III ARN 17/86

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego (...) w przedmiocie wydania zezwolenia na wznowienie robót przy realizacji budynku mieszkalno-usługowego na działce na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 grudnia 1985 r. SA/Lu 561/85 uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje (...). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło bez należytego wyjaśnienia czy wznoszony przez (...) obiekt usługowy - przeznaczony na stolarstwo artystyczne - będzie uciążliwy dla otoczenia. Zarówno bowiem organy administracji państwowej jak i Naczelny Sąd Administracyjny ograniczyły się do rozważenia zgodności inwestycji z ustaleniami szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla i zachowania kryteriów określonych w par. 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/. Art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ stanowi, iż obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymogami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Przez ochronę tych interesów rozumieć należy nie tylko zapewnienie odpowiedniego dostępu do drogi publicznej czy też możliwości korzystania z urządzeń wodno-kanalizacyjnych, dopływu światła i łączności ale także ochronę przed uciążliwościami wywoływanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczanie powietrza poprzez emisję pyłów i ostrych zapachów. W tym zaś aspekcie sprawa niniejsza nie była rozważana. Dla lokalizacji zakładów usługowych o profilu produkcji mebli i opakowań drzewnych czy produkcji stolarsko-ciesielskiej przewidziane zostały odrębne zasady, zawarte w zarządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 9 listopada 1982 r. w sprawie szczegółowych zasad wyznaczania granic i obszarów ochronnych oraz orientacyjnych wskaźników ich szerokości /M.P. nr 27 poz. 241/, które przewidują szerokość strefy ochronnej dla tego typu produkcji w rozmiarze 100 m. Organy administracji państwowej nie uwzględniły protestu Komitetu Osiedlowego Samorządu Mieszkańców Osiedla przeciwko tej lokalizacji, ani też nie dopuściły go do udziału w sprawie.