SAB/Sz 211/03

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Beaty G. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. - oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 1998 r. Beata G. /poprzednie nazwisko K./ zwróciła się do Urzędu Miejskiego w W. o przekwalifikowanie działki rolnej /Łąka kl. III/ nr 150/2 mieszczącej się w miejscowości Z. Kw nr 27103 na działkę budowlaną. Burmistrz Gminy i Miasta W. pismem z dnia 3 września 1998 r. poinformował wnioskodawczynię, że jej wniosek z dnia 4 sierpnia 1998 r. został zarejestrowany w ewidencji Urzędu pod nr 8. Nadto wskazał, że prowadzone są prace planistyczne mające na celu zmianę funkcji terenu, zgodnie z wcześniej złożonymi wnioskami, które składane były do 30 kwietnia 1998 r. i przyjęte do realizacji uchwałą Rady Miejskiej. Kolejnymi pismami z dnia 18 marca 2003 r. i z dnia 15 kwietnia 2003 r. Beata G. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w W. o udzielenie informacji w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 4 sierpnia 1998 r. W dniu 8 maja 2003 r. Burmistrz Gminy i Miasta W. poinformował Beatę G., że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zatwierdzonym Uchwałą (...) Rady Miejskiej w W. w dniu 5 października 2002 r., działka przewidziana jest na cele rolne /użytki zielone/ i leży w obszarze ochrony gatunkowej zwierząt i roślin, oznaczonym symbolem OC-1. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa politykę przestrzenną gminy, w tym między innymi obszary, które mogą być przeznaczone pod zabudowę. Obecnie brak jest możliwości zmiany funkcji z terenu rolnego na budowlany, bowiem plany zagospodarowania przestrzennego opracowuje się w oparciu o obowiązujące "Studium (...)". Uchwalone "Studium (...)" w październiku 2002 r. jest aktualne i nie wymaga na dzień dzisiejszy aktualizacji, bowiem jego opracowanie było poprzedzone wieloletnim okresem kosztownych prac urbanistycznych, inwentaryzacyjnych, a następnie uzyskaniem pozytywnych opinii organów i instytucji do tego upoważnionych. Nadto poinformowano skarżącą, że jej wniosek został zarejestrowany w rejestrze Urzędu pod pozycją nr 3 spraw związanych z przyszłą nowelizacją Studium. Wobec bezczynności Burmistrza Gminy i Miasta W. w sprawie załatwienia wniosku z dnia 4 sierpnia 1998 r. Beata G. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosi o zobowiązanie organu do zmiany przeznaczenia działki nr 150/2 położonej w gminie Z. z rolnej na budowlaną. Burmistrz Gminy i Miasta W. z dnia 3 września 2003 r. wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Art. 26 cytowanej ustawy stanowi z kolei, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność wymienionych organów zobowiązuje dany organ do wydania stosownego aktu, np. decyzji administracyjnej. Stwierdzić jednak należy, że zobowiązanie takie może nastąpić wówczas, gdy przepisy prawa przewidują działanie danego organu w określonej formie prawnej, a organ ten pozostaje w zwłoce z wydaniem odpowiedniego aktu prawnego. W sprawie niniejszej taka sytuacja nie występuje. Podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego następuje z urzędu tj. z własnej inicjatywy rady lub też na wniosek, przy czym z wnioskiem o podjęcie uchwały może wystąpić każdy. A więc wniosek może złożyć osoba fizyczna lub prawna, działająca przez swoje organy, a ponadto inne jednostki organizacyjne, nie mające osobowości prawnej, występujące w obrocie cywilnoprawnym i publicznym. Jak z powyższego wynika skarżąca była uprawniona do złożenia wniosku w dniu 4 sierpnia 1998 r. o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do terenu rolniczego, położonego w obrębie Z., oznaczonego w ewidencji gruntów nr 150/3 na podstawie art. 12 ust. 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./. Brak ograniczeń w zgłoszeniu wniosku należy tłumaczyć tym, że powołana wyżej ustawa nie łączy ze złożeniem wniosku określonych skutków prawnych traktując go jako swoistego rodzaju sygnalizację pod adresem gminy. Organy gminy mogą więc ograniczyć się do poinformowania wnioskodawcy o zajętym stanowisku, od którego wnioskodawcy nie przysługuje wniesienie żadnego środka prawnego. W rozpoznawanej sprawie organ gminy powiadomił pisemnie skarżącą o zajętym stanowisku w dniu 3 września 1998 r. Udzieloną informację uzupełnił pismami z dnia 8 maja 2003 r. i z dnia 16 czerwca 2003 r. Okoliczność, że zajęte przez organ stanowisko nie satysfakcjonuje skarżącej nie może czynić zasadną skargę na bezczynność organu gminy w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 4 sierpnia 1998 r., skoro co podniesiono wyżej została powiadomiona, że wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego nie został uwzględniony. Dlatego też skargę jako niezasadną należało oddalić zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.