III ARN 34/87

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję dyrektora Wydziału Geodezji (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) w przedmiocie oddania działki budowlanej w użytkowanie wieczyste na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 1987 r. SA/Gd 1410/86 oddala rewizję nadzwyczajną. Zgodnie z przepisem par. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, zarządu i użytkowania gruntów /Dz.U. nr 47 poz. 241/ opłata roczna za użytkowanie wieczyste gruntu przeznaczonego pod budownictwo użytkowe wynosi co najmniej 1,5 procent ceny gruntu obowiązującej w danym okresie, a pierwsza opłata roczna nie może przekraczać trzydziestokrotnej opłaty rocznej określonej bez zastosowania obniżek. Unormowania te pozostawiają uznaniu organów administracji ustalenie wysokości rocznej opłaty i krotności pierwszej opłaty rocznej. Nie oznacza to jednak dopuszczalności dowolnego ustalania tych opłat. Zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań tych przepisów, co słusznie wywodzi Naczelny Sąd Administracyjny w motywach zaskarżonego wyroku, aczkolwiek przepisów tych nie powołuje, ograniczając się do wskazania naruszenia art. 7 Kpa. W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należy, że przyczyną uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji było naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, a nie tylko, jak zarzuca skarżący, art. 7 Kpa.