III ARN 23/92

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Odlewni Żeliwa (...) na decyzję Ministra Przemysłu i Handlu (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr 42 Ministra Przemysłu Lekkiego na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 1991 r. IV SA 1107/91 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. Niespełnienie wymaganego słusznie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedniego poziomu uzasadnień decyzji administracyjnych, samo przez się, nie stwarza podstawy do uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że miały miejsce poważniejsze uchybienia procedury, a decyzja zaskarżona oparta została na bazie fragmentarycznie jedynie zbadanych materiałów bez uwzględnienia całokształtu postępowania dowodowego /art. 80 Kpa/. Rozstrzygnięcie sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a - na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości - także sprawy przed Sądem Najwyższym, zależało od rozstrzygnięcia następującego spornego zagadnienia: Czy zasadna jest i odpowiada zebranemu w sprawie materiałowi /art. 80 Kpa/ zaskarżona decyzja z 1991 r., przyjmująca, że postępowanie nacjonalizacyjne nie wyjaśniło podstawy faktycznej wymaganej dla nacjonalizacji, dokonanej w konsekwencji sprzecznie z zebranym wówczas materiałem dowodowym. Czy też zasadna jest skarga Odlewni Żeliwa, iż nielegalna jest tylko decyzja Ministra Przemysłu z 1991 r., natomiast decyzja nacjonalizacyjna odpowiada wymogom prawa, bo wydana została we właściwym postępowaniu i po prawidłowym wyjaśnieniu warunków nacjonalizacji. Orzeczenie o znacjonalizowaniu Zakładów Przemysłowych, zostało wydane z rażącym pogwałceniem zasad postępowania administracyjnego, co w konsekwencji stwarzało niebudzącą wątpliwości podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 Kpa/.