SA/Wr 60/93

1. Znowelizowany z dniem 1 stycznia 1992 r. przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79 ze zm./ nie stwarza podstawy do wymierzenia właścicielowi gruntów rolnych jednorazowej dziesięciokrotnej należności z tytułu ich wyłączenia z produkcji rolnej, polegającej na zaprzestaniu prowadzenia takiej produkcji oraz do wyznaczenia terminu podjęcia na tych gruntach produkcji rolnej. 2. Zniesienie obowiązku rolniczego wykorzystania użytków rolnych nie zwalnia właściciela od powinności zapobiegania erozji gleb i innym zjawiskom, powodującym trwałe pogorszenie wartości gruntów rolnych. Egzekwowanie tego obowiązku nie może jednak nastąpić przez wymierzanie jednorazowej zwielokrotnionej należności, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych. Wymiar takiej należności byłby natomiast dopuszczalny, gdyby zaprzestanie rolniczego wykorzystania użytków rolnych związane było z trwałym wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej.