III ARN 24/85

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Izby Skarbowej (...) w przedmiocie ustalenia należności budżetowej z tytułu podatku obrotowego za I kwartał 1984 r. na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 8 stycznia 1985 r. SA/Po 1106/84 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje skargę NSA OZ w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Kwestię publikowania aktów prawnych władz naczelnych i urzędów centralnych reguluje ustawa z dnia 30 grudnia 1950 r. o wydawaniu Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" /Dz.U. nr 58 poz. 524/. W myśl art. 2 ustawy ogłoszenie w Monitorze Polskim aktów prawnych, wymienionych w tym przepisie, a zatem także zarządzeń państwowych władz naczelnych i urzędów centralnych, wydanych celem wykonania ustaw, następuje wówczas, gdy jest to przewidziane w obowiązującym przepisie lub w ogłaszanym akcie prawnym, albo gdy odpowiednia władza lub urząd uzna ogłoszenie aktu za celowe. Ustawa budżetowa z dnia 20 grudnia 1982 r. nie zawiera przepisu zobowiązującego Ministra Finansów do opublikowania w akcie promulgacyjnym aktu prawnego, zmieniającego stawkę podatku obrotowego na podstawie art. 25 ustawy, a obowiązek publikowania tabeli stawek podatkowych na dany rok, wynikający z art. 15 ust. 8 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o opodatkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej /t.j. Dz.U. 1984 nr 16 poz. 75/, nie obejmuje zmiany stawek podatkowych z przyczyn określonych w art. 25 ustawy budżetowej i na podstawie delegacji ustawowej z tego przepisu. Decyzja Ministra Finansów z dnia 23 września 1983 r. dotyczyła wąskiego grona producentów rozcieńczalnika (...) i Minister Finansów uznał za stosowne zawiadomić ich o zmianie stawek za pośrednictwem zrzeszającego producentów Centralnego Związku Spółdzielni Inwalidów. Źródłem prawa jest akt wydany przez organ państwa na podstawie przysługującej mu kompetencji, który zawiera w swej treści dyrektywy, mające charakter norm prawnych. Definicji tej odpowiada decyzja Ministra Finansów z dnia 23 września 1983 r. dlatego brak było podstaw do twierdzenia, że akt ten nie wszedł w życie tylko dlatego, że nie została mu nadana nazwa "zarządzenia" i nie został opublikowany we właściwym organie promulgacyjnym. Wychodząc z błędnego założenia, że każdy akt wykonawczy do swej ważności wymaga odpowiedniej nazwy i ogłoszenia we właściwym organie promulgacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych w skardze podatnika.