III ARN 2/96

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (...) w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 14 września 1995 r. SA/Kr 505/94 oddala rewizję nadzwyczajną. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 22 grudnia 1993 r., na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach, będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ pozbawił Ludwika P. uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZW ZBoWiD w Tarnowie decyzją z dnia 29 lipca 1976 r. z tytułu udziału w walkach z bandami od 23 lutego 1945 r. do 31 grudnia 1947 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ludwik P. zarzucił, że zaskarżona decyzja: "została wydana na podstawie hańbiącej ustawy", w której "została zastosowana kwestia zbiorowej odpowiedzialności". Twierdził, że nie brał udziału w walkach z reakcyjnym podziemiem politycznym a tylko z bandami kryminalnymi. Ponadto skarżący podał, że w lutym 1993 r. wystąpił do Związku Kombatantów i Osób Represjonowanych w T. o "zmianę kwalifikacji z utrwalacza władzy ludowej na udział w walkach z okupantem w organizacji BCh pod ps. "D". Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 14 września 1995 r. skargę Ludwika P. oddalił, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powołane w zaskarżonej decyzji przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. są odpowiednie do bezspornego faktu, iż Ludwik P. pracował w aparacie bezpieczeństwa publicznego jako komendant posterunku MO. Komendanci zaś dowodzili podstawowymi ogniwami aparatu bezpieczeństwa, które wykonywały zadania związane ze zwalczaniem organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP. Działania kombatanckie posterunków MO w latach 1944-1946 traktowane były jako uczestnictwo w walkach o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej. Okoliczności te stanowią wystarczającą podstawę pozbawienia Ludwika P. uprawnień kombatanckich pomimo powołania się przez niego na to, że w czasie okupacji brał udział w walkach z Niemcami w ramach Batalionów Chłopskich. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł rewizję nadzwyczajną zarzucając wyrokowi NSA z dnia 14 września 1995 r. rażące naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./, a także art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa. Zdaniem Prezesa NSA ta wykładnia art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" powołanej ustawy o kombatantach, która została przyjęta w zaskarżonym wyroku pozostaje w sprzeczności z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r. K 15/93 o utracie mocy obowiązującej powołanego przepisu w części w jakiej norma ta nie przyznaje uprawnień kombatantom i represjonowanym osobom spoza struktur Urzędu Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, które nie wykonywały zadań związanych ze zwalczaniem organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro więc skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie w 1976 r., z tytułu udziału w walkach z bandami w latach 1945-1947 a w toku postępowania administracyjnego i sądowego podnosił fakt udziału w walkach z Niemcami w ramach Batalionów Chłopskich, to w celu przyjęcia, iż w stosunku do niego wystąpiła podstawa do pozbawienia uprawnień kombatanckich przewidziana w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy o kombatantach nie wystarczyło samo ustalenie, że był zatrudniony w Milicji Obywatelskiej, a więc jednostce organizacyjnej resortu bezpieczeństwa publicznego, lecz konieczne jest wykazanie, iż wykonywał on zadania związane ze zwalczaniem organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt sprawy nie wynika, aby kwestie te były w tym kontekście badane. W szczególności nie ustalono w postępowaniu administracyjnym charakteru organizacji, w zwalczaniu których brał udział skarżący, a o których mowa w jego ankiecie z dnia 20 stycznia 1973 r. Ustalenie takie było niezbędne, ponieważ nie wiadomo, czy chodzi tu o organizacje niepodległościowe wymienione w cytowanej uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r., K. 15/93, czy o bandy kryminalne - jak twierdzi skarżący. Uchybienie to sprawia, że decyzja administracyjna została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 par. 3 Kpa Sąd również nie badał tych okoliczności, przyjmując dowolnie, że skoro skarżący był komendantem posterunku MO - to wykonywał działania związane ze zwalczaniem organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Uznając, że zaskarżony wyrok został wydany z rażącym naruszeniem prawa, Prezes NSA wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie także decyzji kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna zarzuca naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" w związku z art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Jednakże w zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozstrzygnięto o pozbawieniu Ludwika P. uprawnień kombatanckich nie tylko na podstawie wymienionych wyżej przepisów, ale ponadto na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy. W związku z tym należało w pierwszym rzędzie rozważyć, czy ten ostatnio wymieniony przepis, co do którego rewizja nadzwyczajna nie zarzuciła wadliwości zastosowania, nie stanowi wystarczającej podstawy rozstrzygnięcia. W zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdza się, że Ludwik P. dotychczasowe swe uprawnienia kombatanckie, opiera wyłącznie na działalności polegającej na "utrwalaniu władzy ludowej". Wynika to przesłanek decyzji przyznającej te uprawnienia z dnia 29 lipca 1976 r., a zwłaszcza z faktu wydania jej na podstawie zaświadczenia Komendy MO woj. K. z dnia 12 kwietnia 1960 r. stwierdzającego, że Ludwik P. pełnił służbę w Milicji Obywatelskiej od 23 lutego 1945 r. i w pierwszych latach po wyzwoleniu brał czynny udział w walkach z reakcyjnym podziemiem. Z dołączonych akt postępowania przed Urzędem do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wynika, że okoliczności dotyczące działalności Ludwika P. w Milicji Obywatelskiej, były jedynymi, które w ówczesnym postępowaniu zostały w ogóle zgłoszone. Oprócz wymienionego wyżej zaświadczenia istotny jest zwłaszcza dokument sporządzony przez Ludwika P. - ankieta z dnia 20 stycznia 1973 r. Otóż w ankiecie tej w rubryce 13 zobowiązującej do tego ażeby: "opisać dokładnie gdzie, kiedy, od do, pod czyim dowództwem brał udział w kampanii wrześniowej /na wszystkich frontach/, ruchu oporu, pobyt w obozach koncentracyjnych i w walce o utrwalanie władzy ludowej" - Ludwik P. wpisał: "brałem czynny udział w utrwalaniu władzy ludowej od dnia 10 lutego 1945 r." Następnie w pięciu punktach opisał działania w tym zakresie bez jakiejkolwiek wzmianki o swym udziale w ruchu oporu. Podobnie zrelacjonował Ludwik P. swą działalność kombatancką we wniosku /deklaracji członkowskiej/ z dnia 7 marca 1961 r. o przyjęcie w poczet członków ZBoWiD, w której w rubryce poświęconej przebiegowi działalności kombatanckiej i udziałowi w walkach podał fakty z lat 1945-1949 dotyczące walk ze wskazanymi "bandami". W konsekwencji tego wystąpienia uzyskał pozytywną decyzję ZBoWiD stwierdzającą, że w okresie od lutego 1945 r. do grudnia 1948 r. prowadził działalność polegającą na utrwalaniu władzy ludowej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ludwik P. powołał się na to, że w lutym 1993 r. złożył dokumenty świadczące o braniu udziału w walkach z okupantem w szeregach BCH i oczekiwał w związku z tym: "zmiany kwalifikacji z utrwalacza władzy ludowej na udział w walkach z okupantem w organizacji BCH pod ps. "D.". Informacja ta dodatkowo potwierdza prawidłowość ustalenia zaskarżonej decyzji, że Ludwik P. uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1945-1949 w charakterze uczestnika walk o utrwalanie władzy ludowej. W świetle powyższych ustaleń nie może budzić wątpliwości zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach. Przepis ten bowiem pozbawia uprawnień kombatanckich osoby, które te uprawnienia uzyskały na mocy dotychczasowych przepisów wyłącznie z tytułu działalności "w latach 1944-1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej". Jeżeli zaś chodzi o zainicjowane przez Ludwika P. postępowanie w przedmiocie ustalenia uprawnień kombatanckich z innego tytułu, niż działalność i utrwalanie władzy ludowej, to - jak wynika z dołączonych akt - wydana została w tym przedmiocie odrębna decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 22 grudnia 1993 r. (...) o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał, że rewizja nadzwyczajna nie wykazała wadliwości zaskarżonego wyroku w zakresie oceny zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, który stanowił odrębną i wystarczającą podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie o pozbawienie uprawnień kombatanckich uzyskanych przez Ludwika P. wyłącznie z tytułu "utrwalania władzy ludowej". Niezależnie od tego, wobec rozpatrywania w niniejszym postępowaniu przesłanek zastosowania także art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" ustawy o kombatantach, Sąd Najwyższy uznał, że także w tym zakresie rewizja nadzwyczajna nie wykazała zgłoszonego zarzutu. Stosownie do powołanego przepisu uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobie, która była zatrudniona w aparacie bezpieczeństwa publicznego lub Informacji Wojskowej. Zastosowanie tego przepisu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości. Po pierwsze - jak to zostało bezpośrednio ustalone - Ludwik P. będąc Komendantem Posterunku Gminnego MO w R. był zatrudniony w podstawowym, jak to określił NSA, ogniwie aparatu bezpieczeństwa publicznego. Po drugie, ta jednostka organizacyjna aparatu bezpieczeństwa publicznego, którą kierował Ludwik P. brała bezpośrednio udział w walce z "bandami reakcyjnego podziemia". W świetle ustalonych okoliczności faktycznych nie nasuwa zastrzeżeń ocena Sądu Administracyjnego, że komendant jednostki organizacyjnej aparatu bezpieczeństwa publicznego, wykonujący zadania związane ze zwalczaniem organizacji niepodległościowych i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Polski, nie podlega wyłączeniu z restrykcji art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o kombatantach na podstawie powołanego w rewizji nadzwyczajnej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lutego 1994 r. K 15/93. Zaskarżony rewizją nadzwyczajną wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodny z powołanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, w uzasadnieniu którego Trybunał wyjaśnił, że: "Współpraca z organami represji nastawionymi na zwalczanie polskich ruchów niepodległościowych musi być oceniona negatywnie i to bez względu na to o jakie stanowiska i jaki charakter zatrudnienia w tych organach chodzi. Dotyczy to aparatu represji państw obcych, jak i komunistycznego aparatu represji w Polsce. Samo więc kryterium wyłączenia z grona osób, którym należą się szczególne uprawnienia, tych którzy współpracowali z aparatem represji nastawionym na zwalczanie ruchów niepodległościowych należy uznać za trafne i nie naruszające zasady sprawiedliwości." Z przedstawionych przyczyn wobec niezasadności rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu stosownie do art. 421 par. 1 Kpc.