II SA/Ka 258/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Łucja Franiczek /spr./ Sędziowie NSA Bonifacy Bronkowski Leszek Kiermaszek Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. nakazał Z. W. rozbiórkę fundamentu komórki, wybudowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w D. Następnie upomnieniem z dnia [...] r., doręczonym w dniu [...]r. organ ten wezwał Z. W. do wykonania w terminie do dnia [...]r. obowiązku, wynikającego z powyższej decyzji. W dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. sporządził zaś tytuł wykonawczy i postanowieniem z tej daty nr [...] nałożył na Z. W. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku. Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji powołał przepisy art. 64a § 1 pkt 1 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2000 r. Nr 122, poz. 1315/. W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. W. podniósł, iż z uwagi na upośledzenie umysłowe nie ma świadomości celów i skutków podejmowanych w jego sprawie działań, zaś prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na wykonanie krawężnika pod ogród kwiatowy. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Zdaniem organu II instancji, z treści zażalenia wynika bowiem brak zamiaru rozebrania samowolnie wybudowanego fundamentu komórki, a jedynie wykonanie nałożonego obowiązku w całości może skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Stąd też zażalenia nie uwzględniono. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. W. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i umorzenie postępowania z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną sprawy. Skarżący ponownie wskazał na swoje upośledzenie sprawności umysłowej, wnioskując o przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w D. sygn. akt [...]. Wyjaśnił też, iż zamierzał odbudować drewnianą komórkę, lecz z zamiaru tego zrezygnował po interwencji organów nadzoru budowlanego, a "fundament" chciał zamienić na kwietnik. Organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm./, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego m.in. obowiązku wykonania czynności. Wysokość grzywny w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi zaś iloczyn powierzchni zabudowy i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów /art. 121 § 5 cyt. ustawy/. W niniejszej sprawie nakaz rozbiórki dotyczył fundamentu jako części budynku, stąd też wysokość grzywny została prawidłowo określona, zaś sposób wyliczenia przedstawiono w postanowieniu organu I instancji, które nadto zawiera elementy, wymienione w art. 122 § 2 tej ustawy. Przepis art. 6 § 1 powołanej ustawy jednoznacznie obliguje zaś wierzyciela do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, niezależnie od rangi sprawy. Jednocześnie z mocy art. 29 § 1 tej ustawy, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tymczasem podniesione przez skarżącego kwestie, zawarte już w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, dotyczyły właśnie bezzasadności nałożenia obowiązku rozbiórki fundamentu, wynikającego z decyzji PINB z dnia [...]r. Stąd też nie mogły one odnieść żadnego skutku prawnego. Twierdzenie o braku rozeznania podejmowanych przez skarżącego działań miałoby zaś wpływ na wynik sprawy jedynie wówczas, gdyby chodziło o osobę nie posiadającą zdolności do czynności prawnych /art. 30 § 2 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji/. Przywołane w skardze akta sądowe /Sądu Rejonowego – Sądu Pracy/ nie miały zatem żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, jako że o ubezwłasnowolnieniu orzeka inny sąd powszechny, a w toku rozprawy sądowej skarżący podał, iż nie pamięta, aby został ubezwłasnowolniony. W takiej sytuacji brak było podstawy do negowania zdolności skarżącego do czynności prawnych w rozumieniu art. 11 kodeksu cywilnego. Wreszcie, wskazać przyjdzie, iż z protokołu oględzin z dnia 16 lipca 2002 r. /k. 30 – 31 akt administracyjnych/ wynika, iż obowiązek rozbiórki nie został wykonany przed nałożeniem grzywny w celu przymuszenia. Zachodziły zatem przesłanki do stosowania środka egzekucyjnego /art. 7 § 3 ustawy z 1991 r./. O ile zatem skarżący wykonał obowiązek po wyegzekwowaniu grzywny, jak podał w toku rozprawy sądowej, zwrot uiszczonej lub ściągniętej grzywny możliwy jest na odrębny wniosek zobowiązanego do organu egzekucyjnego w trybie art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Wykonanie obowiązku po nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie może jednak skutkować uwzględnieniem skargi, jako że sądowa kontrola sprawowana jest według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Z tych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. SJ/