III ARN 12/93

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) Spółka z o.o. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł (...) w przedmiocie zwrotu należności celnych na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 1992 r. III SA 1839/91 uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność poprzedzających go decyzji (...). Rację ma Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że po ostatecznym wymierzeniu cła nie jest możliwe wydanie odrębnej decyzji o zwolnieniu od cła, a tym samym bez podważenia decyzji wymiarowej nieskuteczny jest wniosek o zwrot nienależnie pobranej należności celnej w trybie art. 79 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./. Jednakże oczywistym jest, że od decyzji wymierzającej cło przysługuje stronie zgodnie z art. 127 par. 1 Kpa odwołanie. Organy celne, a także Naczelny Sąd Administracyjny niesłusznie potraktowały pismo Spółki jako wniosek o zwolnienie od cła i zwrot nienależnie pobranej należności celnej w trybie art. 79 prawa celnego. Należy uznać, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 10 kwietnia 1991 r. została w tej sytuacji wydana bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem przepisów o właściwości. Odwołanie powinno być rozpoznane przez organ odwoławczy /art. 138 par. 1 Kpa/, którym jest Prezes Głównego Urzędu Ceł. Utrzymującą ją w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 2 sierpnia 1991 r. należy ocenić jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa.