II ARN 29/89

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie wyłączenia skarżącego z opodatkowania w formie karty podatkowej za 1987 r. na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 29 marca 1989 r. SA/Ka 1209/88 postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 29 marca 1989 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę Bogusława G. na ostateczną decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 17 października 1988 r., w przedmiocie opodatkowania skarżącego w formie karty podatkowej na 1987 r., z uzasadnieniem, że pełnomocnik skarżącego adwokat Ryszard W. nie uzupełnił braku formalnego, a mianowicie nie przedstawił pełnomocnictwa procesowego. Orzeczenie powyższe zaskarżył Prokurator Generalny PRL rewizją nadzwyczajną, wniesioną dnia 11 września 1989 r. Podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 204 par. 1 i art. 207 par. 6 Kpa, a także art. 88 i art. 91 pkt 1 Kpc w związku z art. 211 Kpa, Prokurator wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 197 Kpa skarga na ostateczną decyzję organu administracji państwowej służy m.in. stronie /pkt 1/. Strona może wnieść skargę osobiście, może też działać przez pełnomocnika. Z prawa ustanowienia pełnomocnika skorzystał skarżący Bogusław G. Ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata Ryszarda W. - z umocowaniem do zastępowania mocodawcy "w sprawie podatkowej za 1987 r." nastąpiło w toku postępowania administracyjnego, na podstawie art. 32 Kpa. Na to właśnie pełnomocnictwo powołał się adwokat Ryszard W. w treści skargi. Znajdowało się ono w przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu aktach sprawy podatkowej /k. 41/, wskazała zresztą na nie Izba Skarbowa w K. w odpowiedzi na skargę /akta NSA - k. 3/. Wymienione wyżej pełnomocnictwo nie było przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestionowane. Brak pełnomocnictwa jest "brakiem skargi" w rozumieniu art. 204 par. 1 Kpa. W rozważanej sprawie brak ten jednak, jak wyżej wskazano, nie występował. Stąd zarządzenie z dnia 28 grudnia 1988 r. w przedmiocie usunięcia braku przez dołączenie pełnomocnictwa /k. 7/ było wadliwe, a tym samym prawnie bezskuteczne. W konsekwencji należy przyjąć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 204 par. 1 Kpa Skutkuje to uchylenie tego orzeczenia /art. 422 par. 2 Kpc w związku z art. 211 Kpa/. Rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie zatem rozstrzygnięcie o zasadności skargi.