I PKN 50/96

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) Spółki z o.o. przeciwko Izbie Skarbowej (...) o wymiar opłaty skarbowej, na skutek kasacji powoda od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 16 lipca 1996 r. postanowił odrzucić kasację. Adwokat A.B., w imieniu strony oznaczonej jako "PUH A-Z Sp. z o.o.", wniósł kasację od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 6 marca 1996 r. (...) zarzucając mu naruszenie art. 720 Kc oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. "c", art. 4, art. 7 i art. 10 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpatrywana kasacja nie zawiera żadnego wywodu dotyczącego dopuszczalności tego rodzaju środka zaskarżenia od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak jakby była to kwestia oczywista. Tymczasem ten problem wymaga rozważenia w pierwszej kolejności. Postępowanie przed NSA jest uregulowane przede wszystkim w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Dopiero w sprawach nie unormowanych w tej ustawie, zgodnie z jej przepisem art. 59, stosuje się odpowiednio wskazane w nim przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w pozostałym zakresie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Aby więc uznać możliwość skutecznego złożenia przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego środka zaskarżenia w postaci kasacji, należałoby w pierwszym rzędzie ustalić, czy problem prawomocności i zaskarżalności wyroków NSA nie jest uregulowany we wskazanej ustawie o NSA. Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 1 tej ustawy orzeczenia NSA są prawomocne, z wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono sprzeciw na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 47 ust. 3. Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rzecznik Praw Obywatelskich, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych także Minister Pracy i Polityki Socjalnej mogą wnieść od orzeczenia NSA rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej /art. 57 ust. 2/. Ustawa o NSA nie przewiduje więc dla samych stron żadnych środków zaskarżenia od prawomocnych wyroków NSA, a jedynie umożliwia wniesienie od nich rewizji nadzwyczajnej przez wskazane organy. Przepis art. 57 ust. 2 ustawy o NSA zachował moc po wejściu w życie ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189/. Zgodnie z jej art. 10 rewizje nadzwyczajne od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz organów pozasądowych, przewidziane w ustawach szczególnych, rozpoznaje Sąd Najwyższy stosując odpowiednio przepisy o kasacji. Nowelizacja Kodeksu postępowania cywilnego nie wprowadziła więc zmian do systemu zaskarżania orzeczeń NSA w części dotyczącej podmiotów uprawnionych do składania środków zaskarżenia. W dalszym ciągu została więc w tym zakresie utrzymana instytucja rewizji nadzwyczajnej, do złożenia której nie jest uprawniona sama strona, lecz określone organy. Kwestia zaskarżania orzeczeń NSA jest w całości uregulowana w ustawie o NSA i wskazanej ustawie nowelizującej Kodeks postępowania cywilnego. Nie ma więc żadnych podstaw, aby do zaskarżania wyroków NSA stosować przepisy Kpc o kasacji. Kasacja złożona przez stronę od prawomocnego wyroku NSA, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 393[8] par. 1 Kpc.