 grudnia 1982 r. nr GKL.V.8172/777/82, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 1982 r. nr GKL.VII-8175/56/82 o uchyleniu Stanisławie P. decyzji o przydziale lokalu użytkowego, położonego przy ul. P. nr 36 we Wrocławiu oraz nakazaniu Zdzisławie F. opróżnienia tego lokalu. W motywach obu decyzji podano, że uchylenie decyzji o przydziale lokalu następuje w związku z wyjazdem za granicę Stanisławy P. i cofnięciem jej zezwolenia uprawniającego do prowadzenia działalności rzemieślniczej, zaś nakazanie Zdzisławie F. opróżnienia tego lokalu - ze względu na brak uprawnień do prowadzenia takiej działalności. Pełnomocnik skarżącej natomiast wywodzi, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie rzemiosła, w szczególnych okolicznościach tej sprawy, nie musi pociągać za sobą kolejnego "nieszczęścia" dla rodziny P., jakim byłoby odebranie lokalu, na którego remont i urządzenie poniosła duże nakłady. Gdyby zaś nie było można zostawić lokalu Stanisławie P., która wróci do kraju, to należałoby go przyznać jej córce - Jolancie, mającej uprawnienia czeladnicze. Odpowiadając na powyższą skargę, organ II instancji informuje, że nie znajduje podstaw do jej uwzględnienia w trybie art. 200 par. 2 Kpa, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 28 ust. 2 prawa lokalowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zapadłe w sprawie decyzje administracyjne wydane zostały z takim naruszeniem prawa, które zgodnie z treścią art. 207 par. 2 lub par. 3 Kpa mogłoby spowodować ich uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Organy orzekające w niniejszej sprawie trafnie powołały jako podstawę materialnoprawną swoich rozstrzygnięć art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania decyzji obu instancji administracyjnych /Dz.U. nr 14 poz. 84/. Powołany przepis przewiduje możliwość przydzielenia lokalu użytkowego jednostce gospodarki uspołecznionej albo osobie prawnej lub fizycznej, jeżeli ich działalność wymaga korzystania z takiego lokalu w danej miejscowości. Nie można odmówić poprawności wnioskowi, że jeżeli jednostka lub osoba dysponująca przydzielonym lokalem użytkowym zaprzestanie działalności wymagającej korzystania z niego, wówczas przydział takiego lokalu powinien być cofnięty, ponieważ przestanie istnieć przyczyna, która była podstawą przydziału. W rozpoznawanej sprawie natomiast bezsporna jest ta okoliczność, że Stanisława P. - najemczyni spornego lokalu użytkowego na podstawie decyzji o przydziale z 1972 roku - utraciła obecnie możliwość kontynuowania działalności wymagającej korzystania z lokalu, albowiem ostatecznymi decyzjami administracyjnymi cofnięto jej zezwolenie uprawniające do prowadzenia działalności rzemieślniczej w zakresie krawiectwa lekkiego i bieliźniarstwa, skarga zaś na te decyzje została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1982 r. /SA/Wr 360/82/. Nakazanie zaś opróżnienia lokalu przez Zdzisławę F. jest prostą konsekwencją cofnięcia przydziału, albowiem z tą chwilą zajmuje ona lokal bez tytułu prawnego, a jego przydzielenie jest niemożliwe, skoro nie posiada uprawnień do prowadzenia w nim działalności, stanowiącej konieczny warunek takiego przydziału w myśl art. 28 ust. 2 prawa lokalowego. Tylko na marginesie tych rozważań warto zwrócić uwagę organom orzekającym na wadliwe sformułowanie rozstrzygnięcia, mówiące o "uchyleniu decyzji o przydziale lokalu użytkowego". W istocie rzeczy nie chodzi o "uchylenie" w rozumieniu proceduralnym, a więc z przyczyny wadliwości wcześniejszej decyzji, lecz o cofnięcie materialnoprawnych uprawnień adresatowi owej decyzji na skutek zdarzeń, które zaszły podczas ich wykorzystywania. Postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania decyzji o cofnięciu przydziału lokalu, nie jest w żadnej mierze kontynuacją wcześniejszego postępowania zakończonego decyzją ostateczną o przydzieleniu takiego lokalu. Natomiast podstawy uchylenia ostatecznych decyzji administracyjnych wskazują przepisy zawarte w rozdziale 12 i 13 Kpa. Co do alternatywnego wniosku skargi, aby sporny lokal zostawić córce Stanisławy P., to art. 39 prawa lokalowego /według tekstu obowiązującego w czasie wydawania decyzji/ nie wprowadzał rozróżnienia pomiędzy lokalem mieszkalnym a lokalem użytkowym, a zatem mógł stanowić podstawę przydzielenia także lokalu użytkowego zstępnemu dotychczasowego najemcy. Jednakże skorzystanie z tego uprawnienia możliwe było tylko w sytuacjach, w których dopuszczalne jest przydzielenie lokalu użytkowego ze względu na warunek określony w art. 28 ust. 2, to znaczy wówczas, gdy osoba ubiegająca się prowadzi działalność wymagającą korzystania z lokalu użytkowego. W konkretnym wypadku więc warunkiem ubiegania się przez Jolantę P. o "zostawienie" jej spornego lokalu jest uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności rzemieślniczej lub handlowej, wymagającej dysponowania tym lokalem. Jej wniosek zatem nie mógł być oceniony przy rozpoznawaniu niniejszej skargi na decyzję administracyjną, cofającą Stanisławie P. przydział lokalu użytkowego. Biorąc pod uwagę wnioski płynące z powyższych wywodów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zgodność kontrolowanych decyzji z przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie. Wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, organy te nie uchybiły również przepisom, normującym postępowanie administracyjne, w sposób wpływający na wynik sprawy. Nie zachodzą więc przesłanki uchylenia bądź stwierdzenia nieważności tych decyzji. Stosownie zatem do dyspozycji art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną.