V SA 43/96

uchyla zaskarżoną decyzję w przedmiocie zameldowania. Orzekając w sprawie ze skargi, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/, przesłanką zameldowania na pobyt stały osoby przebywającej w oznaczonym lokalu z zamiarem stałego pobyt jest istnienie uprawnienia tej osoby do przebywania w lokalu. W myśl art. 29 ust. 1 tej ustawy obowiązek wskazania, czy osobie ubiegającej się o zameldowanie przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu, spoczywa na właścicielu /zarządcy/ budynku. Jeżeli dane zgłoszone przy wniosku o zameldowanie budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania. rozstrzyga właściwy organ gminy /art. 47 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności/. Ustalenie w toku rozstrzygnięcia w ramach tego, ostatniego przepisu, że osobie ubiegającej się o zameldowanie przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu, może być dokonane jedynie jako deklaratywne stwierdzenie uprawnienia, zatem może nastąpić tylko wówczas, gdy uprawnienie takie faktycznie istnieje. Jego źródłem nie może być rozstrzygnięcie organu administracji o dokonaniu zameldowania. W związku ze stanowiskiem obu instancji administracyjnych w przedmiocie uprawnienia współwłaścicielki nieruchomości /skarżącej/ do przebywania w lokalu, pochodnego od uprawnień najemców /teściów/, wskazać należy, że treścią prawa najemcy jest możliwość używania lokalu w czasie jego najmu /art. 659 par. 1 Kc i art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych - Dz.U. nr 105 poz. 509 ze zm./. W niniejszej sprawie, w której źródłem najmu był przydział lokalu, uprawnione do jego zajmowania na podstawie stosunku prawnego najmu były, wymienione na wstępie uzasadnienia, osoby wskazane w decyzji o przydziale. W braku odmiennej treści stosunku najmu, prawo do używania lokalu przez najemcę nie obejmuje uprawnienia tego podmiotu do ustanowienia prawa używania lokalu, w tym również do przebywania w nim, na rzecz innych osób jako dalszych uprawnionych oprócz najemcy. Byłoby to wówczas sprzeczne z umową najmu i taki akt najemcy kwalifikowałby się jako nieskuteczny względem wynajmującego. W niniejszej sprawie stosunek prawny najmu lokalu nie mógł być poczytany za podstawę przyznania synowej najemców w 1995 r. uprawnienia do przebywania w lokalu, przez wyrażenie zgody na przebywanie przez nią w tym lokalu. Tego rodzaju uprawnienie najemców nie wynikało bowiem z obowiązujących w tym czasie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych i Kodeksu cywilnego, kształtujących treść stosunku prawnego najmu omawianego lokalu. W szczególności treść tego stosunku nie przewidywała uprawnienia najemcy do oddania lokalu lub jego części w podnajem lub do bezpłatnego używania. W konsekwencji, zgoda najemców na przebywanie ich synowej w ich mieszkaniu nie skutkowała uprawnienia do przebywania przez nią w tym lokalu w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Oznacza to, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 9 ust. 2 tej ustawy, mającym wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylenie decyzji. Dlatego nie dokonując oceny dalszych zarzutów skargi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.