III ARN 29/91

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Prezydenta Miasta (...) w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego oraz nakazu przekwaterowania do pomieszczenia zastępczego na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 1991 r. SA/Wr 892/90 uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność decyzji Prezydenta Miasta (...). Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z 8 stycznia 1991 r. oddalił skargę Elżbiety M. na decyzję Prezydenta Miasta z 12 lipca 1990 r. (...) w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego oraz nakazu przekwaterowania do pomieszczenia zastępczego. Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że Elżbieta M. w lutym 1988 r. złożyła wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Podała ona, że mieszka w tym lokalu od 1974 r. Najemca lokalu /osoba obca dla skarżącej/ otrzymał nakaz eksmisji i opuszczając lokal pozostawił w nim Elżbietę M. z rodziną. Organ I instancji - /kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego/ doszedł do przekonania, że Elżbieta M. nie może korzystać z uprawnień wynikających z art. 47 art. 3 Prawa lokalowego /ustawa z 10 kwietnia 1974 r. - t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./. W konsekwencji tego stanowiska odmówił przydziału lokalu i nakazał jej /wraz z dwiema córkami/ przekwaterowanie do pomieszczenia zastępczego. Organ II instancji decyzją z 12 lipca 1990 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego. Rozpatrując skargę Elżbiety M. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że do sytuacji skarżącej nie może mieć zastosowania ani art. 47 ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ ani też art. 5 ustawy z dnia 16 lipca 1981 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 21 poz. 124/. W konsekwencji tego poglądu wyrokiem z dnia 8 stycznia 1991 r. Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił z powołaniem się na art. 207 par. 5 Kpa. Od wyroku tego rewizję nadzwyczajną wniósł Minister Sprawiedliwości. Zarzucił on temu orzeczeniu rażące naruszenie art. 207 par. 3 i 5 Kpa oraz art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu do ponownego rozpatrzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona. Decyzja organu I instancji w przedmiocie m.in. odmowy przydziału nakazu i przeniesienia do pomieszczenia zastępczego zapadła dnia 15 maja 1990 r. W rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 34 poz. 198 ze zm./ tak określony przedmiot decyzji należy do zadań własnych gminy /art. 1 pkt 13/. Decyzja organu II instancji wydana na skutek odwołania Elżbiety M. zapadła dnia 12 lipca 1990 r., a więc już po wejściu w życie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./; ustawy z dnia 10 maja 1990 r - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawy o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191/ oraz ww. ustawy z dnia 17 maja 1990 r. (...). W myśl przepisów cytowanych ustaw decyzję z dnia 12 lipca 1990 r. wydał organ niewłaściwy. Odwołania od decyzji administracyjnych wydawanych w sprawach należących do zadań własnych gminy rozpoznane winny być przez Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym /art. 39 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. Do czasu powołania Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym właściwym do rozpoznania odwołania byłby wojewoda /art. 45 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji.../ Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym powołano 11 lipca 1990 r. Tymczasem odwołanie Elżbiety M. rozpoznał Prezydent Miasta i on wydał dnia 12 lipca 1990 r. decyzję zaskarżoną następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, a zatem była nieważna /art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa/. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku z 8 stycznia 1991 r. rozpoznał sprawę pod kątem podniesionych w skardze zarzutów dotyczących meritum sprawy. Przestrzeganie przepisów o właściwości nie stało się przedmiotem jego rozważań. Zgodnie z art. 207 par. 3 Kpa sąd administracyjny winien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, skoro zachodziła przyczyna określona w art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa. Słusznie zatem podniesiono w rewizji nadzwyczajnej zarzut rażącego naruszenia prawa. Wobec uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej zaskarżony wyrok należało uchylić i stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 lipca 1990 r. (...) /art. 422 par. 1 Kpc w związku z art. 211 Kpa/.