III ARN 18/92

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Prezydenta Miasta (...) w przedmiocie wygaśnięcia decyzji orzekającej o sprzedaży lokalu mieszkalnego na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. I SA 723/91 uchyla zaskarżony wyrok oraz stwierdza nieważność poprzedzających go decyzji (...). Jak wynika z akt sprawy, decyzję w I instancji wydał Kierownik Wydziału Geodezji (...) Urzędu Dzielnicowego. Następnie zaś tenże sam organ, powołując się na przepis art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa stwierdził nieważność własnej decyzji. Tymczasem zgodnie z wyraźnie brzmiącym przepisem art. 157 par. 1 Kpa, właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 Kpa jest wyłącznie organ wyższego stopnia. Decyzja zatem, wydana w tej sprawie przez organ, który wydał decyzję w I instancji jest z mocy art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa nieważna i organ wyższego stopnia działając w trybie nadzoru - bądź też Naczelny Sąd Administracyjny powinien stwierdzić jej nieważność, co jednak nie miało miejsca. Po złożeniu odwołania przez stronę, w sprawie orzekał organ II instancji, a więc Prezydent Miasta. Organ ten uchylił /a nie stwierdził nieważność/ decyzję organu I instancji, a następnie - wobec uznania, że decyzja tegoż organu stała się bezprzedmiotowa, zastosował art. 162 par. 1 pkt 1 Kpa i stwierdził jej wygaśnięcie. Tymczasem, zgodnie z powołanym wyżej przepisem kodeksu postępowania administracyjnego uprawnienie do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji służą tylko organowi, który wydał ją w pierwszej instancji, nie zaś organowi wyższego stopnia. Także więc i ta decyzja jest - zgodnie z przepisem art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa - nieważna z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości. Naczelny Sąd Administracyjny powinien zatem - działając w oparciu o przepis art. 207 par. 3 Kpa - stwierdzić nieważność obu wyżej wymienionych decyzji