III ARN 11/94

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na postanowienie Izby Skarbowej (...) stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego (...) na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich (...) od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 1993 r. SA/Wr 1417/93 oddala rewizję nadzwyczajną. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 sierpnia 1993 r. odrzucił skargę Ireny M. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 14 czerwca 1993 r. (...) z powodu niezachowania trzydziestodniowego terminu, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji administracyjnej do Sądu Administracyjnego /art. 199 par. 1 Kpa/. Według szczegółowych ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego Irena M. reprezentowana była w postępowaniu administracyjnym przez swojego pełnomocnika, któremu przedmiotowe postanowienie Izby Skarbowej zostało doręczone w dniu 16 czerwca 1993 r., z czego wynikało, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadał 16 lipca 1993 r. Tymczasem Irena M. swą skargę nadała w USA /Chicago/ wprawdzie w dniu 15 lipca 1993 r., ale do polskiego urzędu pocztowego dotarła ona dopiero w dniu 19 lipca 1993 r., a więc już po terminie. Tylko bowiem oddanie pisma procesowego w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu /art. 165 par. 2 Kpc w związku z art. 211 Kpa/. Ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionuje Rzecznik Praw Obywatelskich ze względu na twierdzenie skarżącej, iż w Polskim Konsulacie Generalnym poradzono jej przesłanie skargi - po złożeniu jej w Konsulacie - bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie tego twierdzenia skarżącej Rzecznik Praw Obywatelskich wyprowadza wniosek, że Irena M. złożyła we właściwym terminie skargę w polskim urzędzie konsularnym, co - zgodnie z odpowiednim zastosowaniem art. 165 par. 2 Kpc - powinno prowadzić do uznania, że wymagany termin został zachowany. W zakresie wykładni art. 165 par. 2 Kpc Rzecznik Praw Obywatelskich wyraził pogląd, że przepis ten do postępowania sądowoadministracyjnego podlega zastosowaniu - w myśl art. 211 Kpa "odpowiedniemu". Trzeba zatem brać pod uwagę nie tylko przesłanki skuteczności zachowania terminu wyraźnie w tym przepisie /art. 165 par. 2 Kpc/ określone, ale także to, że według procedury administracyjnej dla zachowania terminu wystarczy złożenie pisma w polskim urzędzie konsularnym /art. 57 par. 5 Kpa/. Odmienna interpretacja art. 211 w zw. z art. 57 par. 5 Kpa i art. 165 par. 2 Kpc stanowi - zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich - rażące naruszenie prawa procesowego, co powinno spowodować uchylenie zaskarżonego rewizją nadzwyczajną postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Autonomię zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego w stosunku do procedury administracyjnej wyraźnie określają przepisy odrębnego działu VI kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto - zgodnie z art. 211 Kpa - w sprawach nie uregulowanych w dziale poświęconym zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego, stosuje się odpowiednio procedurę sądową /Kpc/. Nie jest więc przekonywujący pogląd Rzecznika Praw Obywatelskich, że "odpowiednie" stosowanie przepisu procedury sądowej /art. 165 par. 2 Kpc/ miałoby oznaczać, w istocie, zastosowanie odmiennego w tym zakresie przepisu kodeksu postępowania administracyjnego /art. 57 par. 5 Kpa/. W każdym razie Rzecznik Praw Obywatelskich nie przedstawił argumentu wskazującego na odpowiedzialność przedmiotowej zasady postępowania przyjętej w procedurze sądu powszechnego dla postępowania przed sądem administracyjnym. Niezależnie od tego, wbrew rewizji nadzwyczajnej, brak jest podstaw do zarzucenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, że nie ocenił w świetle wskazanych przepisów faktu złożenia skargi w Konsulacie Generalnym Polski w Chicago. Fakt taki bowiem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przez stronę w ogóle nie był przedstawiany, co mogłoby nastąpić także w trybie przywrócenia terminu do wniesienia skargi /art. 204 par. 2 Kpa/. Tymczasem skarga została nadesłana przez stronę osobiście, bez jakiegokolwiek udziału w tym zakresie polskiego urzędu konsularnego. Ze stwierdzenia natomiast własnoręczności podpisu Ireny M. na przedstawionym w tym celu w Konsulacie Generalnym Polski w Chicago piśmie nie można było wyprowadzić wniosku, że niezależnie od tej czynności, Irena M. pismo to ponadto "złożyła" w tymże Konsulacie, w rozumieniu art. 57 par. 5 Kpa. Z powyższych przyczyn, wobec braku podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Sąd Najwyższy oddalił rewizję nadzwyczajną /art. 421 par. 1 Kpc w związku z art. 210 i art. 211 Kpa/.