III ARN 39/87

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na nie wydanie przez Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) decyzji w przedmiocie hałasu przenikającego do środowiska na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 20 lutego 1987 r. SAB/Po 10/87 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę NSA OZ w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego sprawy o ochronę środowiska naturalnego przed hałasem nie mają charakteru spraw indywidualnych w rozumieniu art. 1 par. 1 Kpa należy uznać za oczywiście wadliwe. Przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/ nakładają na określone jednostki organizacyjne i osoby fizyczne obowiązek przestrzegania zakazu szkodliwego oddziaływania na środowisko i jednocześnie upoważniają terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego do konkretyzowania tego obowiązku drogą wydawania decyzji administracyjnych. Decyzje w tych sprawach mające charakter ostatecznych podlegają kontroli co do ich zgodności z prawem, sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 196 par. 2 pkt 13 Kpa. W niniejszym przypadku chodzi o określenie obowiązków administracji lotniska wojskowego w zakresie przestrzegania norm dopuszczalnego natężenia hałasu przenikającego do środowiska miejskiego, a zatem występuje konkretna sytuacja faktyczna, w której indywidualnie określona jednostka organizacyjna ma być zobowiązana do przestrzegania przepisów ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska pod rygorem określonych w ustawie skutków prawnych.