V SA 706/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Mohameda M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 30 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie opinii w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w R., postanowieniem z dnia 12 grudnia 2000 r., na podstawie art. 82 ust. 4 i art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ w zw. z art. 106 par. 5 i art. 126 Kpa wyraził negatywną opinię w przedmiocie udzielenia Mohamedowi M. - obywatelowi Algierii zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, że istnieją przeciwwskazania co do pozytywnego zaopiniowania wniosku tego cudzoziemca, ponieważ naruszył on obowiązujący w Polsce porządek prawny. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że wyrokiem z dnia 29 stycznia 1999 r. Sąd Rejonowy dla m. W. uznał Mohameda M. winnym popełnienia czynów z art. 279 par. 1 Kk w zw. z art. 283 Kk, art. 224 Kk, art. 229 par. 1 Kk i na podstawie art. 86 par. 1 Kk i art. 85 Kk skazał go na karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Naruszenie wskazanych przepisów prawnych - zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji - uzasadniało stwierdzenie, że pobyt Mohameda M. w Polsce jest niepożądany ze względu na konieczność ochrony ładu i porządku publicznego oraz że w jego przypadku zaistniały przesłanki określone w art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Po rozpoznaniu zażalenia Mohameda M. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. uznając, że brak jest w sprawie podstaw do zmiany negatywnej opinii wyrażonej przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że skazanie Mohameda M. prawomocnym wyrokiem za przestępstwo kradzieży z włamaniem połączone z użyciem przemocy wobec funkcjonariusza Policji podczas wykonywania przez niego obowiązków służbowych oraz za przestępstwo udzielenia korzyści majątkowych funkcjonariuszowi Policji wyczerpuje negatywne przesłanki zawarte w art. 13 ust. 1 pkt 9 in fine ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy stwierdził, że inne argumenty podniesione w zażaleniu mogą i powinny być oceniane przez organ rozpatrujący merytorycznie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Mohamed M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. zarzucając, że zostały one wydane z naruszeniem: 1/ art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach przez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że pozwala on na wydanie negatywnej opinii, 2/ art. 47 Konstytucji RP i art. 8 Konwencji o ochronie praw dziecka i podstawowych wolności poprzez zbagatelizowanie i brak rozważenia aspektów dotyczących rodziny skarżącego, 3/ par. 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad, trybu postępowania oraz wzorów dokumentów w sprawach cudzoziemców poprzez brak odniesienia się w opinii do warunków rodzinnych opiniowanego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na treści art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, 4/ art. 10 Kpa w zw. z art. 106 par. 4 Kpa poprzez brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się w toku postępowania w przedmiocie okoliczności, które stały się wyłączną podstawą wydania negatywnej opinii oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do okoliczności rodzinnych i osobistych opiniowanego, 5/ art. 124 par. 2 Kpa w zw. z art. 8 Kpa i art. 11 Kpa poprzez niepełne i wybiórcze skonstruowanie uzasadnienia, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia braku akceptacji dla argumentacji prawnej dokonanej w zażaleniu odnośnie art. 13 ustawy o cudzoziemcach i poprzestanie na stwierdzeniu, że interpretacja tego przepisu "nie może się ostać". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. negatywnej opinii w przedmiocie wydania skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymanej w mocy przez Komendanta Głównego Policji, stanowił przepis art. 13 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem cudzoziemcowi odmawia się wydania takiego zezwolenia, jeżeli jego pobyt na terytorium RP jest niepożądany ze względu na inne zagrożenia dla bezpieczeństwa i obronności państwa albo z uwagi na konieczność ładu i porządku publicznego. Stanowisko skarżącego, iż przepis art. 13 ust. 1 pkt 9 nie może mieć zastosowania w przypadku, gdy sąd wymierzył karę niższą niż ta, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o cudzoziemcach - zdaniem Sądu - nie może być uznane za trafne. Przy wykładni tych przepisów należy mieć na uwadze, że art. 13 ustawy o cudzoziemcach nie zawiera pozytywnych przesłanek uprawniających cudzoziemca do otrzymania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemiec, wobec którego nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 13 ust. 1 pkt 1-9 nie może skutecznie domagać się wydania mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż wydanie takiego zezwolenia stanowi uprawnienie organu /art. 16 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach/. Skazanie cudzoziemca prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności niższą niż wymieniona w art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. "a" nie wyklucza zdaniem Sądu możliwości zakwalifikowania tej okoliczności jako innego zagrożenia ze strony cudzoziemca dla ładu i porządku publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 9. Konieczność ochrony ładu i porządku publicznego przed tymi rodzajami przestępstw, których dopuścił się skarżący uzasadniała w ocenie Sądu wydanie negatywnej opinii na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Prawidłowości tego rozstrzygnięcia nie podważają dalsze zarzuty, zawarte w skardze w pkt 2-5. Przepis art. 82 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach ustanawiając obowiązek współdziałania wojewody z właściwym komendantem wojewódzkim Policji przy wydawaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony kształtuje zakres właściwości obydwu tych organów. Wojewoda jako organ, który musi podjąć współdziałanie nie może wszystkich okoliczności sprawy oceniać samodzielnie, lecz musi to czynić z pomocą właściwego komendanta wojewódzkiego Policji jako organu współdziałającego. Komendant wojewódzki Policji jako organ obowiązany do zajęcia stanowiska w sprawie zawisłej przed wojewodą może na podstawie art. 106 par. 4 Kpa przeprowadzić postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie, jednakże tylko w granicach swej właściwości rzeczowej i miejscowej, którą obowiązany jest przestrzegać z urzędu /art. 19 Kpa/. Skarżący zarzuca w skardze, że Komendant Wojewódzki Policji w R. wyrażając negatywną opinię nie wziął pod uwagę okoliczności dotyczących sytuacji rodzinnej skarżącego. Zarzut ten nie może być uznany za uzasadniony, gdyż wyrażenie stanowiska w tej kwestii nie należy do właściwości rzeczowej Policji jako organu współdziałającego w postępowaniu w sprawach zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Obowiązek zajęcia przez Policję stanowiska w tej kwestii nie wynika zarówno z przepisów zawartych w rozdziale 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179/, normujących zakres uprawnień Policji, jak i z treści par. 20 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji akcentującego obowiązek wskazania w opinii, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Uwzględnienia skargi nie mogą również uzasadniać zawarte w niej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania /pkt 4 i 5/, ponieważ w ocenie Sądu nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia przez Sąd zaskarżonego aktu /par. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA/. Zgodzić się trzeba ze skarżącym, że w niniejszej sprawie naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażona w art. 10 Kpa, gwarantująca stronie m.in. prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Naruszenie tej zasady nie miało jednak w konkretnym przypadku wpływu na wynik sprawy, gdyż umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do treści wyroku sądu karnego, przyjętego za podstawę negatywnej opinii, względnie nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do okoliczności rodzinnych skarżącego nie mogło mieć wpływu na treść wydanej opinii. Analogiczna uwaga dotyczy również wskazanych w skardze nieprawidłowości w uzasadnieniu obydwu postanowień, gdyż brak ustosunkowania się do stanowiska strony w kwestii wykładni art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowił wprawdzie naruszenie art. 124 par. 3 Kpa w zw. z art. 8 i art. 11 Kpa w zakresie wymogu podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, jednakże naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie także nie miało wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.