III ARN 16/93

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów w przedmiocie unieważnienia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 1991 r. II SA 1013/91 uchyla zaskarżony wyrok i decyzję Ministra (...). Ograniczony zakres sądowej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego nie oznacza jednak, że organizacyjne, ekonomiczne, polityczne lub społeczne cele reorganizacji są wartością nadrzędną w stosunku do obowiązującego prawa jako cenionego dobra społecznego i uznanej wartości indywidualnej. Zakres uzasadnienia faktycznego decyzji administracyjnej może być oczywiście dostosowany do okoliczności konkretnej sprawy, jednakże w niniejszej sprawie konieczne było - zgodnie z wymaganiami par. 3 art. 107 Kpa - wskazanie faktów, które ewentualnie potwierdzałyby spełnienie się dyspozycji art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./. Istotną wadą prawną zaskarżonej decyzji administracyjnej było nierozpoznanie zarzutów skargi z pozycji organu nadzoru, skoro organ taki działa wyłącznie w trybie kasacyjnym i poza kwestią ważności kwestionowanego aktu indywidualnego nie może w swej decyzji rozstrzygać żadnej innej sprawy w tym także celowości i racjonalności rozstrzygnięcia /wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r. I SA 89/85 - ONSA 1985 nr 1 poz. 30/. Kodeks postępowania administracyjnego nie zna prawnego pojęcia "uchybień i niezręczności" decyzji administracyjnej.